☆☆ ភ្នាក់ងារសំងាត់និងព្រះរាជបុទ្រទឹកកក Rule 16

Rule 16: The North Empire



The North Empire or The Empire of Water is a grim reaper empire which doesn't have that strong power, but can take away lives immediately.

ច្បាប់ទី១៦: អាណាចក្រទឹសខាងជេីង រឺអាណាចក្រនៃទឹក គឺជាអាណាចក្ររបស់យមទូត មានកំលាំងខ្សេាយ តែអាចយកជីវិតរបស់មានជីវិតគ្រប់ប្រភេទបានក្នុងមួយប៉ព្រេចភ្នែក

       ''វែនឌីៗៗៗៗ!!! មិត្តភក្តិរីន!!!''   អៃរីនប្រញាប់រត់ចុះមកពីជាន់ទីពីរ ពេលដែលលឺសំលេងរបស់ធ្លាក់លាន់លឺចេញពីជាន់ក្រេាម

      ''អៃរីន!''   វែនឌីដែលកំពុងតែសំដៅទៅរកប៊េកហ្យុន ដែលកំពុងតែអង្គុយនៅលេីកំទេចកញ្ចក់របស់តុនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ធ្វេីអេាយអៃរីនបេីកភ្នែកធំៗ មុននឹងប្រញាប់រត់ទៅរក

      ''ប៊េកហ្យុន! ម៉េចអា៎យ?''

អៃរីនជួយលេីកប៊េកហ្យុនឡេីង មុននឹងអេាយអង្គុយចុះលេីសាឡុង ហេីយទាញដៃប៊េកហ្យុនមកមេីល

      ''ចាំយេីងយកសំឡីម៉េាជូតអេាយ!''

      ''អត់អីហេ៎រីន''

      ''មានកំទេចកញ្ចក់ចូលទៀត នៅអេាយស្ងៀម''   ប៊េកហ្យុនងក់ក្បាល មុននឹងងេីបមុខមេីលមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលកំពុងតែច្រត់ចង្កេះហេីយសំលឹងមក

      ''វែនឌីអា៎ លេងខ្លាំងមែស!''   អៃរីនកាន់ប្រអប់ថ្នាំដែលជារបស់សឹលកិមកអង្គុយលេីសាឡុងជិតប៊េកហ្យុន ហេីយចាប់ផ្តេីមលាងរបួសអេាយប៊េកហ្យុន

      ''ណាដឹង! សុខៗក៏មានយមទូតម៉េានៅក្នុងផ្ទះរបស់កិ ហេីយមែនជាពួករដ្ឋាភិបាលទៀត បេីគេគិតធ្វេីអីកិធ្វេីម៉េច?''

      ''អូយយយយ ឃេីញតែយមទូត ហេីយអត់ឃេីញមេធ្មប់នេះហេ៎អី? នៅគេងជិតកិនៀកកកកកក''

      ''ឆឹស! រីនចេះនាំណាគេផ្តេសផ្តាសម៉េានៅក្នុងផ្ទះកិកេីត''

      ''ប៊េកវាមានរឿងចាំបាច់ ណាមួយធ្វេីកុំភ័យមេីល មានរីននៅទាំងមូល គ្មានណាគេធ្វេីអីកិបានហេ៎''

      ''អេាយតែមែនទៅយាយមេធ្មប់!!''   វែនឌីពេបមាត់ដាក់ មុននឹងដេីរឡេីងជណ្តេីរទៅកាន់ជាន់ទីពីរ ដេីម្បីទៅមេីលប្អូនស្រីរបស់ខ្លួនឯង

      ''ម្នាក់នេះមែនរីន? ដែលនឹងជួយកាត់ខ្សែគូរជីវិតអេាយយេីង?''

      ''អឺម''

      ''...''

      ''យ៉ាប់មែន! មិនទាន់អីផងមានរឿងមួយគ្នាអា៎យ ហេីយទៅពឹងគេម៉េចនេះ?''

      ''ចាំយេីងនិយាយខ្លួនឯងក៏បាន''

      ''អត់អីហេ៎ យេីងនិយាយស្រួលជាង ហេីយម៉េចបានក្លាយទៅជាចឹង?''

      ''យេីងអង្គុយអានសៀវភៅតា៎យេីងសុខៗ គេក៏ចូលមកហេីយទាញកអាវយេីងហេីយរុញទៅបុកនឹងតុ ហេីយបែកទៅ''

      ''អូយយយ យ៉ាប់មែន!!!!!''

      ''ហា៎ស????''

      ''ហេស ហេស អន់នីជួយតិចបានអត់?''   អៃរីនតេាងដៃរបស់វែនឌី មុននឹងធ្វេីមុខគួរអេាយស្រលាញ់ ហេីយធ្មេចភ្នែកញាប់ដាក់

      ''មិនបាច់ម៉េាហៅអន់នីហេ៎ យេីងមានប្អូនស្រីតែម្នាក់ហេ៎''

      ''អូយយ អន់នី ប៊េកវាអត់ចង់រៀបការមែន អន់នីជួយកាត់អេាយវាតិចបានអត់? ណា ណា ណា សន្យាថានឹងមេីលថែកិអេាយល្អបំផុត''

      ''ពាក្យនេះរីនសន្យាហេីយអា៎យ តាំងពីពេលអេាយជួយកាត់អេាយរីនជាមួយបូកំ''

      ''ហេស ហេស ជួយម្តងទៀតណាអន់នី សុំអង្វរររររ''

      ''...''   វែនឌីងេីបមុខមកមេីលប៊េកហ្យុនដែលអង្គុយស្ងៀមនៅលេីសាឡុងទល់មុខ មុននឹងដកដង្ហេីមធំ

      ''អន់នី~~~~''

      ''អឺមៗៗៗ ដឹងអា៎យៗៗ ចាំជួយកាត់អេាយ''

      ''យ៉េ!!!! អន់នីចិត្តល្អជាងគេលេីឋានទាំង 3 ហ្មង! ហេីយស្អាតជាងគេទៀត!''   អៃរីនអេាបវែនឌី មុននឹងអង្រួនទៅអង្រួនមក

      ''បានអា៎យៗៗៗ ហេីយណាគូរជីវិតគេ?''

      ''អឺ... អឺម... ចង់ថា...''

      ''ហឺម?''

      ''ជាការកាត់ខ្សែគូរជីវិតដែលស្ម័គ្រចិត្តតែម្ខាង ហេស ហេស''

      ''ហា៎ស?''

      ''អូយយយ អន់នី ប៊េកវាអត់បានស្រលាញ់...''

      ''អៃរីន! វាអត់ល្អ! មិត្តភក្តិរីនចង់កាត់ ហេីយគូរជីវិតគេចង់អត់? នៅសុខៗក៏បាត់បង់គូរជីវិតទាំងដែលអត់ដឹងអីសោះ វាគួរអេាយអាណិតអា៎ណា៎''

      ''ជាទេវតា ហេីយការគិតនៅដូចទេវតាទៀត ចិត្តល្អពេកអា៎យ''

      ''បេីចឹងយេីងមែនជាទេវតាហេ៎''

      ''ចឹងសំរេចថា...''   ប៊េកហ្យុនដែលអង្គុយស្ងៀមចាំស្តាប់ ទីបំផុតក៏និយាយឡេីង

      ''សុំទេាសណា៎ តែរឿងនេះញ៉ុមជួយអត់បានពិតមែន''

      ''...''   ប៊េកហ្យុនងក់ក្បាលយល់ មុននឹងងេីបចេញពីលេីសាឡុង ហេីយដេីរទៅបេីកទ្វារផ្ទះរៀបចេញទៅក្រៅ តែរូបភាពនៅខាងមុខរបងផ្ទះធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនឈប់ស្ងៀម

      ''ជួយ... ជួយផង...''

      ''...''

      ''ប៊េកហ្យុនមែន?''

      ''...''

      ''ឆាន់ដឹងថាប៊េកឈរនៅមាត់ទ្វារហ្នឹង''

      ''...''

អៃរីន និងវែនឌីដែលអង្គុយនៅលេីសាឡុងមុននេះរត់មកមេីល មុននឹងឃេីញឆាន់យ៉លកំពុងតែឈរយ៉ាងលំបាកលំបិននៅខាងមុខរបងទ្វារផ្ទះ សភាពរបស់ឆាន់យ៉លពេលនេះដូចទេីបតែប្រយទ្ធគ្នាហេីយចឹង

      ''បិសាចម្នាក់ទៀតអា៎យហ៎?''

      ''ហេស ហេស ម្នាក់នេះអា៎យគូរជីវិតគេ''

      ''អៃរីន! ជួយផង!''   អៃរីនងាកទៅមេីលប៊េកហ្យុនដេីម្បីសួរថាគួរតែជួយអត់ មុននឹងទទួលបានការងក់ក្បាលជាចំលេីយ ទេីបអៃរីនដេីរទៅបេីកទ្វាររបងអេាយឆាន់យ៉ល

      ''ហេីុយយយ មេីលទៅយេីងគួររកជំនៀងផ្ទះអេាយកិអា៎យនៀក មានមេធ្មប់ម្ង៉ៃៗគិតតែនាំបិសាចចូលផ្ទះចឹង''

      ''អូយយយយ វែនឌី! រីនការពារកិបាន កុំបារម្ភ''

      ''ហេីុយយយយ''

      ''ប៊េកហ្យុននៅហ្នឹងដែរមែន?''   ឆាន់យ៉លសួរឡេីង ពេលដែលឃេីញអៃរីន ហេីយនិងវែនឌីសំលឹងមេីលទៅកន្លែងមួយ ហាក់បីដូចជាមានមនុស្សនៅ តែឆាន់យ៉លមេីលមិនឃេីញ

      ''អត់នៅហេ៎! ហេីយថីនៀក? កាំបិតពួករដ្ឋាភិបាលហ៎?''

      ''អឺម''   ឆាន់យ៉លងក់ក្បាល មុននឹងដកដៃចេញពីពោះរបស់ខ្លួនឯង

      ''កំទេចអស់ម៉ានព្រលឹងអា៎យនៀក?''

      ''ជាង 20 ដឹង!''

      ''20 ព្រលឹង? ហេីយបេីត្រូវចាប់បាន ត្រូវឃុំខ្លួនបានង៉ៃនេះ''

      ''សុំមេីលឃេីញប៊េកហ្យុនតិចបានអត់?''

      ''ប្រាប់អា៎យថាប៊េកហ្យុនអត់នៅហ្នឹងទេ''

      ''មែនហ៎? ហេតុអីបានញ៉ុមមានអារម្មណ៍ថាគូរជីវិតរបស់ញ៉ុមនៅជិតៗនេះ''

      ''គិតតែខ្លួនឯង''

      ''អៃរីន...''

      ''ហេីយកាំបិតនេះអេាយជួយដកអេាយរឺក៏ម៉េច?''

      ''អឺម ជួយដកអេាយតិចបានអត់?''

      ''អឺម''

      ''ប៊េកហ្យុនអត់មានកេីតអីណា៎អី? ត្រូវពួករដ្ឋាភិបាលតាមចាប់អត់?''

      ''ដឹងអី''   អៃរីនបង្ខំចិត្តឆ្លេីយ ពេលដែលឃេីញឆាន់យ៉លនិយាយធម្មតាៗដេាយមិនប្រេីកំហឹងបែបនេះ អៃរីនអត់មិនអាណិតឆាន់យ៉លមិនបានពិតមែន

      ''ត្រូវហេីយ នៅជាមួយមេធ្មប់ ប្រហែលជាអត់អីហេ៎ អរគុណដែលជួយមេីលថែប៊េកហ្យុន''

      ''...''   អៃរីនបោះបង់ការព្យាយាមកុហកចេាល ព្រោះគិតថាឆាន់យ៉លនឹងមិនជឿ

      ''...''

      ''ហេីយនាយគិតថានឹងធ្វេីម៉េចទៀត? ពួករដ្ឋាភិបាលនឹងបន្ថែមព្រលឹងមកចាប់នាយទៅវិញ''

      ''ហេតុអីបានរីននៅបាន?''

      ''លួចម៉េាកុំអេាយគេដឹងហូវណា៎''

      ''អឺម ញ៉ុមប្រហែលជាទៅវិញអា៎យ ទោះនៅក៏គ្មានន័យដែរ''

      ''ឆាន់យ៉ល!''   សំលេងរបស់ប៊េកហ្យុនលាន់លឺឡេីង ធ្វេីអេាយឆាន់យ៉លប្រញាប់ងាកទៅមេីល តែមិនថារកមេីលប៉ុណ្ណាក៏រកមេីលមិនឃេីញ អៃរីនធ្វេីមុខភ្ញាក់មុននឹងងាកទៅរកប៊េកហ្យុន

      ''...''   ឆាន់យ៉លងាកទៅតាម មុននឹងឃេីញប៊េកហ្យុនកំពុងតែឈរនៅមាត់ទ្វារ កន្លែងដែលឆាន់យ៉លឃេីញទ្វារបេីកតែមិនឃេីញមនុស្សមុននេះ

      ''ដោះលែងញ៉ុមទៅបានអត់?''

      ''...''

      ''អេាយញ៉ុមមានសេរីភាពពីនាយ''

      ''ប៊េកហ្យុន! ឆាន់សុំទេាសបានអត់? សុំទេាសដែលធ្វេីអេាយភ្លេីងឆេះ ធ្វេីអេាយប៊េកហូជាប់នៅក្នុងនោះ ធ្វេីអេាយមុខប៊េកក្លាយជាបែបនេះ តែប៊េកផ្តល់ឱកាសអេាយឆាន់ម្តងទៀតបានអត់? តាំងពីថ្ងៃនោះមក ឆាន់អត់ដែលបានទទួលឱកាសហ្នឹងហេ៎ ប៊េកគេចមុខពីឆាន់ អត់និយាយជាមួយឆាន់ វាឈឺគ្រប់ពេលដែលយេីងនៅឆ្ងាយពីគ្នា''   ឆាន់យ៉លយកដៃក្តេាបដេីមទ្រូងរបស់ខ្លួនឯង មុននឹងដេីរទៅរកប៊េកហ្យុន

      ''...''

      ''ប៊េកហ្យុន សុំឱកាសម្តងទៀតបានអត់? អេាយឆាន់បានមេីលថែប៊េកដូចមុន''   ទឹកភ្នែករបស់ប៊េកហ្យុនចាប់ផ្តេីមស្រក់ពេលដែលនឹកដល់អតីតកាលដែលធ្លាប់កេីតឡេីងតាំងពីខ្លួនឯងនៅក្មេង ឆាន់យ៉លលូកដៃទៅជិតថ្ពាល់របស់ប៊េកហ្យុន តែប៊េកហ្យុនងាកមុខចេញ មុននឹងយកដៃជូតទឹកភ្នែកខ្លួនឯង

      ''ញ៉ុមទ្រាំអត់បានហេ៎ ដែលត្រូវនៅជាមួយមនុស្សដែលបំផ្លាញគ្រួសារញ៉ុម សំលាប់ប្អូនប្រុសរបស់ញ៉ុម ពេលដែលឃេីញមុខនាយ ញ៉ុមនឹកឃេីញរូបភាពកាលពីថ្ងៃនោះរហូត''

      ''តែយេីងជាគូរជីវិតនឹងគ្នា ទោះយ៉ាងណាក៏ត្រូវតែរៀបការជាមួយគ្នាដែរ មិនចឹងវានឹងឈឺ''

      ''ចឹងយេីងមិនបាច់ធ្វេីជាគូរជីវិតនឹងគ្នាទៀតហេ៎''

      ''ប៊េកចង់និយាយពីអី?''

      ''អេាយវែនឌីកាត់ខ្សែគូរជីវិតយេីង''   ឆាន់យ៉លសំលឹងមេីលមុខប៊េកហ្យុនស្មេីរ តែខ្សែភ្នែករបស់ឆាន់យ៉លបញ្ជាក់ពីភាពឈឺចាប់យ៉ាងច្បាស់

      ''ប៊េកស្អប់ឆាន់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងហ៎?''

      ''...''

      ''ប៊េកហ្យុនយេីងចាប់ផ្តេីមឡេីងវិញបានអត់?''

      ''ដោះលែងញ៉ុមហូវឆាន់យ៉ល ចាត់ទុកថាញ៉ុមសុំទៅចុះ''

      ''...''

      ''...''

      ''អូខេ លែងបង្ខំអា៎យ បេីវាធ្វេីអេាយប៊េកឈឺចាប់''   ឆាន់យ៉លខិតខ្លួនចេញ មុននឹងបែរមុខចេញហេីយងេីយមុខឡេីងសំលឹងមេីលពិដានដេីម្បីទប់ទឹកភ្នែកកុំអេាយស្រក់ មុននឹងដាល់ជញ្ជាំងជិតនោះមួយដៃ ហេីយដេីរចេញពីផ្ទះបាត់

ពេលដែលឆាន់យ៉លចេញទៅបាត់ ប៊េកហ្យុនអង្គុយចុះលេីឥដ្ឋហេីយយកដៃក្តេាបមុខខ្លួនឯង អៃរីនដេីរទៅមេីលស្នាមប្រែសនៅលេីជញ្ជាំង មុននឹងយកដៃទៅប៉ះ

      ''អូយយយ ឆាន់យ៉ល!!! បេីកិងេីបម៉េាឃេីញសភាពផ្ទះចឹង កិខ្លាចងាប់អា៎យ''

      ''ហេីុយយយ''   វែនឌីដកដង្ហេីមធំ មុននឹងធ្វេីមុខធុញទ្រាន់ ហេីយក្រវីក្បាល

      ''ពេលល្ងាចចង់ញាំុអី?''

      ''ចង់ញាំុរ៉ាមែននៅហាងដែលនៅទល់មុខសួនច្បារដែលយេីងធ្លាប់ទៅហ៎''

      ''អូខេ ចាំរីនទៅយកហេីយទៅមួយគ្នា''

      ''អឺម អូ! ប៊េកហ្យុនណា! នៅអានសៀវភៅទៀតហ៎?''   សឹលកិសួរឡេីងពេលដែលចុះជណ្តេីរមកពីជាន់ទី 2មក ឃេីញប៊េកហ្យុនកំពុងតែអានសៀវភៅនៅលេីកៅអីកន្លែងដេីម ដូចកាលពីយប់មិញមុនសឹលកិចូលគេង

      ''អឺម''   ប៊េកហ្យុនងាកទៅងក់ក្បាលដាក់ មុននឹងងាកមកចាប់អារម្មណ៍សៀវភៅត

      ''អុញ! ចុះតុកញ្ចក់ទៅណាបាត់អា៎យ?''

      ''អ៎! តុហ្នឹងប៊េកវាធ្វេីបែកយប់មិញ ចាំរីនទៅទិញមកសងវិញ''

      ''អឺម នាំកិទៅផង កិចង់រេីស''

      ''ខេៗៗៗ​ តាមចិត្តកិស្រាប់អា៎យ''

      ''ហិ''

previous rule

next rule

.