-Return-
''តាមពិតញុ៉មមិនបានខ្លាចដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ គ្រាន់តែភ្ញាល់ផ្អេីលតេី!''
''មែនហ៎?''
''អា៎ាាាាាាាាាាាាាាាាាាាាាាាាាាា'' ខ្ញំុស្រែកព្រេាះសុខៗ ហ្យុងស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនចំពេាះមុខខ្ញំុ ដូចមនុស្សបំបាំងកាយចឹង
''ស្រែកធ្វេីអី ចុះថាអត់ខ្លាច?''
''អូយយយយយយ ទេាះអត់ខ្លាច ក៏ត្រូវគាំងបេះដូងងាប់ដែរ''
''okay okay ធ្វេីលេងហេ៎ ងៃ៉ក្រេាយនឹងមេា៉ពីចំងាយ អេាយដឹងមុន''
''អឺមមម... និយាយចឹងហ្យុង បេ៊កមានរឿងចង់សួរ...''
''ហឺម?''
''ហ្យុងអង្គុយចុះបានអត់? ឈរចឹងបេ៊កព្រឺសំបុរអា៎!''
''...''
''អុញ! អេាយអង្គុយ បាត់ទៅណាបាត់!'' ខ្ញំុងាករកមេីលជំុវិញបន្ទប់ ព្រេាះសុខៗ ឆាន់យ៉លហ្យុងស្រាប់តែបាត់ស្រមេាលភ្លាម
ទៅ! គេដឹងហេីយថាជាខ្មេាច ចេះបំបាំងកាយ ចង់មេា៉ក៏មេា៉ ចង់បាត់ខ្លួនក៏បាត់ ស្រេចតែចិត្ត មិនបាច់ខ្វល់ពីអារម្មណ៍គេនេាះទេ ថាគេខ្លាចអត់!
''នៅនេះ!''
''...'' ខ្ញំុសន្សឹមៗងាកទៅក្បែរខ្លួន ព្រេាះសំលឹងដែលលាន់លឺជិតត្រចៀករបស់ខ្ញំុ
''លែងស្រែកអា៎យហ៎?'' what is សួរដេាយសំលឹងឌឺ ហេីយញញឹមតិចៗបែបនេះ?
''ចង់ធ្វេីបាបបេ៊កមែន?''
''ហឹស ហឹស... ទេាះបីជាចំលែកមែន តែបេ៊ក... ញុ៉មចេះហេាះ ចេះបំបាំងកាយ ឡូយអា៎ណាា''
''ចឹងធ្វេីខ្មេាចរហូតទៅ!''
''អត់ហេ៎ ខ្លាចអីុសីុងបារម្ភ!'' ឆឹសសសស គេដឹងអា៎យថាស្រលាញ់គ្នា
''...''
''ហេតុអីបានជាបេ៊កមេីលទៅ ឆាប់សាំុមែស?''
''...''
''ហា៎ស?''
''បេ៊ក... ធ្លាប់មេីលឃេីញខ្មេាចពីមុន...''
''ហា៎ស??'' ចាំបាច់ធ្វេីមុខភ្ញាក់ផ្អេីលដល់ថ្នាក់ហ្នឹង? ចង់ប្រាប់ថាពេលនេះ ហ្យុងក៏ជាខ្មេាចដែរ
''អឺមមម'' ខ្ញំុងក់ក្បាលបញ្ជាក់
''អត់ខ្លាចហេ៎ហ៎?''
''បេ៊កមេីលឃេីញតែខ្មេាចដែលស្គាល់គ្នាហេ៎... ចង់និយាយថាមនុស្សដែលស្គាល់គ្នា ហេីយស្លាប់... មិនដឹងដែរថាហេតុអី... ដូចពេលលេាកយាយទួតស្លាប់ វិញ្ញាណរបស់គាត់ក៏មេា៉ មិត្តភក្តិម្នាក់រៀនថ្នាក់ជាមួយគ្នា ដែលត្រូវឡានបុក ហេីយសាច់ញាតិខ្លះ...''
''អ៎...''
''តែឆាន់យ៉លចំលែងជាងគេ... ព្រេាះមិនទាន់...''
''អឺ អឺ ដឹងអា៎យ មិនបាច់បញ្ជាក់ហេ៎!''
''អឺមមម... បេ៊កគួរប្រាប់អីុសីុងហ្យុងអត់? ដេីម្បីកំុអេាយអីុសីុងហ្យុងបារម្ភ''
''ប្រាប់ទៅ ប្រាកដជាបារម្ភលេីសដេីម''
''okay!''
''...'' ពេលនិយាយដល់អីុសីុងហ្យុង ឆាន់យ៉លហ្យុងស្រាប់តែកំសត់ៗ ចំលែក គួរអេាយអាណិតណាស់
''ហ្យុង...'' ខ្ញំុហៅមនុស្ស មិនមែនទេ ខ្មេាចទេីបត្រូវ ខ្ញំុហៅវិញ្ញាណដែលកំពុងតែគេងលេីគ្រែរបស់ខ្ញំុ ទេាះបីជាខ្លួនរបស់ហ្យុងមិនបានប៉ះគ្រែក៏ដេាយ
''អឺម?''
''ចុះបេីវិញ្ញាណហ្យុងចូលខ្លួនមិនបាន ហ្យុងធ្វេីមេ៉ច?''
''...''
''...''
''...''
''មិនបាច់គិតច្រេីនហេ៎ ចាំបេ៊ករកវិធីជួយ''
''អរគុណណា!''
ខ្ញំុងាក កទៅមេីលមុខហ្យុង ហេីយហ្យុងក៏ងាកមេា៉ដែរ គាត់ញញឹមទាំងបង្ខំដាក់ខ្ញំុ ហេីយខ្ញំុក៏កំរេីកចុងបបូរមាត់បន្តិចដាក់វិញ
''គេងហូវ!''
''...'' ខ្ញំុងក់ក្បាល ហេីយកំរេីកខ្លួនគេងលេីគ្រែ យកភួយមេា៉ដណ្តប់
ខ្ញំុបិទភ្នែកមួយសន្ទុះធំ តែគេងមិនលក់សេាះ ទេីបបេីកភ្នែកតិចៗ ហេីយងាកទៅមេីលក្បែរខ្លួន តែមិនឃេីញវិញ្ញាណរបស់ហ្យុងនេាះទេ ទេីបខ្ញំុបិទភ្នែកគេងម្តងទៀត
CHANYEOL PART
ថ្ងៃបន្ទាប់
ថ្ងៃនេះបេ៊កហ្យុនសន្យាថានឹងនាំខ្ញំុទៅមន្ទីរពេទ្យ ហេីយជួយខ្ញំុអេាយចូលក្នុងខ្លួនវិញ តែបេ៊កហ្យុនត្រូវទៅរៀនរហូតដល់មេា៉ង 2រសៀលទេីបទំនេរ ទេីបខ្ញំុបានត្រឹមតែដេីរតាមបេ៊កហ្យុនទៅគ្រប់កន្លែង ព្រេាះមិនដឹងថាត្រូវទៅណា ហេីយធ្វេីអី...
ចង់ធ្វេីអីក៏ប៉ះមិនបាន ចង់ទៅណាក៏គេមេីលមិនឃេីញ ចង់និយាយជាមួយគេក៏គេស្តាប់មិនលឺ ><
''ហ្យុងអា៎~ បេីចូលទៅហេីយអីុសីុងហ្យុងនៅខាងក្នុង ធ្វេីមេ៉ច?'' បេ៊កហ្យុនសួរ ពេលដែលពួកយេីងចុះពីលេីឡានក្រុងជាមួយគ្នា ហេីយដេីរចូលមន្ទីរពេទ្យដែលខ្ញំុសំរាក
''អាលូវមេា៉ងមា៉នអា៎យ?''
''មេា៉ង... 3:05 នាទី'' បេ៊កហ្យុនយកទូរស័ព្ទដៃចេញពីក្នុងហេាបៅ៉ ហេីយមេីលមេា៉ង
''ងៃ៉នេះអីុសីុងរៀនតែពេលព្រឹក... ប្រហែលជាមេា៉តាំងពីថ្ងៃត្រង់... មេ៉ចៗ បេ៊កជួយបង្ខំអេាយទៅញាំុបាយផង''
''okay!''
ពួកយេីងដេីរបន្តរហូតដល់ខាងមុខបន្ទប់លេខ '126'
''បេ៊កចាំក្រៅសិនណា! ញុ៉មចូលទៅមា៉ភ្លេត''
''...'' បេ៊កហ្យុនងក់ក្បាល ហេីយអង្គុយចុះលេីកៅអីខាងមុខបន្ទប់
ខ្ញំុហេាះកាត់ទ្វារចូលទៅ ព្រេាះចង់នៅជាមួយអីុសីុងតែ 2នាក់
''ពេលណាបានភ្ញាក់ហា៎ស?''
''...''
''ព្រឹកមិញ គ្រូពេទ្យនាំយ៉លទៅពិនិត្យអា៎យ តែគ្មានរបួសត្រង់ណា ធ្ងន់ធ្ងរនេាះទេ''
''...''
''ឆាប់ភ្ញាក់អា៎ដឹងនៅ?''
ដៃម្ខាងរបស់អីុសីុងកាន់ដៃរបស់ខ្ញំុ ហេីយនិយាយជាមួយដៃរបស់ខ្ញំុ ហាក់បីដូចជាដៃរបស់ខ្ញំុជាអ្នកស្តាប់ចឹង
អៀតតត
ពួកយេីងងាកទៅមេីលទ្វារព្រមគ្នា ពេលដែលលឺសំលេងបេីក ខ្ញំុគិតក្នុងចិត្តថាប្រាកដជាបេ៊កហ្យុន តែពេលមនុស្សម្នាក់នេាះដេីរចូលមេា៉ ស្រាប់តែធ្វេីអេាយខ្ញំុចំលែកចិត្តភ្លាម
''គ្រិស?''
''អឺម... ញុ៉មមេា៉មេីលឆាន់យ៉ល...''
''អឺម...''
''មេ៉ចអា៎យអត់ទាន់ដឹងខ្លួនហេ៎ហ៎?''
''...'' អីុសីុងក្រវីក្បាល
''ញាំុអីពេលថ្ងៃហេីយនៅ?''
''...'' អីុសីុងក្រវីក្បាលម្តងទៀត
''តេាះ! ទៅក្រេាមរកអីញាំុសិន''
''...'' អីុសីុងព្រមងក់ក្បាល ហេីយដេីរទៅក្រៅជាមួយគ្រិស
ខ្ញំុបានត្រឹមតែសំលឹងមេីលមនុស្ស 2នាក់នេាះដេីរចេញទៅ
អរគុណណាដែលមេីលថែអីុសីុងជំនួសខ្ញំុ ពេលដែលខ្ញំុមិននៅ សំណាងហេីយដែលមានគ្រិស មិនចឹងទេខ្ញំុប្រាកដជាបារម្ភពីអីុសីុងស្លាប់ហេីីយ ><
''បេ៊កហ្យុន!''
''ហា៎ស?'' បេ៊កហ្យុនឆ្លេីយ មុននឹងបេីកទ្វារចូលមេា៉
''ចូលមេា៉!''
''មិញជួបបងប្រុស ខំរកលេសថាភ្លេចរបស់ម្សល់មិញ ហេីយងៃ៉នេះមេា៉យក''
''អឺមមម ដឹងអា៎យ!''
''ហេីយអាលូវធ្វេីមេ៉ច?''
''បេ៊កមេ៉ចដឹង?''
''><''
''...''
''សាកចូលទៅមេីល របៀបគេងពីលេីខ្លួន ដូចនៅក្នុងរឿងហ៎?''
''...''
ខ្ញំុហេាះទៅជិតគ្រែ មុននឹងបណ្តែតខ្លួនឡេីង ហេីយដាក់រាងកាយអេាយនៅពីលេីរាងកាយរបស់ខ្លួន តាមដែរបេ៊កហ្យុនប្រាប់ តែគ្មានអីផ្លាស់ប្តូរសេាះ អ្វីៗនៅដូចដេីម
''ឆាន់យ៉លហ្យុង! ហ្យុង! ហ្យុង!'' បេ៊កហ្យុនចូលមេា៉អង្រួនដៃរបស់ខ្ញំុខ្លាំងៗ ហេីយចាប់ផ្តេីមទះថ្ពាល់របស់ខ្ញំុ
''...''
''មេ៉ចអា៎យ?''
''...'' ខ្ញំុហេាះចេញមេា៉ឈរធម្មតាវិញ ហេីយក្រវីក្បាល
''រឺក៏ត្រូវយកទឹកជះ អេាយដឹងខ្លួន!''
ខ្ញំុមេីលបេ៊កហ្យុនដេាយកន្ទុយភ្នែក ចេះគិតទៅកេីត អារឿងអត់ប្រយេាជន៍ហ្នឹង ><
''ហ្យុង! អេាយគ្រូចាប់ខ្មេាចជួយអត់?''
''ល្អតេី! បានគេចាប់ដាក់ក្នុងឃ្លេាកបាត់!''
''អឺមែន! ហិហិ''
មេីលទៅពួកយេីងមេីលរឿងច្រេីនពេកហេីយ ទេីបយេាបល់ម្នាក់ៗ ឡូយៗបែបនេះ >______<
''បេ៊កគិតថាវិញ្ញាណរបស់ហ្យុងនៅទីនេះ មានន័យថាមិនទាន់ដល់ពេលស្លាប់ហេ៎ ចឹងហេីយគង់តែត្រលប់ទៅវិញហេ៎ គ្រាន់តែមិនទាន់ដល់ពេល''
''ពេលណាបានដល់ពេល?''
''បេ៊កមេ៉ចដឹង?''
''ហេីយចុះបេីចូលខ្លួនអត់បានរហូត?''
''មានតែនៅចឹង!''
comment please >> ☆ click here ☆
.
