-Dark Side-
ឡាននេាះ... ឡានដែលខ្ញំុធ្លាប់ជិះលេីកមុន ហេីយស្ទេីរតែមិនរួចខ្លួនចុះពីលេីឡានទៀត...
ខ្ញំុលេបទឹកមាត់ទាំងលំបាក ហេីយងេីបមុខយឺតៗមេីលមនុស្សចំពេាះមុខ...
លេាកគ្រូពេទ្យគីម!
តែទឹកមុខបែបនេះ ប្រហែលជាចិត្តអាក្រក់ទៀតជាមិនខាន ខ្ញំុប្រញាប់អេានមុខចុះគេចមុខ ហេីយរត់ចេញពីកន្លែងនេាះភ្លាម ខ្ញំុរត់មិនបាន 1ជំហានផង កដៃរបស់ខ្ញំុត្រូវគេចាប់ជាប់ កំលាំងដៃរបស់គេធ្វេីអេាយខ្ញំុឈឺស្ទេីរតែប្រេះឆ្អឹងទៅហេីយ
''សំុទេាស! ងៃ៉នេះ ញុ៉មអត់មានបានលួចមេីលហេ៎! គ្រាន់តែ... គ្រាន់តែដេីរកាត់... តែបុ៉ណ្ណេាះ!''
''...''
''សំុទេាសអា៎យតា៎!'' ខ្ញំុចាប់ដៃដែលត្រជាក់ស្រេបនេាះ ចេញពីកដៃរបស់ខ្ញំុ តែមិនបានសំរេច
''ងៃ៉ក្រេាយកំុដេីរផ្លូវហ្នឹងទៀត!''
''តែ... ផ្លូវទៅផ្ទះ...''
''...''
''បាទ! ងៃ៉ក្រេាយលែងដេីរអា៎យ!'' គ្រាន់តែគេមេីលមុខខ្ញំុដេាយក្រសែភ្នែកគួរអេាយខ្លាចបែបនេាះ ខ្ញំុមិនហ៊ានប្រកែកសូម្បីតែមួយមា៉ត់ មនុស្សម្នាក់នេះគួរអេាយខ្លាចពេកហេីយ
ទីបំផុតគេក៏ព្រមលែងកដៃខ្ញំុ ខ្ញំុអង្អែលកដៃខ្លួនឯងដែលមានស្នាមក្រហមម្រាមដៃប្រាំ មុននឹងបែរខ្នងដេីរត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ
ហេតុអីបានជាស៊យដល់ថ្នាក់នេះ ហេីយគេមេា៉ធ្វេីអីនៅហ្នឹងញឹកញាប់មែស?
ថ្ងៃបន្ទាប់...
''បាត់ទៅណា... បាត់ទៅណា...''
''លេាកគ្រូពេទ្យរកអីគេ អេាយវេនឌីជួយរកអេាយអត់?''
''ញុ៉មរកកាតផ្លាកឈ្មេាះហ្នឹងអា៎ វាបាត់ទៅណាក៏មិនដឹង''
''វីវរហេីយ បាត់កាតនេាះ ត្រូវលេាកប្រធានស្តីអេាយខ្លាំងជាមិនខានទេ''
''ហ្នឹងបានថា... ជួយរកតិចបានអត់?''
''បានៗ! ចាំវេនឌីជួយ! ម្សល់មិញនៅឃេីញលេាកគ្រូពេទ្យពាក់តា៎!''
''មែនហ្នឹង! អាលូវបាត់ទៅណាក៏មិនដឹង!''
ម្សល់មិញពេលចេញពីបន្ទប់វះកាត់ ខ្ញំុដេាះអាវធំចេញ ហេីយដេាះកាតពេទ្យដាក់លេីតុ រឺក៏វាជាប់ជាមួយឯកសារម្សល់មិញ ហេីយខ្ញំុច្រឡំយកទៅផ្ទះ? អូយយយ ស្លាប់ហេីយៗ!
''ញុ៉មប្រហែលជាច្រឡំយកទៅផ្ទះអា៎យ!''
''លេាកគ្រូពេទ្យទៅរកនៅផ្ទះសិនហូវ! ព្រេាះអីបេីអត់មានផ្លាកឈ្មេាះ លេាកគ្រូពេទ្យក៏មិនអាចចូលបន្ទប់វះកាត់ រឺក៏ពិនិត្យជំងឺអេាយអ្នកផ្សេងបានដែរ''
''អឺមម! ចឹងញុ៉មទៅផ្ទះសិន!''
ខ្ញំុត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ហេីយរកមេីលលេីតុធ្វេីការរបស់ខ្ញំុ មេីលលេីគ្រែ ក្នុងបន្ទប់គេង បន្ទប់ទទួលភ្លៀវ ចង្ក្រានបាយ សូម្បីតែក្នុងបន្ទប់ទឹកក៏រកហេីយដែរ តែរកមិនឃេីញ
''បាត់ទៅណា? :(''
ខ្ញំុដេីរអេានមុខចុះត្រលប់ទៅមន្ទីរពេទ្យវិញ
''លេាកគ្រូពេទ្យដូ!''
''អ៎! លេាកគ្រូពេទ្យគីម'' ខ្ញំុមិនបានមានអារម្មណ៍ខ្លាចលេាកគ្រូពេទ្យគីមនេាះទេ ព្រេាះខ្ញំុមានអារម្មណ៍ថាលេាកគ្រូពេទ្យគីម នៅមន្ទីរពេទ្យគឺជាមនុស្សល្អ បេីជួបនៅក្រៅចាំរត់
''កេីតអី ធ្វេីមុខកំសត់មែស?''
''ញុ៉មធ្វេីបាត់ផ្លាកឈ្មេាះ :(''
''ផ្លាកឈ្មេាះ?''
''បាទ! លឺវេនឌីថាបាត់ផ្លាកឈ្មេាះ និងត្រូវលេាកប្រធានស្តីអេាយខ្លាំង! លេាកគ្រូពេទ្យគីម គួរតែធ្វេីមេ៉ចទៅ?''
''អត់អីហេ៎! លេាកប្រធានចិត្តល្អ ចាំញុ៉មជួយនិយាយអេាយ''
''មេ៉ចបាន? នាំទុក្ខដល់លេាកគ្រូពេទ្យគីមទៀត ស្រួលមិនស្រួលគាត់ថាញុ៉មអត់មានភាពទទួលខុសត្រូវទៀត''
''ចឹងសាករកមេីលម្តងទៀតមេីល ក្រែងលេាធ្វេីជ្រុសនៅកន្លែងណាហេ៎អី?''
''ញុ៉មរកមេីលគ្រប់កន្លែងអស់អា៎យ... ហឺមមមមម...''
''តេាះ! ទៅរកទឹកអីញាំុសិន :)''
លេាកគ្រូពេទ្យគីម បបួលខ្ញំុទៅហាងកាហ្វេមួយដែលនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ បន្ទាប់ពីអង្គុយនិយាយគ្នាយូរគួរសម ខ្ញំុក៏ត្រលប់មេា៉ក្នុងបន្ទប់ធ្វេីការវិញ
''វាប្រហែលជាបាត់ៗអា៎យវេនឌី...''
''នៅផ្ទះអត់ឃេីញហេ៎ហ៎?''
''...'' ខ្ញំុក្រវីក្បាល ហេីយអង្គុយលេីកៅអីរបស់ខ្ញំុ
ថ្ងៃនេះខ្ញំុប្រហែលជាធ្វេីការបានតែក្នុងបន្ទប់នេះទេ អានឯកសារសិនល្អជាង អង្គុយកេីតទុក្ខ
6:00PM
ខ្ញំុដេីរចេញពីធ្វេីការ ដេាយទឹកមុខសេាកសៅ អស់កំលាំង ពេលនេះមេឃងងឹតហេីយ ខ្ញំុជ្រេីសរេីសដេីរវាងទៅផ្លូវធំ ដែលមានចំងាយឆ្ងាយជាងផ្លូវធម្មតា 2ដង តែអេាយធ្វេីមេ៉ច បេីខ្លាចជួបលេាកគ្រូពេទ្យគីមពេលយប់ទៀត ទេីបត្រូវទៅតាមផ្លូវផ្សេង
'ចឹងសាករកមេីលម្តងទៀតមេីល ក្រែងលេាធ្វេីជ្រុសនៅកន្លែងណាហេ៎អី?'
ធ្វេីជ្រុះ?
ម្សល់មិញញុ៉មដេីរបុកលេាកគ្រូពេទ្យគីម ហេីយប្រទាញប្រទង់គ្នាទៀត វាអាចជ្រុះពេលនេាះក៏ថាបាន
ខ្ញំុសំរេចចិត្តបកក្រេាយ ហេីយដេីរទៅតាមផ្លូវធម្មតាវិញ បេីជួបទៀតក៏មិនដឹងធ្វេីមេ៉ចដែរ ធ្វេីមេ៉ចបេីផ្លាកឈ្មេាះសំខាន់ជាង
ខ្ញំុដេីរយឺតៗ អេានមុខចុះ មេីលតាមផ្លូវរហូត ជាពិសេសពេលដេីរកាត់កន្លែងកេីតហេតុម្សល់មិញ ខ្ញំុឈរមេីលជំុវិញគ្រប់មំុគ្រប់ច្រកថាមានផ្លាកឈ្មេាះរបស់ខ្ញំុ រឺអត់ តែមិនថារកមេីលបុ៉ណ្ណា ក៏មិនឃេីញ
វាបាត់មែនហេីយ :(
ខ្ញំុដេីរចូលទៅក្នុងច្រកទ្វាររបស់អាគារមួយដែលមាន 20ជាន់ មុននឹងចុចជណ្តេីរយេាងឡេីងលេី ហេីយឈរចាំជណ្តេីរបេីក
ទិង
ខ្ញំុដេីរចូលទៅខាងក្នុង រៀបចុចបិទ តែស្រាប់តែមានដៃចូលលូកចូលមេា៉ ទេីបខ្ញំុប្រញាប់ចុចបេីកអេាយគេចូលមេា៉ដែរ
'':)''
''O.O''
ស្តាយក្រេាយពេលនេះយឺតពេលហេីយ មិនគួរណាចុចបេីកសេាះ!
''បន្ទប់នៅជាន់ទីមា៉ន់? :)'' ស្នាមញញឹមបែបនេះ គឺលេាកគ្រូពេទ្យគីម version បិសាចច្បាស់ណាស់
''ងៃ៉នេះ... ញុ៉ម...''
''ប្រាប់ហេីយថាកំុអេាយដេីរមេា៉ផ្លូវហ្នឹងទៀត...''
''ញុ៉មធ្វេីបាត់របស់... ហេីយ... ហេីយគ្រាន់តែទៅរក...''
''ហឹស!'' គេញញឹមចុងមាត់ ហេីយដេីរចូលមេា៉ជិតខ្ញំុ មុននឹងច្រត់ដៃម្ខាងទៅនឹងជញ្ជាំងជណ្តេីរយេាង
''សំុ... សំុទេាស...''
''រកអានេះមែន?'' ដៃម្ខាងទៀតរកគេលូកចូលទៅក្នុងហេាបៅ៉អាវធំរបស់គេ ហេីយលូកយកផ្លាកពណ៌សមួយ ដែលមានសរសេរអក្សរថា 'មន្ទីរពេទ្យ SM គ្រូពេទ្យ ដូ គ្យុងស៊ូ'
ផ្លាកឈ្មេាះរបស់ខ្ញំុ!!!
ខ្ញំុប្រញាប់កញ្ឆក់ផ្លាកនេាះមេា៉កាន់
''អរគុណ! អរគុណដែលរេីសអេាយ អរគុណ!'' ខ្ញំុភ្លេចខ្លួនសេីចខ្លាំងៗចំពេាះមុខគេ ព្រេាះតែសប្បាយចិត្ត មិនចាំបាច់ត្រូវលេាកប្រធានស្តីអេាយនេាះទេ
គេដកដៃរបស់គេចេញ ហេីយឈរធម្មតាវិញ មុននឹងងាកទៅកន្លែងចុចលេខ ក្នុងន័យអេាយខ្ញំុចុចជាន់ដែលខ្ញំុនៅ ខ្ញំុស្ទាក់ស្ទេីរបន្តិច តែភាពភ័យខ្លាចធ្វេីអេាយខ្ញំុប្រញាប់ចុចលេខ 12
មិនយូរបុ៉ន្មានជណ្តេីរយេាងក៏បានបេីកទ្វារឡេីង ហេីយខ្ញំុក៏រត់ចេញទៅដេាយមិនបានងាកក្រេាយនិយាយអីទៀត
អូយយយយ! ស្ទេីរតែដាច់ខ្យល់ហេីយ! សំុជីវិតដែលស្ងប់ស្ងាត់មួយថ្ងៃបានអត់? តាំងពីជួបលេាកគ្រូពេទ្យគីម version បិសាចហ្នឹងមេា៉ មានតែរឿងមិនចេះចប់
ថ្ងៃបន្ទាប់...
''លេាកគ្រូពេទ្យគីម!''
''លេាកគ្រូពេទ្យដូ! ញុ៉មប្រាប់លេាកប៉... អឺ... លេាកប្រធានហេីយ... គាត់នឹងអេាយគេធ្វេីអេាយថ្មី មិនបាច់បារម្ភនេាះទេ!''
''អត់អីហេ៎ លេាកគ្រូពេទ្យគីម! ញុ៉មរកឃេីញអា៎យ!'' ខ្ញំុនិយាយហេីយបង្ហាញផ្លាកឈ្មេាះរបស់ខ្លួនឯង
''ចឹងល្អអា៎យ ចាំញុ៉មប្រាប់លេាកប្រធានវិញ''
''សំុទេាសណាដែលធ្វេីអេាយលំបាក''
''អត់អីហេ៎!''
''អរគុណណា លេាកគ្រូពេទ្យគីម!''
1 week later
6:00PM
ខ្ញំុដេីរតាមផ្លូវធំ ចេញពីមន្ទីរពេទ្យទៅកាន់ condo របស់ខ្ញំុ ជីវិតពិតជាល្អណាស់ ទីបំផុតក៏លែងមានរឿងកេីតឡេីងទៀត មានសេចក្តីសុខដល់ហេីយ ^^
ខ្ញំុដេីរបណ្តេីរ ស្រូបយកខ្យល់អាកាសពេលយប់ដ៏សែនស្រស់ថ្លាបណ្តេីរ ពេលយប់បែបនេះខ្យល់ត្រជាក់ស្រួល មិនធ្វេីអេាយស្អុះស្អាប់នេាះទេ
មិនយូរបុ៉ន្មានខ្ញំុក៏បានធ្វេីដំណេីរមេា៉ដល់អាគារមួយដែលជាកន្លែងដែលខ្ញំុស្នាក់នៅ ខ្ញំុឈានជេីងដេីរចូលទៅដេាយអារម្មណ៍ចំលែក ដូចជាមានមនុស្សកំពុងតែតាមដានចឹង
ខ្វាបបប់
ខ្ញំុងាកក្រេាយទៅមេីលភ្លាម តែទទេរស្អាត ខាងក្រេាយខ្នងខ្ញំុគ្មានអីប្លែកពីធម្មតានេាះទេ ប្រហែលជាគិតច្រេីនពេកហេីយមេីលទៅ ខ្ញំុដេីរបន្ត ចូលទៅខាងក្នុង ហេីយជិះជណ្តេីរយេាងមេា៉ដល់ជាន់ទី 12 មុននឹងដេីរចេញ ហេីយសំដៅទៅបន្ទប់របស់ខ្ញំុ
1201
ខ្ញំុលូកយកកាតនៅក្នុងហោបៅ៉របស់ខ្ញំុ ហេីយដាក់ស្កេននៅលេីទ្វារ
ទីត
ផឹបបប
''អឺមមម អឺមមមមម អាាាាាាាាាា'' ខ្ញំុព្យាយាមរេីបំរះពេលមានកំណាត់មួយ មេា៉បិទច្រមុះ និងមាត់របស់ខ្ញំុ
បេីសិនជាមនុស្សធម្មតាប្រាកដជាមិនដឹងនេាះទេថាលេីកំណាត់នេាះ មានក្លិនរបស់ថ្នាំម្យា៉ង តែដេាយសារតែខ្ញំុគឺជាគ្រូពេទ្យ ទេីបដឹងថាបេីដកដង្ហេីមចូលហេីយប្រាកដជាសន្លប់ជាមិនខាន ទេីបខ្ញំុខំប្រឹងទប់ដង្ហេីម ហេីយអុកកែងដៃទៅនឹងពេាះរបស់អ្នកដែលឈរនៅពីក្រេាយខ្ញំុ
ម្នាក់នេាះប្រលែងដៃចេញ ហេីយយកដៃក្តេាបពេាះ
''ជួយផងងងង!'' ខ្ញំុស្រែក ហេីយប្រញាប់ទាញទ្វារបន្ទប់បេីក ហេីយរត់ចូល
''កំុរត់!''
''អា៎ាាាា! ជួយផងងង!''
comment please >> ☆ click here ☆
.
