-White Fur-
អុីសុីងបេីកឡានរបស់ប៊េកហ្យុនសំដៅទៅផ្ទះរបស់ម្ចាស់ឡាន ដែលកំពុងតែគេងលក់នៅលេីពូកកន្លែងជិតអ្នកបេីកឡាន នៅតាមផ្លូវអុីសុីងងាកមេីលប៊េកហ្យុនរហូត ព្រេាះតែខ្លាចក្បាលរបស់ប៊េកហ្យុនបុកទៅនឹងទ្វារ រឺក៏កញ្ចក់ឡាន តែទីបំផុតក្បាលរបស់ប៊េកហ្យុនក៏មានសុវត្ថិភាពរហូតមកដល់ផ្ទះ អុីសុីងចតឡានចេាលខាងមុខផ្ទះ មុននឹងចុះទៅចុុចកណ្តឹង មនុស្សស្រីវ័យចំណាស់ម្នាក់ដេីរមកបេីកទ្វារ មុននឹងធ្វេីមុខឆ្ងល់
''អឺ... ជំរាបសួរ... ញ៉ុម... ញ៉ុមមិត្តភក្តិប៊េកហ្យុន... អឺ... គឺថាប៊េកហ្យុនគេងលក់ ទេីបញ៉ុមជូនមកវិញ...'' អុីសុីងអេានក្បាលគេារពដេាយរឹកពារឆ្គងៗ មុននឹងចង្អុលទៅឡានរបស់ប៊េកហ្យុន ហេីយបកស្រាយប្រាប់
''អ៎... មិត្តភក្តិប៊េកហ្យុនហ៎? ចាំតិច ចាំទៅហៅប៉ាប៊េកហ្យុនម៉េា'' មនុស្សស្រីម្នាក់នេាះដែលប្រហែលជាម៉ាក់របស់ប៊េកហ្យុន និយាយមុននឹងរៀបបែរខ្នងដេីរសំដៅទៅក្នុងផ្ទះវិញ
''អ៊ុំស្រី! ចាំញ៉ុមនាំទៅក៏បាន!''
''អឺម ចឹងក៏បាន'' ម៉ាក់របស់ប៊េកហ្យុនបេីកទ្វាររបងចាំអេាយអុីសុីងដេីរទៅបេីកទ្វារឡាន ហេីយបីប៊េកហ្យុនចេញមក គាត់ដេីរនាំមុខចូលទៅក្នុងផ្ទះ មុននឹងឡេីងជណ្តេីរទៅកាន់ជាន់ទី 2 សំណាងល្អដែលខ្លួនរបស់ប៊េកហ្យុនមិនសូវធ្ងន់ប៉ុន្មាន
ពេលដែលដាក់ប៊េកហ្យុនលេីគ្រែហេីយ អុីសុីងក៏ងាកទៅទាញភួយដណ្តប់អេាយប៊េកហ្យុនស្រួលបួល តែខ្សែភ្នែកក៏ក្រឡេកទៅឃេីញរេាមសត្វពណ៍សដែលនៅជាប់នឹងភួយនេាះ អុីសុីងសំលឹងមេីលមួយសន្ទុះមុននឹងគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯងថាប៊េកហ្យុនមានចញ្ចឹមសត្វអីរឺក៏អត់
បេីសិនជាមុននេះអុីសុីងប្រាកដជាគិតថាប៊េកហ្យុនជាឆ្កែចចកជាមិនខាន តែពេលនេះអុីសុីងចាប់ផ្តេីមលែងប្រាកដក្នុងចិត្តហេីយ ព្រេាះមួយរយៈដែលតាមប៊េកហ្យុននេះ ប៊េកហ្យុនគ្មានអាកប្បកិរិយាខុសធម្មតា រឺក៏មានក្លិនឆ្កែចចកសូម្បីតែបន្តិច
''អរគុណណាដែលជូនប៊េកហ្យុនម៉េាវិញ'' ម៉ាក់របស់ប៊េកហ្យុនដែលឈរចាំនៅមាត់ទ្វារនិយាយឡេីង ធ្វេីអេាយអុីសុីងប្រញាប់ងាកទៅរក ហេីយដេីរចេញពីបន្ទប់របស់ប៊េកហ្យុន
''បាទ អត់អីហេ៎ ចឹងញ៉ុមសុំទៅវិញអា៎យ''
អុីសុីងនិយាយលា មុននឹងងាកទៅមេីលប៊េកហ្យុនដែលកំពុងតែគេងលក់លេីគ្រែម្តងទៀត មុននឹងដេីរចេញទៅ
''ស៊ូហូ!'' មនុស្សប្រុសម្នាក់បេីកទ្វារចូលទៅក្នុងបន្ទប់មួយ ដែលមានមនុស្សប្រុសម្នាក់ទៀតកំពុងតែអង្គុយលេីគ្រែ ដេាយមានកូនក្មេងតូចមួយក្នុងដៃ
''ហឺម??''
''ប៉ូសៀន គេងលក់អា៎យហ៎?''
''អឺម... ញាំុហេីយគេងលក់ហ្មង''
មនុស្សប្រុសដែលទេីបតែចូលមកអំបាញ់មិញ ដេីរទៅអង្គុយលេីគ្រែជិតមនុស្សប្រុសម្នាក់ទៀត មុននឹងលូកដៃទៅអង្អែលថ្ពាល់ប៉េាងៗនេាះថ្នមៗ ដេាយក្តីស្រលាញ់
''មុខដូចនាយដល់អា៎យ...''
''...'' មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងតែបីកូនង៉ែតនេាះមិនបានឆ្លេីយតបនេាះទេ គ្រាន់តែសំលឹងមេីលមុខកូនក្មេងនេាះហេីយញញឹមចេញមក
''អរគុណណាសំរាប់កាដូមួយនេះ វាជារបស់ដែលមានតំលៃបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ញ៉ុម''
''អឺម...''
''ជុប!'' រាងកាយដែលមានកំពស់ខ្ពស់ជាង អេានទៅថេីបសៀតផ្ការបស់ម្នាក់ទៀត
''គ្រិស!''
''ហឺម?''
''បេីង៉ៃណាញ៉ុមលែងនៅ... សន្យាបានអត់ថានឹងមេីលថែកូនរបស់យេីងអេាយបានល្អ''
''កុំនិយាយចឹងមេីល...''
''ញ៉ុមដឹងថាញ៉ុមគ្រាន់តែជាមនុស្សធម្មតា...''
''ស៊ូហូ! យេីងនឹងនៅជាមួយគ្នាយូរទៀត កុំនិយាយចឹងទៀតអា៎'' មនុស្សម្នាក់ដែលឈ្មេាះថាគ្រិសលាដៃទៅអេាបស៊ូហូ ដែលមានទារកនេាះនៅក្នុងរង្វង់ដៃ ដែលកំពុងតែគេងលក់ស្កប់ស្កល់មិនដឹងរឿងអីទាំងអស់
''ប៊េកហ្យុន... ញាំុលឿនៗតិចហូវ តិចទៅធ្វេីការអត់ទាន់!''
''...'' ម្ចាស់ឈ្មេាះនៅតែអង្គុយស្ងៀម ហេីយយកស្លាបព្រាចុចបាយលេង ដេាយទឹកមុខរវេីរវាយ គិតដល់ណាក៏មិនដឹង
''ប៊េកហ្យុន!!''
''...'' យប់មិញយល់សប្តិឃេីញរឿងនេាះទៀតហេីយ! មនុស្សប្រុសម្នាក់នេាះ ហេីយនិងទារកដែលឈ្មេាះប៉ូសៀននេាះ
''ប៊េកហ្យុន!!!''
''...'' អាលូវមានមនុស្សប្រុសឈ្មេាះគ្រិសម្នាក់ទៀត បេីតាមប៊េកហ្យុនចាំបាន ទារកដែលឈ្មេាះប៉ូសៀននេាះគឺជាកូនរបស់គ្រិស ហេីយនិងស៊ូហូ តែទាំងពីរនាក់គឺជាមនុស្សប្រុសដូចគ្នា ម៉េចនឹងអាចមានកូនបាន? រឺក៏ជាកូនចញ្ចឹម
''យ៉ា! ប៊េកហ្យុន! លឺម៉ាក់និយាយអត់?''
''បា... បាទ?''
''ឡេីយគិតអីហ្នឹង? ហៅ10ដងអា៎យអត់លឺ!''
''អឺ... គិតរឿងយល់សប្តិយប់មិញហ្នឹងអា៎''
''យ៉ាប់មែន! អត់ទៅធ្វេីការធ្វេីអីហេ៎អី?''
''ធ្វេីៗ!''
''ហេីយនៅញាំុមួយៗហ្នឹងអា៎យ''
''ញាំុអា៎យៗ''
''ហេីយយប់មិញ ទៅធ្វេីអីបានគេងលក់ ហេីយអេាយគេជូនម៉េាទះ?'' ម្តងនេះប៉ារបស់ប៊េកហ្យុនជាអ្នកសួរម្តង ទេីបប៊េកហ្យុនជ្រួញចញ្ចេីមហេីយចាប់ផ្តេីមគិតពីរឿងដែលកេីតឡេីងម្សល់មិញ
ពេលចេញពីមន្ទីរពេទ្យ សុខៗក៏មានចេារមកប្លន់ តែក៏មានអ្នកមកជួយទាន់...
''O.O'' ស្លាបព្រារបស់ប៊េកហ្យុនធ្លាក់ពីក្នុងដៃ ពេលដែលនឹកឃេីញរូបភាពនេាះ
រូបភាពដែលអុីសុីងចាត់ការពួកចេារនេាះ...
''ប៉ា!''
''ហឺម?''
''ម្សល់មិញណាគេជូនប៊េកម៉េាវិញ?''
''ប៉ាម៉េចស្គាល់ គេជូនម៉េាហេីយក៏ទៅបាត់!''
''អ៎... ប៊េកទៅធ្វេីការហេីយចឹង!''
''ម៉េាធ្វេីអី?'' ម្ចាស់មន្ទីរពេទ្យហាមាត់សួរភ្លាមពេលដែលឃេីញមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនឯងពីរនាក់ ដេីរចូលមកក្នុងបន្ទប់ធ្វេីការរបស់ខ្លួនដេាយមិនបានអនុញ្ញាត
''អេាយសេហ៊ុនម៉េាជួយមេីលប៊េកហ្យុន!'' អុីសុីងងាកទៅមេីលសេហ៊ុនបន្តិច ដែលកំពុងតែអង្គុយមេីលសៀវភៅពេទ្យរបស់ជុងអុីនដែលដាក់ចេាលលេីតុ
''នេះឯងនៅសង្ស័យគេទៀតហ៎?''
''...''
''តាមដែលយេីងនៅមួយក៏អត់ឃេីញប៊េកហ្យុនប្លែកត្រង់ណា ឯងគិតច្រេីនពេកហេ៎អី?''
''យេីងក៏គិតចឹងដែរ''
''ហេីយនៅតាមធ្វេីអីទៀត?''
''ដំបូងថាឈប់អា៎យ តែចៃដន្យម្សល់មិញជូនប៊េកហ្យុនទៅទះ...''
''...''
''ហេីយឃេីញរេាមសត្វនៅលេីភួយគេ''
''ហឺម?''
''អឺម!'' អុីសុីងគ្រាន់តែឆ្លេីយបញ្ជាក់ ព្រេាះអុីសុីងដឹងថាជុងអុីនប្រាកដជាយល់ថារេាមសត្វដែលអុីសុីងនិយាយដល់នេាះជាអី
''មិនពិត! យេីងនៅជាមួយប៊េកហ្យុនដែរ តែមិនដែលធំក្លិនអីផង''
''គេអាចជាកូនកាត់មនុស្ស ដូចកូនរបស់...'' និយាយតែប៉ុណ្ណេះ អុីសុីងក៏ឈប់ស្ងៀម ជុងអុីនសំលឹងមុខអុីសុីងហាក់បីដូចជាកំពុងតែនិយាយគ្នាតាមខ្សែភ្នែក
ចំណែកសេហ៊ុនដែលកំពុងតែអង្គុយលេីសាឡុងមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន ស្តាប់លឺបទសន្ទនាទាំងអស់ ទេាះបីជាមេីលទៅដូចជាមិនចាប់អារម្មណ៍ក៏ដេាយ
''បេីសិនជា... ប៊េកហ្យុនជាឆ្កែចចកមែន... ឯងគិតម៉េច?''
''រឿងហ្នឹង...''
កុក កុក កុក
មិនទាន់បាននិយាយគ្នាចប់ផង សំលេងគេាះទ្វារបន្ទប់ធ្វេីការរបស់ជុងអុីនក៏បានលឺឡេីង
''ចូលម៉េា!'' ជុងអុីនហាមាត់និយាយ ព្រេាះខ្លួនឯងជាម្ចាស់បន្ទប់ ហេីយតាមដេាយសំលេងបេីកទ្វារ មុននឹងមានមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលជាលេខារបស់ជុងអុីនដេីរចូលមក
''លេាកប្រធានង៉ៃនេះមានប្រជុំ រឿងទៅធ្វេីការស្ទង់មតិតាមខេត្ត''
''អឺម អូខេ ចាំញ៉ុមទៅ''
''ចា៎!'' លេខារបស់ជុងអុីនអេានក្បាលទទួល មុននឹងដេីរចេញទៅវិញ ដេាយមិនភ្លេចទាញទ្វារបិទ
''ឯងទៅហូវ ចាំនិយាយគ្នាពេលក្រេាយ!'' ជុងអុីនងេីបឈរ ហេីយយកអាវធំរបស់ខ្លួនឯងដែលដាក់ពាក់នៅលេីកៅអីមកពាក់ មុននឹងដាក់ឡេវហេីយនិយាយដាក់អុីសុីង
''អឺម!''
កុក កុក កុក
មិនចាំអេាយអ្នកខាងក្នុងឆ្លេីយតប អុីសុីងបេីកទ្វារបន្ទប់ធ្វេីការរបស់ប៊េកហ្យុន មុននឹងដែរចូលទៅដេាយមិនចាំយូរ
''នូណា ទៅលឿនមែស? ប៊េកមិនទាន់... O.O'' ប៊េកហ្យុនកំពុងតែសរសេរអីម្យ៉ាងនៅលេីតុធ្វេីការ ដេាយមិនបានងាកមកមេីលថាអ្នកណាចូលមក តែក្នុងចិត្តដឹងស្រាប់ហេីយថាប្រាកដជាយូណានូណាជាមិនខាន ទេីបនិយាយចេញទៅដេាយមិនបានងេីបមុខមេីល
ប៉ុន្តែដេាយសារតែមានអារម្មណ៍ថាប្លែកៗ ទេីបសំរេចចិត្តងេីបមុខឡេីងមេីល ភ្នែកទាំងសងខាងរបស់ប៊េកហ្យុនបេីកធំៗ ព្រេាះអ្នកចំពេាះមុខមិនមែនជាអ្នកដែលខ្លួនឯងគិតទុក
''លេាក... លេាក...!'' ប៊េកហ្យុនមេីលទៅពីក្រេាយខ្នងអុីសុីងដែលមានមនុស្សប្រុសម្នាក់ទៀត ដែលប៊េកហ្យុនធ្លាប់ជួបម្តងហេីយ កាលពីនៅផ្ទះដែលជុងអុីននាំទៅនេាះ
''ញ៉ុមទៅមុនអា៎យ'' មិនបាន1នាទីផង សេហ៊ុនក៏និយាយតិចៗដាក់អុីសុីង មុននឹងសុំចេញទៅមុន ព្រេាះគ្រាន់តែចង់ដឹងថាខ្លួនឯងអាចអានចិត្តប៊េកហ្យុនបានរឺក៏អត់ មិនចាំបាច់ប្រេីពេលយូរនេាះទេ
ពេលដែលសេហ៊ុនដេីរចេញទៅបាត់ អុីសុីងដេីរទៅរកប៊េកហ្យុន មុននឹងផ្អែកខ្លួនទៅនឹងតុធ្វេីការរបស់ប៊េកហ្យុន
''ម៉េចអា៎យ?''
''លេាកនឹងសំលាប់ញ៉ុមត្រូវអត់?''
''ហេតុអីបានគិតចឹង?'' អុីសុីងជ្រួញចញ្ចេីម ហេីយសំលឹងមេីលមុខប៊េកហ្យុនដែលងេីយមុខឡេីងមេីលមុខអុីសុីងដូចគ្នា
''ចុះបេី... បេីញ៉ុមឃេីញលេាក... ឃេីញលេាក... សំលាប់ពួកចេារនេាះ...''
ទំរាំតែប៊េកហ្យុននិយាយពាក្យមួយឃ្លានេះចប់ ប៊េកហ្យុនរដាក់រដុបរហូតដល់អុីសុីងស្ទេីរតែចាប់ន័យមិនបាន
''នៅខ្លាចទៀតហ៎?''
''...''
''ញ៉ុមមិនធ្វេីអីនាយហេ៎'' បេីមិនចាំបាច់! ឃ្លាខាងក្រេាយនេះអុីសុីងមិនបាននិយាយចេញមកនេាះទេ បានត្រឹមតែគិតក្នុងចិត្ត
''...''
''ផ្ទះនាយមានចិញ្ចឹមសត្វអត់?''
''ហឺម?'' ប៊េកហ្យុនជ្រួញចញ្ចេីម ហេីយងាកទៅចាប់អារម្មណ៍រឿងថ្មីដែលអុីសុីងចាប់ផ្តេីមនិយាយ ភាពភ័យខ្លាចមុននេះក៏ចាប់ផ្តេីមរលាយបាត់អស់
''ដូចជាឆ្កែ... រឺក៏ឆ្មាអីចឹងអា៎''
''អត់មានចិញ្ចឹមហេ៎''
''អ៎...''
ហេតុអីបានជានៅជិតប៊េកហ្យុនដល់ថ្នាក់នេះហេីយ នៅមិនធំក្លិនបិសាចអីសូម្បីតែបន្តិច? ចង់ដឹងដល់ហេីយថាសេហ៊ុនអានចិត្តប៊េកហ្យុនមុននេះបានរឺក៏អត់?
''ម៉េាងសំរាកថ្ងៃត្រង់អា៎យ ប៊េកហ្យុន...'' សំលេងរបស់មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលទេីបតែបេីកទ្វារ ហេីយដេីរចូលមកលឺឡេីង មុននឹងត្រូវឈប់កណ្តាលទី ពេលដែលឃេីញមានមនុស្សម្នាក់ទៀតនៅក្នុងបន្ទប់របស់ប៊េកហ្យុន
''នូណា... អឺ...'' ប៊េកហ្យុនស្ទុះងេីបឈរ ហេីយសំលឹងមេីលអុីសុីងដែលពាក់កណ្តាលឈរ ពាក់កណ្តាលអង្គុយលេីតុធ្វេីការរបស់ខ្លួន
''មានភ្ញៀវហ៎? នូណាទៅចាំនៅក្រៅចឹង!''
''អឺ... នូណា! នូណាទៅញាំុអីមុនហូវ ប៊េកមានណាត់អា៎យ!''
''អូខេ! កុំភ្លេចញាំុបាយ!'' យូណានិយាយហេីយ ដេីរចេញពីបន្ទប់បាត់ ទុកអេាយប៊េកហ្យុននៅក្នុងបន្ទប់តែពីរនាក់ជាមួយបិសាច
''លេាក! គួរតែទៅវិញអា៎យ ញ៉ុមមានណាត់!''
''មួយណាគេ?''
''រឿងបស់ញ៉ុម!''
''អឺម!''
អុីសុីងឆ្លេីយតែមិនបានកំរេីក រឺក៏មានគំរេាងថានឹងត្រលប់ទៅវិញនេាះទេ ទេីបប៊េកហ្យុនសំរេចចិត្តបិទសឺមីនៅលេីតុ ហេីយដេាះអាវក្រៅពណ៌សចេញ មុននឹងយកអាវធំរបស់ខ្លួនឯងមកពាក់ ហេីយចេញពីបន្ទប់ធ្វេីការទៅ
