-Vanilla and Chocolate-
''អត់មានទៅសួរសុខទុក្ខអីមា៉តិចណ៎!'' ឆាន់យ៉លហ្យុងដេីរចូលមេា៉អង្គុយកន្លែងបេីក មុននឹងចាប់ផ្តេីមធ្វេីមុខក្រញូ៉វ មេីលទៅដូចជាលាយឡំជាមួយកំហឹងតិចៗទៀតផង
''...''
''យា៉! ស្តាប់អត់លឺ រឺក៏អត់ចង់ឆ្លេីយ?'' ឆាន់យ៉លហ្យុងងាកមេា៉ស្រែកដាក់មុខខ្ញំុ ធ្វេីអេាយខ្ញំុភ្ញាក់បន្តិច តែនៅតែធ្មេចភ្នែកព្រិចៗ
''ដឹង... ដឹងខ្លួនអា៎យហ៎?''
''មិនបាច់មេា៉ធ្វេីជាមិនដឹងហេ៎! ញុ៉មដឹងថាបេ៊កដឹងតាំងពីងៃ៉ដំបូង!''
''អ៎...''
''បេ៊កហ្យុន! កេីតអី?'' អូយយយ ចាំបាច់ស្រែក! មនុស្ស version កាចជាងពេលនៅជាវិញ្ញាណទៀត
''គ្រាន់... គ្រាន់តែ... អត់ទំលាប់... ហិស ហិស''
''ចង់អេាយញុ៉មហេាះទៅហេាះមេា៉ដូចមុនហ៎?''
''ហេស ហេស មែនហេ៎...''
ផូស ផូស ផូស ផូស
''អូយយយ ឈប់ ឈប់! ហ្យុងងងងង~~~~ ខេាកក្បាលបេ៊កធ្វេីអី? ឈឺអា៎ណា'' ខ្ញំុធ្វេីមុខដូចចង់យំ មុននឹងអង្អែលក្បាលខ្លួនឯង
''នៅសល់ 6ទៀត''
''6អី?''
''អត់ចាំហេ៎ហ៎? ណាគេថា 'ចាំពេលហ្យុងដឹងខ្លួនវិញ អេាយខេាក 10ក្រញ៉រ' ''
''អូយយ នៅចាំទៀត >___<''
''នៅ 6ទៀត លឿន!''
''អត់ហេ៎ ឈឺ T____T''
''ងៃ៉នេះទៅរៀនមែន? ចាំជូនទៅ''
''...'' ខ្ញំុនៅតែអង្អែលក្បាលខ្លួនឯង ហេីយងក់ក្បាលឆ្លេីយតប
''អឺ! ភ្លេចបងប្រុស!'' ខ្ញំុប្រញាប់យកទូរស័ព្ទឡេីងមេា៉ មុននឹងឃេីញ miscall ជាង 5ដង
ត្រូវមាត់ជាមិនខានទេបេ៊កហ្យុន!
ខ្ញំុប្រញាប់តេទៅវិញ មុននឹងប្រាប់ហ្យុងថាឆាន់យ៉លហ្យុងជូនមេា៉ ដំបូងហ្យុងឆ្ងល់ដែលថាខ្ញំុនឹងឆាន់យ៉លហ្យុងជិតស្និទ្ធជាមួយគ្នាតាំងពីពេលណា តែខ្ញំុក៏មិនបានបកស្រាយអីច្រេីន... អេាយនិយាយថាកាលវិញ្ញាណហ្យុងចេញពីខ្លួនយេីងនៅជាមួយគ្នារាល់ងៃ៉ចឹងហ៎ វរវរបានទៅពេទ្យឆ្កួតជំនួសសាលារៀនជាមិនខាន
''ចេញពីរៀន តេមេា៉ ដឹងនៅ? ចាំមេា៉យក''
''មេ៉ចបានហ្យុង...''
''កំុសួរច្រេីន! តេមេា៉មេា៉!''
''បាទ!'' ខ្ញំុបេីកទ្វាររៀបចុះពីលេីឡាន ពេលដែលឡានរបស់ហ្យុងមេា៉ចតពីមុខសាលារបស់យេីង
ពេលចេញពីរៀន ខ្ញំុដេីរចេញពីថ្នាក់ម្នាក់ឯង ដេាយអារម្មណ៍មិននៅក្នុងខ្លួន... មិនបាច់សួរថាហេតុអីបានជាខ្ញំុមិនព្រមតេទៅឆាន់យ៉លហ្យុងអេាយមេា៉យកនេាះទេ... ព្រេាះខ្ញំុគ្មានលេខទូរស័ព្ទរបស់គាត់
ដូចធ្លាប់ប្រាប់ចឹង ពួកយេីងមិនបានស្និទ្ធស្នាលរហូតដល់មានលេខទូរស័ព្ទរបស់គ្នានេាះទេ
♪~ ♪~ ♪~
090-xxxx-xxxx
លេខណាគេហ្នឹង?
''អាឡូ''
<ចេញពីរៀននៅ ឃេីញពួកឆ្នាំទី 1ចេញមេា៉ច្រេីនអា៎យនៀក> មេ៉ចហ្យុងដឹងថាឆ្នាំទី 1ចេញ?
''ហ្យុង...''
<នៅមុខសាលា ចេញមេា៉លឿនលឿន ស្ទះឡាន>
''okay'' ខ្ញំុទុកទូរស័ព្ទចុះ ហេីយញញឹម មុននឹងដេីរផងរត់ផងទៅកាន់ច្រកចេញរបស់សាលា
គ្រឹប
''ចាំយូរអត់?''
''យូរ! ក្តៅក៏ក្តៅ ហេីយថែមទាំងធុញទៀត'' បិុនរអ៊ូដូចដេីម
ចាំបានថាពេលដែលខ្ញំុនៅក្នុងថ្នាក់រៀន ហ្យុងចូលចិត្តអង្គុយលេីតុរៀនរបស់ខ្ញំុ ពេលខ្លះបាំងរហូតទាល់តែខ្ញំុមេីលក្តារខៀនមិនឃេីញ ហេីយរញេ៉រញៃ៉ខ្ញំុ រហូតដល់រៀនមិនកេីត ពេលខ្លះក៏រអ៊ូថាគួរអេាយធុញពេលណាទេីបចេញពីរៀន រករឿងឈ្លេាះគ្នាដេីម្បីអេាយខ្ញំុនិយាយជាមួយ ទេីបខ្ញំុត្រូវរកលេសជាមួយមិត្តភក្តិថាកំពុងតែនិយាយទូរស័ព្ទ ចំណែកអ្នកដែលធ្វេីបាបខ្ញំុបានសំរេចនេាះ សេីចចំអកខ្ញំុមិនឈប់
''ហេីយ... យេីងនាំគ្នាទៅណា?''
''ហាងការេ៉ម!''
''ទៅធ្វេីអី?'' ខ្ញំុជ្រួញចញ្ចេីម ព្រេាះខ្ញំុមិនបានថាចង់ញាំុការេ៉មនេាះទេ រឺមួយក៏ហ្យុងចង់ញាំុ?
ផូស
''អូយ ថីទៀតអា៎យហ្យុង!'' ខ្ញំុស្រែកហេីយយកដៃអង្អែលក្បាលខ្លួនឯង
''បាត់ការចងចាំមែនហា៎? យេីងធ្លាប់សន្យាមួយគ្នាថាមេ៉ចខ្លះ ភ្លេចអស់អា៎យហ៎?''
''ថាមេ៉ចខ្លះ? បេ៊កមេ៉ចដឹង?''
ហ្យុងងាកមេា៉លេីកដៃរៀបខេាកក្បាលខ្ញំុម្តងទៀត ទេីបខ្ញំុប្រញាប់យកដៃទាំងសងខាងចាប់ដៃហ្យុងជាប់ដេីម្បីហាម
''ចាំអា៎យ ចាំអា៎យ ពេលហ្យុងដឹងខ្លួនវិញត្រូវទៅញាំុការេ៉មមួយគ្នា''
''ល្អ! ហេីយនៅសន្យាផ្សេងៗទៀត បេីភ្លេចទៅគេងរកនឹកទៅ!''
'':(''
''លឺនៅ?''
''លឺអា៎យ!'' ហេីយចាំបាច់ស្រែក លេាះព្រលឹងអស់
@ហាងការេ៉ម
''យកការេ៉មវា៉នីឡា ហេីយនិង... ហ្យុងយកសូកូឡាដដែលមែន?''
''អឺម'' ហ្យុងញញឹមហេីយងក់ក្បាល
ហេស ហេស ប្រាប់ទៅ លេីកនេះញុ៉មមិនមែននិយាយម្នាក់ឯងដូចលេីកមុននេាះទេ នៅក្បែរខ្លួនខ្ញំុមានមនុស្សប្រុសដែលមានកំពស់ខ្ពស់ សង្ហារ ហេីយតែងខ្លួនដូចតារាបង្ហាញមូ៉តចឹង >___<
ពួកយេីងដេីរមេា៉អង្គុយកន្លែងដេីម ដែលយេីងធ្លាប់មេា៉លេីកមុន ហ្យុងញាំុការេ៉មបណ្តេីរមេីលមុខខ្ញំុបណ្តេីរ រហូតដល់ខ្ញំុធ្វេីខ្លួនមិនត្រូវ
''កំុមេីលមុខមេីស ហ្យុង!''
''មេីលអត់បាន? មនុស្សខំនឹក...''
''...'' ធ្វេីខ្លួនមិនត្រូវហេីយថែមទាំងនិយាយមិនចេញទៀត
មិនមែនមានតែហ្យុងម្នាក់ឯងនេាះទេ ខ្ញំុក៏នឹកហ្យុងដូចគ្នាដែរ
''ងៃ៉អាទិត្យនេះទំនេរអត់?''
''ហឺម?''
''ថារកបបួលទៅលេងស្គី''
''ទៀតអា៎យហ៎?''
''លេីកមុនញុ៉មមិនទាន់បានលេងផង''
''ទៅក៏បាន!''
ហ្យុងញញឹមដាក់ខ្ញំុ ហេីយខ្ញំុក៏ញញឹមស្ងួតដាក់វិញ ព្រេាះក្នុងចិត្តនៅតែគិតរឿងមួយ រហូតដល់ញាំុការេ៉មអស់ ហេីយហ្យុងបេីកឡានជូនខ្ញំុមកដល់ផ្ទះ
''អង្គុយភ្លឹករហូតចឹង? កេីតអី?''
''...'' ខ្ញំុក្រវីក្បាល ហេីយរៀបបេីកទ្វារចុះពីលេីឡាន
''សួរថាកេីតអី?'' ហ្យុងចាប់កដៃរបស់ខ្ញំុជាប់មុន
''... ហ្យុង...''
''???''
''អត់អីហេ៎!'' ខ្ញំុប្រញាប់ចុះពីលេីឡាន ហេីយរត់ចូលផ្ទះ ព្រេាះមិនចង់សួរសំនួរនេាះចេញទៅ
ខ្លាចសួរហេីយ ទទួលយកចំលេីយមិនបាន
ថ្ងៃបន្ទាប់
ខ្ញំុកំពុងតែអង្គុយក្នុងឡាន ដេាយមានបងប្រុសជាអ្នកបេីក តែផ្លូវបែរជាមិនមែនទៅសាលានេាះទេ
''ហ្យុង! សាលាមែនជិះតាមផ្លូវហ្នឹងណា''
''អឺម! ចូលយកអីុសីុងតិច!''
''ហា៎សសសស????''
''...''
''មេ៉ចបានហ្យុងអ្នកទៅយកវិញ?''
''ចាំសួរឆាន់យ៉លខ្លួនឯងហូវ!''
''ទាក់ទងអីមួយឆាន់យ៉លហ្យុង?''
''ក្រែងស្និទ្ធមួយគ្នាអី ម្សល់មិញឃេីញវាមេា៉យក ហេីយឃេីញវាជូនមេា៉វិញទៀត''
''មានណា... កំុនិយាយចឹងនៅមុខអីុសីុងហ្យុងអា៎!''
''2 នាក់នេាះ...''
comment please >> ☆ click here ☆
.
