-Kidnap-
''អា៎ាាាា! ជួយផងងង!''
ក្លឹក
''បេីមិនចង់ងាប់ទេ នៅអេាយស្ងៀម!''
កាំភ្លេីងទៀតអា៎យហ៎? មេ៉ចបានគ្រូពេទ្យដូចជាខ្ញំុ ត្រូវជួបកាំភ្លេីងច្រេីនដងម្លែស? ហឹក ហឹក
ខ្ញំុឈរស្ងៀម មិនកំរេីក មួយសន្ទុះក៏មានមនុស្សម្នាក់ទៀតចូល មេា៉ក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវរបស់ខ្ញំុ មុននឹងចាប់ដៃខ្ញំុពាត់ទៅក្រេាយ
ឌឹប
ការឈឺចាប់លេីកញ្ចឹងកគឺជាអារម្មណ៍ចុងក្រេាយដែលខ្ញំុមាន មុននឹងសន្លប់បាត់ទៅ
ក្រេាយពេលគេងលក់អស់បុ៉ន្មានមេា៉ងហេីយក៏មិនដឹង ខ្ញំុបេីកភ្នែកឡេីងដេាយភាពហត់នឿយ ត្របកភ្នែកបេីកស្ទេីរតែមិនរួច
ទីនេះជាកន្លែងណានៀក????? ហេីយខ្ញំទៅធ្វេីអីខុស បានចាប់ខ្ញំុមេា៉????? អូយយយ មួរមៅ៉!
''ដឹងខ្លួនអា៎យ! ឯងទៅហេីយលេាកប្រធានមេា៉!'' ខ្ញំុសំលឹងមេីលមនុស្សប្រុសម្នាក់នៅក្នុងអាវធំពណ៌ខ្មៅ កំពុងតែបញ្ជាមនុស្សម្នាក់ទៀត អេាយទៅហៅលេាកប្រធានរបស់គេ
លេាកប្រធានជាអ្នកណា?
អេស? តែពាក់អាវចឹង ដូចជាធ្លាប់ស្គាល់? ដូចជាអង្គរក្សរបស់...
លេាកគ្រូពេទ្យគីម version បិសាច?
ជួយយយយផងងងងង នេះគេគិតចង់សំលាប់ខ្ញំុមែនហ៎?
តុប តុប តុប
សំលេងស្បែកជេីងរបស់មនុស្សមួយក្រុម ដេីរសំដៅមេា៉កន្លែងដែលខ្ញំុអង្គុយពេលនេះ បន្ទប់នេះ មិនមែនហេ៎ បេីហៅថាឃ្លាំងទេីបត្រូវ ព្រេាះមានកែសឡាំងជាច្រេីនគរលេីគ្នាខ្ពស់ដល់ដំបូល
មនុស្សប្រុសម្នាក់ពាក់អាវយឺតពណ៌សពីក្នុង ពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅពីក្រៅ បន្ទន់ជង្គង់អង្គុយចុះពីមុខខ្ញំុ មុននឹងដេាះវែនតាពណ៌ខ្មៅរបស់គេចេញ ហេីយចាប់ចង្ការបស់ខ្ញំុអេាយងេីយឡេីង
គេមិនមែនជាលេាកគ្រូពេទ្យគីមនេាះទេ តែមុខរបស់គេក៏សង្ហាមិនចាញ់លេាកគ្រូពេទ្យបុ៉ន្មានដែរ ទាស់តែផ្ទៃមុខក្រញូ៉វបន្តិច មេីលទៅកាចមិនធម្មតានេាះទេ
(thanks to the pic owner)
''ម្នាក់នេះហ៎?'' គេនិយាយដាក់ខ្ញំុ តែដូចជាមិនបានសួរខ្ញំុនេាះទេ ខ្ញំុងាកមុខចេញ ដេីម្បីកំុអេាយដៃរបស់គេប៉ះត្រូវមុខរបស់ខ្ញំុ
''បាទ លេាកប្រធាន!'' មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលឈរខាងស្តាំដៃរបស់គេឆ្លេីយ
''លេាកជាអ្នកណា? ហេីយចាប់ញុ៉មមេា៉ធ្វេីអី? លេាកគ្រូពេទ្យអ្នកអេាយចាប់មែន?''
''លេាកគ្រូពេទ្យ?'' គេជ្រួញចញ្ចេីមបន្តិច
''មិនបាច់ធ្វេីពេីហេ៎ លែងញុ៉មភ្លាម ញុ៉មអត់ដឹង ញុ៉មឃេីញអីទាំងអស់ ដេាះលែងញុ៉មទៅ!''
''ហឹសស :) '' គេញញឹមចុងមាត់មុននឹងដេីរចេញទៅដេាយមិនបានឆ្លេីយសំនួររបស់ខ្ញំុ
JONGIN PART
♪~ ♪~ ♪~
''ចាំញុ៉មទៅយកអេាយ!'' សេហ៊ុនងេីបចេញពីកៅអីទល់មុខខ្ញំុ ដេីម្បីដេីរទៅយកទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញំុដែលដាក់នៅលេីតុជិតសាឡុងឆ្ងាយពីតុធ្វេីការនេះគួរសម
ខ្ញំុអេានអានឯកសារបន្ត កំឡុងពេលដែលសេហ៊ុនដេីរទៅ ពេលលឺសំលេងសំរឹបជេីងដេីរត្រលប់មេា៉វិញ ខ្ញំុក៏សួរចេញទៅដេាយមិនបានងេីបមុខឡេីង
''ណាគេ?''
''unknown number''
''លេីកអេាយតិចហូវ!''
''បាទ!''
''អាឡូ?''
<...>
''ណាគេហ្នឹង? មានការអីជាមួយអ្នកប្រុសជុងអីុន?''
<...>
''អ្នកប្រុស!'' សេហ៊ុនបេីកភ្នែកធំៗ ហេីយហៅខ្ញំុ
''ហឺម?'' ម្តងនេះខ្ញំុសំរេចចិត្តងេីបមុខឡេីង
''អូ៊ អីុហ្វាន!'' សេហ៊ុនមិនបាននិយាយឈ្មេាះម្នាក់នេាះចេញមេា៉លឺៗនេាះទេ គ្រាន់តែធ្វេីមាត់អេាយខ្ញំុយល់តែបុ៉ណ្ណេាះ
''...'' ខ្ញំុក្រវីក្បាលជាចំលេីយ
''អ្នកប្រុសជុងអីុនមិនទំនេរ! មានការអីប្រាប់ញុ៉មក៏បាន!''
<...>
''គេប្រាប់ថាបេីរឿងសំខាន់ខ្លាំង!''
''ឆឹសស!'' ខ្ញំុធ្វេីមុខមិនពេញចិត្ត ហេីយយកទូរស័ព្ទពីដៃរបស់សេហ៊ុន យប់ស្មេីរនេះហេីយ បេីមិនមែនរឿងសំខាន់ ខ្ញំុនឹងទៅដុតក្រុមហ៊ុនវាចេាល
''មេ៉ច?'' ខ្ញំុស្រែកដាក់ទូរស័ព្ទ ព្រេាះត្រូវបង្ខំចិត្តនិយាយជាមួយមនុស្សដែលមិនចង់និយាយជាមួយ
<សួស្តី អ្នកប្រុសជុងអីុន!>
''មានការអី? យេីងគ្មានពេលទំនេរហេ៎!''
<ចិត្តត្រជាក់សិនមេីស! ចាំយេីងផ្ញេីររូបទៅ បេីកមេីលផងណាមិត្តសំលាញ់!>
''យេីងគ្មានមិត្តដូចជាឯងទេ បុ៉ណ្ណឹងហេ៎មែន?''
<ហឹស!>
ទឺត ទឺត ទឺត
សំលេងសេីចចុងមាត់លឺបន្តិច មុននឹងត្រូវខាងនេាះចុចបិទចេាលមុន
អត់ការងារធ្វេីមែន? អត់ប្រយេាជន៍!
ខ្ញំុបេាះទូរស័ព្ទទៅលេីតុ ដេាយមិនខ្វល់ថាវាខូច រឺធ្លាក់ឡេីយ ហេីយមេីលឯកសារដែលខ្ញំុត្រូវសីុញេ៉បន្ត ដេាយមិនខ្វល់ថាអាម្នាក់នេាះ នឹងផ្ញេីរូបអីមេា៉ ព្រេាះមិនថារូបអីខ្ញំុមិនចាប់អារម្មណ៍ទាំងអស់
ទីង ទីង
''អ្នកប្រុស...''
''មិនបាច់ខ្វល់!''
''បាទ!''
ទីង ទីង
''sh*t'' ខ្ញំុបិទភ្នែកហេីយព្យាយាមរំងាប់អារម្មណ៍អេាយស្ងប់បំផុត ព្រេាះមិនចង់អេាយទូរស័ព្ទនេះខ្ទាតទៅខ្ទប់ជញ្ជាំងហេីយបែកខ្ទេច
ខ្ញំុទប់អារម្មណ៍មិនបានទេីបមេីលលេីកញ្ជក់អេក្រង់
'សង្សាររបស់ឯងនៅជាមួយយេីង!'
សង្សារ??? ខ្ញំុចាប់ផ្តេីមជ្រួញចញ្ចេីម ហេីយគិត? ខ្ញំុមានសង្សារពីកាល? ទៅចាប់ជំរិតណាគេខុសទេដឹង?
ខ្ញំុក្រវីក្បាលហេីយចុចបេីកសេារ មុននឹងបេីកមេីលរូបភាពដែលគេផ្ញេីមេា៉មុននេះ
(thanks to the pic owner)
O.O
មនុស្សម្នាក់នេាះ?
''មានរឿងអីមែនអ្នកប្រុស?''
''...''
''...''
''សេហ៊ុន!''
''បាទ?''
''រកលេខរបស់វា ហេីយតេទៅ''
''បាទ!''
សេហ៊ុនដេីរចេញពីឆ្ងាយពីតុធ្វេីការរបស់ខ្ញំុ ហេីយលេីកទូរស័ព្ទឡេីងនិយាយជាមួយអ្នកណាក៏មិនដឹង
ខ្ញំុសំលឹងមេីលរូបនេាះ ហេីយក្តេាបទូរស័ព្ទណែន!
ពីមុន ខ្ញំុជាមួយគ្រិសគឺជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធនឹងគ្នា ពួកយេីងស្គាល់គ្នាពេលដែលយេីងរៀននៅបរទេសជាមួយគ្នា តែពេលយេីងត្រលប់មេា៉កូរេ៉វិញ ទេីបដឹងថាគ្រួសារមិនត្រូវគ្នា មា៉ហ្វៀមិនអាចរាប់អានគ្នាបាននេាះទេ មិនអាចសហៈការគ្នាដូចប្រធានក្រុមហ៊ុនធម្មតាឡេីយ មានតែប្រជែងគ្នាយកឈ្នះ អ្នកណាមានអំណាចជាង អ្នកនេាះគឺជាអ្នកឈ្នះ
គ្រិសគឺជាមនុស្សចិត្តក្តៅ មិនចូលចិត្តបរាជ័យ មិនចូលចិត្តចាញ់ តែដេាយសារតែលេាកបា៉របស់ខ្ញំុមានអំណាចជាងគ្រួសាររបស់គេ ទេីបដល់ពេលដែលគេឡេីងធ្វេីជាប្រធានបន្ត ពួកយេីងក៏ក្លាយទៅជាបែបនេះ ខ្ញំុមិនបានខ្វល់ពីរឿងគ្រួសារបុ៉ន្មាននេាះទេ នៅតែរាប់អានគេដូចដេីម
ពេលដំបូងៗ គេក៏ធ្វេីជាធម្មតា តែក្រេាយៗមេា៉គេក៏បង្កររឿងដាក់គ្រួសារខ្ញំុ និងក្រុមហ៊ុនរបស់គ្រួសារខ្ញំុមិនឈប់ទេីបខ្ញំុសំរេចចិត្តឈប់រាប់អាន គេមិនបានគិតដូចខ្ញំុ សំរាប់គេ អំណាចសំខាន់ជាងមិត្តភាព
''អ្នកប្រុស!'' សេហ៊ុនហុចទូរស័ព្ទរបស់គេអេាយខ្ញំុ
''គ្រិស!''
<មេ៉ចអា៎យមិត្តភក្តិសំលាញ់?>
''ឯងចាប់ក្មេងនេាះទៅធ្វេីអី? យេីងមិនបានជាប់ទាក់ទងអីជាមួយគេហេ៎''
<មានគេប្រាប់ថា... អឺ... ឈ្មេាះអី? ... រឿងអីត្រូវប្រាប់?> ខ្ញំុលឺសំលេងក្មេងម្នាក់នេាះលឺចេញពីទូរស័ព្ទ
''សេហ៊ុន ត្រៀមឡាន!''
<អូយយយ លែង!>
''កំុធ្វេីអីក្មេងម្នាក់នេាះ! ឯងត្រូវការអី?''
<ត្រូវការអីហ៎? អាទិត្យមុនឯងធ្វេីអីកូនចៅយេីង?>
''...''
<ប្រាប់មេា៉! ឈ្មេាះអី???> គ្រិសស្រែកខ្លាំងៗ ធ្វេីអេាយខ្ញំុនឹកឃេីញទឹកមុខក្មេងម្នាក់នេាះ ពេលដែលនៅក្នុងឡានជាមួយខ្ញំុ ទឹកមុខភ័យខ្លាច ហេីយកែវភ្នែកមានដំណក់ទឹកតិចៗនេាះ ធ្វេីអេាយខ្ញំុក្តាប់ដៃណែន
''...''
<គ្យុង... គ្យុងស៊ូ អូយ! ល្អ! ងៃ៉ក្រេាយនិយាយតាមសំរួល បេីមិនចង់ឈឺខ្លួន>
ផាំងងងង
comment please >> ☆ click here ☆
.
