-Jealous-
ប៊េកហ្យុនកំរេីកខ្លួនតិចតួចមុននឹងសន្សឹមៗបេីកភ្នែកឡេីង រូបភាពទូរដាក់សំលៀកបំពាក់ហេីយនិងតុដាក់សៀវភៅដែលប៊េកហ្យុនឃេីញជារៀងរាល់ថ្ងៃ ធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនដឹងថាខ្លួនឯងនៅកន្លែងណា
ខ្យល់ត្រជាក់ភាយៗប៉ះត្រូវនឹងខ្នងរបស់ខ្លួនឯង ធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនងាកទៅមេីលមុននឹងឃេីញរាងកាយរបស់អុីសុីងដែលកំពុងតែគេងបិទភ្នែកនៅលេីគ្រែពីក្រេាយប៊េកហ្យុន ពាក់កណ្តាលខ្លួនរបស់អុីសុីងដែលលិចចេញមកក្រៅភួយ គ្មានសំលៀកបំពាក់ធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនបេីកភ្នែកធំៗ ហេីយគិតពីហេតុការណ៍ដែលកេីតឡេីងកាលពីម្សល់មិញ
ប៊េកហ្យុនហេីយនឹងអុីសុីង...?
''មិនពិត!''
''ហឺម?'' សំលេងអុីសុីងលឺតបមកវិញ ទាំងដែលភ្នែករបស់អុីសុីងកំពុងតែបិទ
''ពុងយល់សប្តិអា៎យមេីលទៅ!''
''មែនហេ៎! ជាការពិត''
អុីសុីងឆ្លេីយក្រេាយពេលបេីកភ្នែកឡេីងមេីលមុខប៊េកហ្យុន ប៊េកហ្យុនពេលងេីបពីគេង ពិតជាគួរអេាយស្រលាញ់មែន ភ្នែកតូចៗ ច្រមុះស្រួចតិចៗ បបូរមាត់ពណ៍ផ្កាឈូក គួរអេាយចង់ថេីប អុីសុីងញញឹមតិចៗ ចំណែកប៊េកហ្យុនដែលកំពុងតែធ្វេីមុខឆ្ងល់មុននេះ អេានមេីលរាងកាយខ្លួនឯងនៅក្នុងភួយ មុននឹងឃេីញថាមានតែអាវយឺតពណ៍សមួយបិទបាំងភ្នែកខាងលេីរបស់ខ្លួន ចំណែកភ្នែកខាងក្រេាម...
គិតហេីយប៊េកហ្យុនក៏ងេីបអង្គុយហេីយរៀបចុះពីលេីគ្រែ តែក៏ត្រូវអុីសុីងទាញត្រលប់មកវិញ
''លេាកអុីសុីង!!''
''ហៅអុីសុីងធម្មតាក៏បាន ដល់ដំណាក់កាលនេះអា៎យ''
''លែងញ៉ុម!!'' ប៊េកហ្យុនទាញកដៃរបស់ខ្លួនឯងត្រលប់មកវិញ តែនៅតែមិនអាចឈ្នះកំលាំងរបស់អុីសុីង
''ចង់ទៅណា?''
''ទៅធ្វេីការ!''
''កុំទៅបានអត់?'' អុីសុីងកំរេីកដៃរបស់ខ្លួនឯងបន្តិច ព្រេាះខ្លាចខ្លួនឯងក្តេាបដៃប៊េកហ្យុនខ្លាំងពេក
''លែងងងង!'' ប៊េកហ្យុនប្រេីដៃម្ខាងទៀតរបស់ខ្លួនឯងចាប់ទាញដៃរបស់អុីសុីងចេញ
''ញ៉ុមមានអារម្មណ៍ថាអត់សូវស្រួលខ្លួន បេីនាយទៅ អត់មានណាគេទៅតាមនាយហេ៎ណា៎''
''តែ...''
''ចង់អេាយកេីតរឿងដូចម្សល់មិញទៀតហ៎? ហេីុយយយ ទេាះនិយាយទៅក៏នាយចាំមិនបានដែរ''
ម្សល់មិញមានរឿងអីកេីតឡេីងខ្លះ? ដឹងតែប៊េកហ្យុនទៅអង្គុយផឹកនៅក្នុងក្លឹបម្នាក់ឯង ដេាយមានអុីសុីងអង្គុយចាំនៅក្នុងឡាន (?) ពេលដែលផឹកយូរៗទៅក៏មានអ្នកណាម្នាក់ដេីរមកនិយាយជាមួយ ហេីយអុីសុីងក៏មកដល់ បន្ទាប់មក... ក៏ចាំលែងបាន... ពេលដែលដឹងខ្លួនម្តងទៀត ប៊េកហ្យុនក៏នៅលេីគ្រែជាមួយអុីសុីងបាត់ទៅហេីយ នៅលេីខ្លួនស្ទេីរតែគ្មានសំលៀកបំពាក់ទៀត
''ហេីយអត់ស្រួលខ្លួនត្រង់ណា? ខ្លួនក៏មិនក្តៅ!'' ប៊េកហ្យុនប៉ះថ្ងាសរបស់អុីសុីងហេីយក៏ឃេីញថាសីតុណ្ហភាពធម្មតា ថែមទាំងត្រជាក់ស្រេបទៀតផង
''ញ៉ុមវេមផាយអា៎!''
''...'' ប៊េកហ្យុនដាក់បាតដៃលេីថ្ងាសរបស់អុីសុីងម្តងទៀត មុននឹងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនរបស់អុីសុីងត្រជាក់ជាងរាល់ដង ដល់ថ្នាក់មានចំហាយត្រជាក់ៗភាយចេញមក
''ឃេីញអត់?''
''ហេីយញ៉ុមគួរធ្វេីម៉េច?''
''ញ៉ុមឃ្លាន...''
''ហឺម?'' ប៊េកហ្យុនលេីកជញ្ចេីមសួរ
''តេរកជុងអុីនអេាយយកឈាមអេាយតិចបានអត់? អត់មានកំលាំងហេ៎នៀក''
''អឺម!'' ធូរទ្រូងបន្តិច ស្មានតែត្រូវបិសាចបុឺតឈាមអា៎យតេី
ប៊េកហ្យុនរៀបងេីបចេញពីលេីគ្រែ តែទេីបតែនឹកឃេីញថាផ្នែកខាងក្រេាមរបស់ខ្លួនគ្មានសំលៀកបំពាក់អីបិទបាំង ទេីបត្រូវអង្គុយចុះហេីយទាញភួយមកគ្របវិញ
''លេាកអុីសុីង... ងាកមុខចេញសិនបានអត់?''
''ហឹស?''
''ញ៉ុម... ញ៉ុមអត់មានស្លៀកអីហេ៎ ងាកមុខចេញសិនហូវ អាលញ៉ុមដេីរទៅយកទូរស័ព្ទ''
''^^'' អុីសុីងញញឹមហេីយនៅតែសំលឹងមុខប៊េកហ្យុន ដែលចាប់ផ្តេីមមុខឡេីងក្រហមតិចៗ
''យ៉ា!!!'' ប៊េកហ្យុនទាញខ្នេីយខ្លួនឯង ហេីយយកទៅគប់មុខរបស់អុីសុីង មុននឹងងេីបឡេីងហេីយរត់ចូលបន្ទប់ទឹកបាត់
''អរុណសួស្តីប៊េកហ្យុន :)'' ជុងអុីនបេីកទ្វារចុះពីលេីឡាន ហេីយនិយាយរាក់ទាក់ ពេលដែលឃេីញម្ចាស់ផ្ទះដេីរមកបេីកទ្វាររបង
''អរុណសួស្តីជុងអុីន... សុំទេាសណា៎ដែលធ្វេីអេាយពិបាកយកម៉េាអេាយដល់នេះ''
''វាម៉េចអា៎យ? ជិតងាប់នៅ?'' ជុងអុីនហុចប្រអប់បួនជ្រុងដែលមានឈាម 3ដបក្នុងនេាះ អេាយទៅប៊េកហ្យុន
''អឺ...''
''មេីលថែវាតិចហូវណា៎! មួយរយៈនេះប្រហែលជាអត់សូវបានសំរាក ហេីយនៅបុឺតឈាមពិសចេញពីខ្លួននាយទៀត''
''អឺមម អរគុណណា៎''
''ណែស!!!''
''...''
''អត់ញាំុហេ៎ហ៎? អូខេ!'' ប៊េកហ្យុនដកដៃត្រលប់មកវិញ ពេលដែលឃេីញអុីសុីងនៅស្ងៀមមិនព្រមទទួលឈាមពីដៃរបស់ខ្លួន
តែមិនទាន់បានដកមកវិញផង អុីសុីងក៏លូកដៃមកចាប់កដៃរបស់ប៊េកហ្យុនអេាយចូលទៅជិត មុននឹងលេីកដបនេាះផឹក ប៊េកហ្យុនមិនយប់ថាហេតុអីបានជាអុីសុីងមិនព្រមយកដបនេាះពីដៃរបស់ប៊េកហ្យុនទៅផឹកតែម្តងទៅ ចាំបាច់កាន់ដៃប៊េកហ្យុនធ្វេីអី
''ខ្នងលេាក...'' ប៊េកហ្យុនក្រឡេកទៅឃេីញស្នាមប្រហេាងពីរ ដែលនៅលេីខ្នងរបស់អុីសុីង
''របួសតិចតួច! តិចទៀតជាអា៎យ''
''ហេតុអីមិនប្រេីសមត្ថភាពពិសេសរបស់លេាក?''
''អត់មានកំលាំង!''
''ហេីយធ្វេីម៉េចបានមានកំលាំងវិញ?'' ប៊េកហ្យុនដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះលេីគ្រែដែលមានអុីសុីងគេងពីលេី ហេីយអេានមុខទៅជិតតិចៗ ដេីម្បីស្តាប់ចំលេីយដែលគួរអេាយចាប់អារម្មណ៍
''អេានមកណែសម៉េា...''
ប៊េកហ្យុនអេានទៅកាន់តែជិត មុននឹងបែរត្រចៀកទៅដេីម្បីផ្ទៀងស្តាប់ចំលេីយ នៅក្នុងបន្ទប់តែពីរនាក់សេាះ ហេតុអីចាំបាច់ខ្សឹប? តែប្រហែលជាការសំងាត់ខ្លាំងហេីយមេីលទៅ
បេះដូងរបស់ប៊េកហ្យុនលេាតញាប់ ខណៈពេលដែលរង់ចាំចំលេីយចេញពីមាត់របស់អុីសុីង អុីសុីងញញឹមតិចៗ មុននឹងដាក់បបូរមាត់ទៅលេីថ្ពាល់របស់ប៊េកហ្យុន ពេលដែលឃេីញប៊េកហ្យុនមិនកំរេីក រឺជំទាស់ អុីសុីងកាន់តែបានជិត ហេីយទាញចង្ការប៊េកហ្យុនអេាយបែរមករកខ្លួន មុននឹងដាក់បបូរមាត់ចុះពីលេីបបូរមាត់នេាះ ប៊េកហ្យុនបិទភ្នែកហេីយបណ្តេាយអេាយអុីសុីងធ្វេីតាមចិត្ត អុីសុីងចាប់ថ្ពាល់របស់ប៊េកហ្យុនហេីយទាញមកកាន់តែជិត ហេីយកំរេីកបបូរមាត់ម្តងបន្តិចៗ
ពេលដែលប៊េកហ្យុនដកដង្ហេីមលែងចេញ ដៃទាំងសងខាងក៏រុញស្មាររបស់អុីសុីងចេញតិចៗ ហេីយអុីសុីងក៏ដេាះលែងបបូរមាត់របស់ប៊េកហ្យុនអេាយមានសេរីភាពវិញ
''លេាក...''
''ហៅឈ្មេាះធម្មតាបានអត់?''
''ញ៉ុម... ញ៉ុមអត់ទំលាប់!'' ប៊េកហ្យុនងាកមុខចេញព្រេាះមិនហ៊ានមេីលមុខរបស់អុីសុីងចំៗ
''យូរៗទៅទំលាប់អា៎យ!''
''ឃ្លានអា៎យយយយយ >< ទៅរកអីញាំុសិន!'' ប៊េកហ្យុននិយាយហេីយដេីរចេញពីបន្ទប់បាត់ ទុកអេាយអុីសុីងនៅអង្គុយញញឹមម្នាក់ឯង
1 week later...
មួយអាទិត្យកន្លងមកនេះ ខ្លួនរបស់អុីសុីងហេីយនិងប៊េកហ្យុនស្អិតជាប់គ្នាជាងស្ករតាំងម៉ែទៅទៀត មិនថាប៊េកហ្យុននៅទីណា តែងតែមានអុីសុីងនៅទីនេាះ ហេីយអុីសុីងថែមទាំងមកគេងបន្ទប់ជាមួយប៊េកហ្យុនទៀតផង ទេីបប៊េកហ្យុនចាំបាច់ត្រូវប្រាប់ម៉ាក់ប៉ារបស់ខ្លួនឯងថា ផ្ទះរបស់អុីសុីងជួសជុលទេីបត្រូវមកនៅជាមួយប៊េកហ្យុនមួយរយៈ
''រេីទៅនៅជាមួយគ្នាអត់ប៊េកហ្យុន?'' អុីសុីងសួរឡេីងពេលដែលឃេីញប៊េកហ្យុនកំពុងតែតាំងចិត្តអានអ្វីម្យ៉ាងក្នុងលេបថបរបស់គេ
''...'' ពេលដែលលឺបែបនេះ ដៃទាំងសងខាងដែលកំពុងតែចុចលេីឃីបតត្រូវបានបញ្ឃប់
''នាយនៅទីនេះអត់មានសុវត្ថិភាពហេ៎''
''តែប៊េកនៅហ្នឹងជាង 20ឆ្នាំអា៎យ ហេីយណាមួយ... ប៉ាម៉ាក់ប៊េក... ធ្វេីម៉េច?''
''គាត់ទាំង2នាក់មិនមែនជាប៉ាម៉ាក់ពិតប្រាកដរបស់នាយហេ៎... ដឹងតា៎អី?''
''ដឹង... តែគាត់... ស្រលាញ់ប៊េកដូចកូនបង្កេីតចឹង... ប៊េកអត់ចង់ទៅចេាលគាត់ហេ៎''
''តាមចិត្ត!'' អុីសុីងឆ្លេីយហេីយងាកមុខចេញ មុននឹងបិទភ្នែកហេីយចាប់ផ្តេីមតាំងសមាធិ
''លេាកនឹងត្រលប់ទៅផ្ទះលេាកវិញមែន?''
''អត់ហេ៎! ញ៉ុមនឹងនៅទីនេះជាមួយនាយ''
''...'' ប៊េកហ្យុនធ្វេីមុខស្មេីរហេីយអេានមុខចុះមេីលកញ្ចក់លេបថបរបស់ខ្លួន តែបេះដូងបែរជាលេាតដុកដាក់ៗមិនឈប់
បេីអុីសុីងមិនប្រញាប់បិទភ្នែកតាំងសមាធិពេក ប្រាកដជាមេីលឃេីញថាបបូរមាត់របស់ប៊េកហ្យុនលួចញញឹមតិចៗជាមិនខាន
''យ៉េសុង! ពេលណាទេីបនាំប៉ូសៀនមកនៅជាមួយពួកយេីង?''
''ចាំបន្តិចសិនប៉ា! ពេលនេះញ៉ុមកំពុងតែរកវិធីជិតស្និទ្ធជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ប្អូន''
''អូខេ! កុំយូរពេកអា៎!''
''បាទ! បេីប៉ានឹកប្អូនចាំកូននាំទៅជួបទៀត!''
''អឺមមម មេីលថែប្អូនផងណា៎ លេីកមុនបេីយេីងទៅអត់ទាន់ មិនដឹងថាអាវេមផាយនេាះធ្វេីអីប៉ូសៀនខ្លះហេ៎''
''ប៉ាកុំបារម្ភអី ពេលនេះមានអាអុីសុីងនៅមេីលថែ ទេាះយ៉ាងណាក៏ប៉ូសៀនមានសុវត្ថិភាពដែរ''
''ឯងកុំទុកចិត្តវាពេក ប្រយ័ត្នវា...''
''អត់ហេ៎ប៉ា! ពេលនេះវាកំពុងតែលង់ស្នេហ៍ប៉ូសៀនខ្លាំងអា៎ ដល់ពេលនេាះវានឹងត្រូវឈឺចាប់ ដូចស្លាប់ទាំងរស់ចឹង''
''មេីលអីមេីលមែសអាលេបថបហ្នឹង? តិចយកទៅបេាះចេាលអស់!'' កូនក្មេងដែលមានឈ្មេាះអុីសុីងកំពុងតែរអ៊ូដាក់ប៊េកហ្យុន ពេលដែលឃេីញថាប៊េកហ្យុនគិតតែពីធ្វេីការ មិនខ្វល់ពីខ្លួនឯង
''ហាមដាច់ខាតអុីសុីង!!! ប៊េកខឹងអា៎!'' ប៊េកហ្យុនងេីបមុខឡេីង ហេីយធ្វេីមុខកាចដាក់ តែក៏អត់មិនទប់ញញឹមមិនបាន ពេលដែលឃេីញអុីសុីងអង្គុយពេបមាត់នៅលេីគ្រែ
មនុស្សដែលសេាះកក្រេាះ ធ្វេីមុខស្មេីរ មិនសូវបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខ្លួនឯងម្នាក់នេាះ លែងមានទៀតហេីយ ចំពេាះប៊េកហ្យុន មានតែកូនក្មេងដែលពិនរករឿង ពិនរអ៊ូ ពិនទាមទារចំណាប់អារម្មណ៍ ម្នាក់នេះតែប៉ុណ្ណេាះ
''ឆឹសសស! នៅកន្លែងធ្វេីការក៏ធ្វេីការ មកដល់ផ្ទះនៅធ្វេីការទៀត! អាជុងអុីនដាក់ការងារអេាយនាយច្រេីនពេកអត់នៀកកកក''
''មែនហេ៎! នេះរបាយការណ៍របស់ប៊េក! ប៊េកត្រូវសរសេរ!''
''><''
''អុីសុីងអា៎... នាំប៊េកទៅក្រៅញាំុអីតិចបានអត់?''
''ទឹមញាំុមិញហេីយ... ឃ្លានទៀតអា៎យហ៎?''
''អឺមមម ម៉ាក់ធ្វេីម្ហូបអាលូវតិចៗដល់អា៎យ ញាំុអត់ឆ្អែតតត''
''ម៉េាពីត្រូវពិសលេីកមុន ធ្វេីអេាយឈាមបិសាចក្នុងខ្លួននាយកេីនឡេីង! ចឹងបានចឹង''
''ហេីយប៊េកនឹងត្រូវខាំកមនុស្សដូចអុីសុីងអត់?''
''សំរេចថានាយជាឆ្កែចចក រឺក៏វេមផាយនៀក?''
''ចឹងប៊េកនឹងត្រូវញាំុសាច់ឆៅៗចឹងមែន?''
''អឺម''
''ហេីយប៊េកអត់មានចង្កូមហេ៎ហ៎?''
''មាន! តែទាល់តែនាយក្លាយជាឆ្កែចចក! និយាយចឹង នាយដែលក្លាយជាឆ្កែចចកអត់?''
''ប៊េកក្លាយជាឆ្កែចចកបានហ៎?''
''បាន... តែប្រហែលជាត្រូវតាំងសមាធិ? អត់ដឹងដែរ''
''នាំទៅញាំុអីអត់? ឃ្លានអា៎យណា៎!!!''
2 months later...
''ហេតុអីបានអាលូវឯងញាំុច្រេីនមែស?'' គ្យុងស៊ូសួរពេលដែលឃេីញប៊េកហ្យុនហៅស្តេកចានទី 3 ទាំងដែលពីមុនប៊េកហ្យុនមិនសូវចូលចិត្តញាំុស្តេកនេាះទេ ហេីយនេះស្តេកនៅឆៅខ្លាំងទៀត
''ហឺមមម? មានណាាាា''
''មេីលៗ អស់ 2ចានអា៎យណា៎ ហេីយនៅហៅមួយចានទៀត!''
''ចុះបេីឃ្លាន! មិនបាច់ខ្វល់ពីយេីងហេ៎! ឯងចង់ញាំុបង្អែមអី ហៅហូវ!''
''អឺ! ខំញាំុហូវ! មេីលថ្ពាល់ហ៎ឡេីងប៉េាងជាងប៉េងប៉េាងទៀត ហេីយធាត់ជាងមុនទៀត''
''យ៉ា!!! យេីងគ្រាន់តែ... ហឺមមមម...'' ប៊េកហ្យុនពេបមាត់ហេីយមេីលខ្លួនប្រាណរបស់ខ្លួនឯង
ពេលនេះខ្លួនរបស់ប៊េកហ្យុនចាប់ផ្តេីមមានសាច់ជាងមុន មិនបានធាត់ខ្លាំងដូចដែលគ្យុងស៊ូនិយាយនេាះទេ តែក៏មេីលដឹងថារៀងធាត់ជាងមុន ជាពិសេសកន្លែងភ្លៅ ហេីយនិងក្បាលពេាះ
''កុំធ្វេីមុខចឹងមេីស យេីងថាលេងហេ៎''
''ឯងនេះ! ធ្វេីអេាយយេីងកាន់តែពិបាកចិត្ត... ជុងអុីន!!!!'' ប៊េកហ្យុននិយាយសុខៗ ស្រាប់តែស្រែកហៅឈ្មេាះអ្នកណាម្នាក់ឡេីងមក ធ្វេីអេាយគ្យុងស៊ូងាកទៅខាងក្រេាយខ្នងខ្លួនឯងមេីល ហេីយក៏ឃេីញជុងអុីនពិតមែន
''>___>''
''សួស្តីប៊េកហ្យុន!''
''ជុងអុីនម៉េាញាំុអីហ្នឹងដែរហ៎?''
''អត់ហេ៎ ម៉េាចាំយកគ្យុងស៊ូ តែតេអត់លេីកបានចូលមករក'' ជុងអុីននិយាយហេីយញញឹម ធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនងាកទៅមេីលមុខគ្យុងស៊ូភ្លាម
''ជុងអុីនអា៎... ចង់ថា... សុំនិយាយជាមួយប៊េកសិនបានអត់?''
''អឺ... អូខេ ចឹង... ញ៉ុមទៅចាំក្នុងឡានណា៎ បាយបាយ ប៊េកហ្យុន!'' ជុងអុីនញញឹមហេីយនិយាយដាក់គ្យុងស៊ូ មុននឹងងាកមកលេីកដៃបាយបាយដាក់ប៊េកហ្យុន
''ប៊េកហ្យុន... យេីងមានរឿងចង់ប្រាប់!'' គ្យុងស៊ូនិយាយហេីយអេានមុខចុះ ពេលដែលដឹងថាខ្លួនឯងមានកំហុស
''និយាយម៉េា!'' ប៊េកហ្យុនទុកសម ហេីយនិងកាំបិតចុះ ហេីយមេីលមុខគ្យុងស៊ូមិនដាក់ភ្នែក កាន់តែផ្តល់សំពាធអេាយគ្យុងស៊ូខ្លាំងជាងមុនទៀត
''យេីង... យេីងជាមួយជុងអុីន... អឺ...''
''...''
''សង្សារគ្នាអា៎យ!''
''ហា៎ស?'' ប៊េកហ្យុនបេីកភ្នែកធំៗ ហេីយលេបសាច់ក្នុងមាត់ចូលក្នុងពេាះ មុននឹងដាក់ដៃលេីតុចាំស្តាប់
''អឺម!''
''តាំងពីកាល?''
''ម្សល់មិញ!''
''ហា៎ស?''
''ឈប់ហា៎សមេីស!''
''ម៉េចបាន... ម៉េច... បានចឹង?''
''ម្សល់មិញពួកយេីងឈ្លេាះគ្នា... អឺ... មានមនុស្សស្រីម៉េារញ៉េរញ៉ៃជាមួយជុងអុីន ហេីយយេីងអត់ចូលចិត្ត ក៏ឈ្លេាះគ្នាទៅ''
''ហេីយម៉េចបានត្រូវគ្នា?''
''ពេលហ្នឹងគេនិយាយដាក់យេីងថា យេីងមានស្និទ្ធអីខឹងគេ... ហេីយឯងដឹងអត់ គ្រាន់តែពាក្យមួយម៉ាត់ហ្នឹង យេីងឡេីងហូរទឹកភ្នែក! យេីងដឹងថាយេីងលួចស្រលាញ់គេតែម្ខាង តែគេនិយាយចឹងដាក់យេីងក៏ជ្រុលពេកដែរ''
''ហេីយម៉េចទៀត?''
''ហេីយពេលយេីងយំ គេក៏អេាបយេីង... ហេីយក៏ថាសុំទេាស''
''ហេីយណាម៉េចបានក្លាយជាសង្សារគ្នា?''
''មិនដឹងហេ៎ ឈប់សួរ!''
''គ្យុងស៊ូ!!!''
''គិតតែឯងមួយលេាកអុីសុីងហូវ! ខ្លួនជាប់គ្នារហូត!!''
''<___<'' ប៊េកហ្យុនអេានមុខចុះ ហេីយចាប់សមនិងកាំបិត មុននឹងហាន់សាច់ហេីយញាំុបន្ត ធ្វេីដូចគ្មានរឿងអីកេីតឡេីង
''លឺយេីងនិយាយអត់?''
''អឺ!''
''ហេីយង៉ៃនេះលេាកអុីសុីងអត់តាមម៉េាហេ៎ហ៎?''
''>.>''
''ប៊េកហ្យុន!!!''
''ដឹងអី! ចាំក្នុងឡានដឹង''
''ហឹស!''
''ញញឹមអី?''
''មានអី ហឹស!''
