-Jongin's House-
6:00 PM
ខ្ញំុរៀបចំរបស់របររៀបត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ដេាយមិនភ្លេចនិយាយគ្នាលេងជាមួយកិលានុប្បដ្ឋាយិការបស់ខ្ញំុ
''និយាយចឹង គេទៅវិញនៅ?''
''គេណា?''
''ម្នាក់ដែលរករឿងព្រឹកមិញនេាះ!''
''អ៎! ទៅវិញបាត់អា៎យ ពេលដែលសារូ៉មអស់'' វេនឌីនិយាយផង ងក់ក្បាលផង
ហឹស! ស្តាប់បង្គាប់ដែលតា៎! :)
ខ្ញំុកាន់កាតាបដាក់ឯកសាររបស់ខ្ញំុ ហេីយដេីរចេញពីមន្ទីរពេទ្យដូចរាល់ដង សង្ឃឹមថានឹងគ្មានរឿងអីកេីតឡេីងទៀតចុះ ^^
ងឺតតត
សុខៗស្រាប់តែមានឡានពណ៌ស មួយគ្រឿងចតជិតខ្ញំុ ហេីយមានមនុស្សប្រុសពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅម្នាក់ដេីរចុះមេា៉
នេះខ្ញំុត្រូវគេចាប់ខ្លួនជាលេីកទី 2 អា៎យត្រូវអត់? អូយយយយ ជួយយយផងងងងង
''អ្នកប្រុសគ្យុងស៊ូ អញ្ចេីញឡេីងឡាន!''
''ទៅ... ទៅណា?''
''អ្នកប្រុសចាំនៅក្នុងឡាន!''
''អត់...''
មិនទាន់បានបដិសេធស្រួលបួលផង ខ្ញំុត្រូវគេអូសឡេីងឡាននេាះ នៅជិតខ្ញំុមានមនុស្សប្រុសម្នាក់អង្គុយធ្វេីមុខក្រញូ៉វ ហេីយមេីលខ្ញំុដេាយទឹកមុខគួរអេាយខ្លាច
នេះខ្ញំុចាប់ខ្លាចគេទៀតអា៎យហ៎? ខ្ញំុស្រែកអេាយគេមុននេះ តិចគេខឹង ហេីយសំលាប់ខ្ញំុចេាលទៅ ហឺុ ហឺុ! ហេតុអីជីវិតនេះគ្មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ចឹង ><
''ទៅ... ទៅណា?''
''ទៅផ្ទះ!''
លឺវេនឌីថាគេចេញពីពេទ្យយូរហេីយ មេ៉ចបានមិនទាន់ទៅទៀត? ហេីយផ្ទះខ្ញំុជិតនេះ ដេីរទៅក៏បានដែរ មិនបាច់ជិះឡាននេាះទេ ឃេីញអត់ មិនដល់ 3 នាទីផងដល់អា៎យ...
តែ... អេស?
''ហួស... ហួសអា៎យ!'' ខ្ញំុសំលឹងមេីលតាមកញ្ចក់ឡាន មេីលអាគារដែលខ្ញំុស្នាក់នៅ ឆ្ងាយទៅៗ
''ណាគេថាទៅ condo ហ្នឹង?''
''ហា៎ស? បេីអត់ទៅ condo ញុ៉ម ចឹងទៅណា?''
''ទៅផ្ទះញុ៉ម!''
''ទៅធ្វេីអី? អត់ទៅ!''
''ឈឺជេីង! ត្រូវការគ្រូពេទ្យផ្ទាល់ខ្លួន!''
''យា៉! ញុ៉មមិនមែនគ្រូពេទ្យផ្ទាល់ខ្លួនណាគេហេ៎! ចតឡាន ញុ៉មដេីរទៅវិញក៏បានដែរ!''
''បេីចង់ទៅ លេាតចុះទៅ :)''
ជុងអីុន! ចាំទុក!
ខ្ញំុធ្វេីមុខក្រញូ៉វរហូតដល់គេបេីកឡានមេា៉ដល់ផ្ទះវិឡាដ៏ធំមួយ មេីលទៅគេពិតជាមានខ្លាំងណាស់ ហេីយថែមទាំងដូរឡានរហូតទៀត គេប្រាកដជាមា៉ហ្វៀមិនខាននេាះទេ បេីសិនជាគេគ្មានកាំភ្លេីង ហេីយកូនចៅច្រេីនដល់ថ្នាក់នេះ ខ្ញំុប្រហែលជាគិតថាគេជាប្រធានក្រុមហ៊ុនធំហេីយ
អង្គរក្សរបស់គេម្នាក់ដែលឈ្មេាះថាសេហ៊ុន បេីកទ្វារឡានអេាយគេ មុនដាក់ដៃអេាយគេចាប់ តែគេបែរជាបដិសេធម្នាក់នេាះ
''គ្យុងស៊ូ! នៅអង្គុយយូរទៀតអត់? ញុ៉មប្រញាប់ចូលផ្ទះ''
''ចុះដេីរហូវ! អត់មានជេីងហេ៎ហ៎?''
''-_-''
''ឆឹសស'' ខ្ញំុត្រូវបង្ខំចិត្តចុះពីលេីឡាន ហេីយដេីរវាងទៅម្ខាងទៀត ជួយគ្រាគេចេញពីលេីឡាន
ដេាយសារតែមុខគេកាចហេ៎ណា កំុអីខ្ញំុមិនធ្វេីតាមនេាះទេ! មនុស្សអីក៏មិនដឹង សំលឹងមុខម្តងៗ ធ្វេីអេាយខ្ញំុព្រឺសំបុរដល់ឆ្អឹងខ្នង
ថ្ងៃបន្ទាប់
ខ្ញំុត្រូវមេផ្ទះម្នាក់ដាស់ អេាយហៅចុះទៅញាំុអាហារពេលព្រឹក ជាមួយអ្នកប្រុស! ឆឹស! ខ្ញំុប្រញាប់មុជទឹកដូរសំលៀកបំពាក់ដែលគេរៀបចំអេាយ ហេីយចុះទៅតាមសំរួល
ក្នុងបន្ទប់ទទួលទានអាហារដ៏ធំនេះ មានតែគេម្នាក់បុ៉ណ្ណេាះ គេអង្គុយស្ងៀមៗហាក់បីដូចជារង់ចាំខ្ញំុ ខ្ញំុដេីរយឺតៗទៅអង្គុយលេីកៅអីមួយក្បែរគេ
''ងៃ៉នេះនៅផ្ទះ ហាមចេញទៅណា!'' គេនិយាយហេីយ ក៏ងេីបឈរដេីរចេញទៅ
''យា៉! ទៅណា?'' ហេីយជេីងរបស់គេជាអា៎យហ៎?
''ទៅក្រុមហ៊ុនធ្វេីការ''
''ហេីយចុះញុ៉ម?''
''នៅផ្ទះ!''
''យា៉! ញុ៉មក៏ត្រូវទៅធ្វេីការដែរ''
''មិនបាច់ទៅណាហេ៎! គ្រេាះថ្នាក់!''
''នៅមន្ទីរពេទ្យមានណាគេហ៊ានធ្វេីអី?''
''យា៉ងណាក៏អត់បានដែរ''
''ញុ៉មជាគ្រូពេទ្យត្រូវទៅមេីលថែអ្នកជំងឺ!''
''សំុច្បាប់មា៉នងៃ៉សិនហូវ!''
''អត់! គ្រូពេទ្យត្រូវតែមានទំនួលខុសត្រូវក្នុងតួរនាទី...''
''អាលូវធ្វេីតួរនាទីនៅផ្ទះសិនហូវ! បេាះផ្ទះ ជូតផ្ទះ ជូតតុ ជូតទូ ធ្វេីម្ហូបចាំញុ៉មចេញពីធ្វេីការ okay?''
''អ...''
''ទៅអា៎យ''
''យា៉! យា៉! ជុងអីុន! យា៉!''
ហេីុយយយយយយយយយយ
ខ្ញំុធ្វេីមុខក្រញូ៉វ ហេីយមេីលបបរនៅចំពេាះមុខ មុននឹងដួសឡេីងដាក់ចូលមាត់ដេាយភាពមួរមៅ៉
''អូយ ក្តៅ!''
រលាកមាត់ទៀត
ខឹងងងងងងងងងង!
''នៅផ្ទះធ្វេីអីខ្លះ?''
''...'' ខ្ញំុអង្គុយលេីសាឡុង មេីលទូរទស្សន៍បន្ត ដេាយមិនខ្វល់ពីសំលេងរបស់គេ
''លឺសួរអត់?''
ឆឹសសស គ្រាន់តែបុ៉ណ្ណឹងចាំបាច់ធ្វេីសំលេងកាច? គិតថាខ្ញំុខ្លាចមែន?
''គេង... ហេីយ ញាំុ...''
''អីទៀត?''
''ញាំុ... ហេីយគេង...''
''យា៉!''
អូយយយ ចាំបាច់ស្រែក ភ្ញាក់ព្រឺត ចង់ធ្លាក់ពីលេីសាឡុង មនុស្សកំពុងតែព្រលឹងតិចផង (មែនខ្លាចហេ៎ណា!)
''អេាយនៅផ្ទះ ជួយធ្វេីការងារផ្ទះ!''
''សំុទេាស ញុ៉មមិនមែនអ្នកបំរេីហេ៎''
''ចឹងមិនបាច់ទៅធ្វេីការវិញហេ៎ នៅគេងញាំុហ្នឹងរហូតហូវ!''
''អា៎ាាាាាា និយាយលេងហេ៎~~~~~ ជុងអីុននននន~~~~''
ខ្ញំុប្រញាប់លេាតទៅតេាងដៃរបស់គេជាប់ ពេលដែលឃេីញគេរៀបងេីបចេញពីលេីសាឡុង ក្បែរខ្ញំុ
''មេា៉ពីធ្វេីការហត់ហេ៎? ចាំធ្វេីម្ហូបអេាយញាំុណា ណា ណា ណា''
''okay! អេាយលឿនតិចមេា៉! ឃ្លាន!''
''ទៅអា៎យ ^^''
ខ្ញំុបែរក្រេាយ ហេីយពេបមាត់ដាក់ មុននឹងនិយាយតាមតិចៗ ដេាយសំលេងម្ញែក
''អេាយលឿនតិចមេា៉! ឃ្លាន! អ៊ែក!''
ខ្ញំុដេីរទៅផ្ទះបាយដ៏សែនធំរបស់គេ ហេីយបេីកទូរទឹកកកមេីល បេីកថត បេីកទូ បេីកអីទាំងអស់ ហេីយចុងក្រេាយក៏ឃេីញរបស់ពិសេស ដែលខ្ញំុចំនាញបំផុត ក្នុងជីវិតនេះ
''ជុងអីុនអា៎~~~ មេា៉ញាំុមេា៉!''
មិនដល់មួយនាទីផង រាងកាយខ្ពស់របស់ម្ចាស់ផ្ទះនេះ ក៏ដេីរមេា៉ក្នុងសំលៀកបំពាក់ផ្សេង ខុសពីមុននេះ គេប្តូរពីខេាខ្មៅអាវធំពណ៌ខ្មៅ ពីលេីអាវសឺមីពណ៌ស ទៅជាអាវយឺតពណ៌សធម្មតាៗ ជាមួយនឹងខេាយឺតពណ៌ប្រផេះ
''អីគេហ្នឹង?'' គេជ្រួញចញ្ចេីមហេីយចង្អុលម្ហូបមួយចានចំពេាះមុខគេ
''មីស្រុះ! អត់ស្គាល់ហេ៎ហ៎?''
''...''
''កំុប្រាប់ថាអត់ដែលញាំុអា៎ ឆ្ងាញ់អា៎ណា''
''...''
''អង្គុយចុះមេា៉ រឺក៏ចង់ឈរញាំុ?''
''តែ...''
''លឿន!''
ទីបំផុតគេក៏ផងអង្គុយចុះតាមសំរួល ហេីយចាប់ចង្កិះ គៀបមីនេាះញាំុ ហេីយមេីលធ្វេីមុខ មីស្រុះមិនមែនថ្នាំពុលណា
ថ្ងៃបន្ទាប់
ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃទី 2ដែលខ្ញំុត្រូវរស់នៅក្នុងផ្ទះនេះ ដេាយមិនបានចេញទៅណា ទេាះជាចង់លួចរត់ ក៏មិនបាន ព្រេាះមានអង្គរក្សយាមពេញទាំងអស់
JONGIN PART
@ក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្ញំុ
''លេាកប្រធាន! នេះគឺវីដេអូរបស់កាមេរា៉នៅ condo នេាះ!'' លេខារបស់ខ្ញំុដាក់ cd មួយប្រទះលេីតុធ្វេីការរបស់ខ្ញំុ
''អរគុណ! ជួយហៅសេហ៊ុនចូលមេា៉ផង!''
''ចា៎!''
កុក កុក កុក
''ចូលមេា៉!''
''បាទ! អ្នកប្រុស!''
''សេហ៊ុន! អេាយគេទៅដុតឃ្លាំងនេាះចេាល ហេីយមនុស្ស 2នាក់ដែលចាប់គ្យុងស៊ូនៅ condo សំលាប់វាចេាល!''
''បាទ!''
''ហេីយត្រៀមឡានផង ញុ៉មនឹងទៅវិញអាលូវ!''
''តែមេា៉ងទេីបតែ 3...''
''យប់នេះទៅញាំុបាយក្រៅ...''
''អ៎៎! បាទ!''
''មនុស្សអីក៏មិនដឹង អេាយធ្វេីម្ហូបបែរជាស្រុះមីអេាយគេញាំុ... ហេីុយយយ'' ខ្ញំុនឹកឃេីញដល់រឿងម្សល់មិញ ហេីយរអ៊ូតិចៗ មុននឹងក្រវីក្បាលហួសចិត្ត
''ហឹក ហឹក''
''សេីចអី?'' ខ្ញំុងេីបមុខឡេីងមេីលអង្គរក្សរបស់ខ្ញំុភ្លាម
''អ៎៎... អត់មានអីហេ៎ អ្នកប្រុស... ចឹងញុ៉មទៅត្រៀមឡានអា៎យ''
សេហ៊ុននិយាយដេាយខំប្រឹងទប់សំណេីច ហេីយដេីរចេញទៅ
comment please >> ☆ click here ☆
.
