-Miss-
ប៊េកហ្យុនខានមកទីនេះយូរហេីយ តាំងពីមកដល់លេីកមុនហេីយសេហ៊ុននាំទៅជួបមនុស្សម្នាក់ដែលនៅក្នុងរូងភ្នំនេាះ ប៊េកហ្យុនក៏លែងបានមកទីនេះទៀត នឹកឃេីញអុីសុីងតែងតែបបួលប៊េកហ្យុនមកនៅទីនេះជាមួយគ្នា តែប៊េកហ្យុនមិនព្រម... និយាយដល់អុីសុីង...
នឹកអុីសុីងដល់ហេីយ...
ប៊េកហ្យុនដេីរទៅឈរពីមករបងផ្ទះនេាះ ហេីយអេីតក្បាលមេីលចូលទៅខាងក្នុងរកមេីលថាមានអ្នកនៅខាងមុខផ្ទះរឺក៏អត់
''ធ្វេីម៉េចហូវប៉ា អត់មានកណ្តឹង...''
''តិចទៀតមានអ្នកចេញម៉េាអា៎យ''
''ម៉េចបានប៉ាដឹង?''
''ពេលមានក្លិនបិសាចម៉េានៅជិតខ្លួនចឹង ពួកវានឹងដឹងខ្លួនអា៎យ''
''អ៎...ម៉េចបានកូនអត់ធំក្លិនអីចឹង?''
''តាំងសមាធិហូវ!''
និយាយដូចអុីសុីងចឹង! ប៊េកហ្យុនពេបមាត់ហេីយឈរចាំមួយសន្ទុះ ក៏មានអ្នកណាគេម្នាក់ដេីរមកពិតមែន
ទ្វាររបងបេីកឡេីងដេាយឯកឯង ដេាយគ្មានអ្នកណាប៉ះវា
''លេាកសេហ៊ុន!'' ប៊េកហ្យុនហៅឈ្មេាះម្នាក់ទៀត ហេីយញញឹម
''ម៉េាធ្វេីអី?'' សេហ៊ុនបែរជាសំលឹងទៅកាន់គ្រិស ដែលឈរពីក្រេាយប៊េកហ្យុន ហេីយធ្វេីមុខស្មេីរដាក់
''យេីងមកសងសឹង!''
''...'' សេហ៊ុនងក់ក្បាលតិចៗ មុននឹងបែរខ្នងដេីរសំដៅទៅក្រេាយផ្ទះ ហាក់បីដូចជាដឹងថាគ្រិសចង់និយាយដល់អ្នកណា
ប៊េកហ្យុនដេីរតាមមិនបាន 2-3ជំហានផង ក៏លាន់លឺសំលេងនិយាយឡេីងពីក្រេាយខ្នង
''មកដល់នេះអា៎យ អត់គិតថាមករកគ្នាខ្លះហេ៎ហ៎??'' អុីសុីងឈរព័ទ្ធដៃធ្វេីមកស្មេីរដូចរាល់ដង តែកែវភ្នែកដែលមានពន្លឺតិចៗ ក្រេាយពេលបានឃេីញរាងកាយរបស់ប៊េកហ្យុននេាះមិនអាចលាក់បាំងបានទេ ថាអុីសុីងនឹកប៊េកហ្យុនប៉ុណ្ណា
''អុីសុីង!!'' ប៊េកហ្យុនងាកក្រេាយទៅរកម្ចាស់ឈ្មេាះនេាះ មុននឹងរត់ទៅរកអុីសុីងដេាយល្បឿនលឿនដែលមិនសូវលឿនប៉ុន្មាន ព្រេាះតែទំហំរបស់ពេាះពេលនេះមិនមែនតូចដូចមុនទៀតនេាះទេ
''កុំរត់...'' អុីសុីងអត់ថាអេាយមិនបាន មុននឹងលេីកដៃចាំប៊េកហ្យុនចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ខ្លួនឯង
ក្បាលប៊េកហ្យុនផ្អែកនឹងដេីមទ្រូងរបស់អុីសុីងធ្វេីអេាយភាពកក់ក្តៅដែលវេមផាយមិនធ្លាប់មាន កេីតមានឡេីង
''ឈឺអត់?'' អុីសុីងដាក់ដៃលេីពេាះរបស់ប៊េកហ្យុនខណៈពេលដែល ក្បាលរបស់ប៊េកហ្យុនកំពុងតែគេងលេីភ្លៅរបស់អុីសុីងនៅលេីសាឡុង
''អត់ហេ៎ មួយរយៈនេះក៏អត់សូវកំរេីកដែរ...'' អុីសុីងអង្អែលពេាះដែលមូលធំរបស់ប៊េកហ្យុនថ្នមៗ ទៅមកៗ
''ម៉េចបានដឹងហ៎ ថាអ្នកដែលសំលាប់ស៊ូហូគឺជាដុងហេហ្យុង?''
''អឺម... ប៊េកមានសមត្ថភាពពិសេស!''
''ហឺម?'' អុីសុីងជ្រួញចញ្ចេីម
''តាមពិតប៊េកមេីលឃេីញអតីតកាល ពេលដែលប៊េកគេងលក់''
''អ៎...''
''ហេីយម៉េចបានអុីសុីងដឹងថាអ្នកដែលសំលាប់... ប៉ាស៊ូហូគឺជាគាត់?''
''ង៉ៃនេាះអ្នកដែលនៅផ្ទះមានតែហ្យុងម្នាក់គត់ ព្រេាះញ៉ុមទៅធ្វេីការនៅក្រុមហ៊ុន ហេីយអ្នកផ្សេងទៅក្រៅអស់!''
''...''
''នាយមេីលឃេីញអីខ្លះ??''
''មេីលឃេីញ... ដូចដែលប្រាប់មុនហ្នឹង!''
''...''
''អុីសុីង?''
''ហឺម?''
''^^''
''ហៅហេីយញញឹមហ្នឹង មានន័យថាម៉េច?''
''...''
''ហេតុអីបានមុខស្គមដល់ថ្នាក់នេះ? បាត់ថ្ពាល់ទៅណាអស់?'' អុីសុីងលូកដៃទៅច្របាច់ថ្ពាល់ប៊េកហ្យុនតិចៗ ធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនស្រែកឡេីង ហេីយរេីបំរះ
''ឈឺ!!! អុីសុីង!!!''
''ហឺម?''
''ងាំ!!!''
''អូយយយយយ!'' អុីសុីងស្រែកពេលដែលត្រូវប៊េកហ្យុនខាំកដៃ
''ធ្វេីប៊េកមុនហេ៎ណា!''
''ពិតជាកូនឆ្កែមែន!''
''ហិហិហិហិហិ''
ប៊េកហ្យុនសេីចធ្វេីអេាយអុីសុីងញញឹមតាមតិចៗ ដេាយមិនដឹងខ្លួន
''ហ្យុង! ដុងហេហ្យុងអត់នៅក្នុងរូងភ្នំ ហេ៎''
''ហា៎ស?'' អុីសុីងបេីកភ្នែកធំៗ ហេីយប៊េកហ្យុនក៏ងេីបចេញពីលេីភ្លៅរបស់អុីសុីង មុននឹងអង្គុយស្រួលបួល
''មិញពួកយេីងទៅមេីលក្នុងរូងភ្នំតែអត់ឃេីញ មេីលទៅហ្យុងបាត់ 2-3ង៉ៃអា៎យ!''
''ហ្យុងប្រហែលជាដឹងខ្លួនអា៎យ ថាពួកយេីងដឹង!''
''ប៉ូសៀន! ទៅវិញ!'' គ្រិសនិយាយឡេីង ហេីយសំលឹងទៅមេីលកូនប្រុសរបស់ខ្លួនឯងដែលកំពុងតែអង្គុយក្បែរអុីសុីង
''អត់ហេ៎! កូនអត់ទៅហេ៎!'' ប៊េកហ្យុនអេាបដៃម្ខាងរបស់អុីសុីងជាប់ ហេីយក្រវីក្បាលបដិសេធ
''...'' អុីសុីងមិននិយាយអី ព្រេាះគេជាប៉ាកូននឹងគ្នា អុីសុីងមិនអាចបង្ខំរឺហាមអីបាននេាះទេ
''ប៉ូសៀន!''
''ប៉ា... កូនចង់នៅមួយអុីសុីង... ណា៎'' បេះដូងរបស់គ្រិសស្ទេីរតែលេាតចេញមកក្រៅ ពេលដែលឃេីញខ្សែភ្នែកកំសត់ហេីយអង្វរក ក្នុងពេលតែមួយរបស់ប៊េកហ្យុន មុនពេលដែលចូលមកដល់ក្នុងផ្ទះរបស់អុីសុីង គ្រិសលឺសំលេងនិយាយគ្នា ហេីយនិងសំលេងសេីចរបស់ប៊េកហ្យុនដែលគ្រិសមិនដែលលឺពីមុនមក
វាធ្វេីអេាយបេះដូងរបស់គ្រិសស្ពឹកស្រពេាន ពេលដែលដឹងថាប៊េកហ្យុនគ្មានសេចក្តីសុខពេលដែលនៅជាមួយខ្លួនឯង
''ប៊េកហ្យុនអា៎...'' អុីសុីងងាកមុខទៅរៀបនិយាយលាប៊េកហ្យុន តែគ្រិសក៏និយាយកាត់មុន
''មេីលថែប៉ូសៀនផង!''
''គ្រិស...''
''យេីងដឹងថាឯងធ្វេីបាន!''
''វ៉ូអា~~~~~ បន្ទប់នេះធំដល់អា៎យ!!'' ប៊េកហ្យុនដេីរមេីលជុំវិញបន្ទប់របស់អុីសុីង ដេាយកែវភ្នែកមានពន្លឺភ្លឺភ្លេក
''ចូលចិត្តអត់?''
''ចូលចិត្ត!''
''រេី មកនៅមួយគ្នាអី?''
''...'' ប៊េកហ្យុនងាកខ្វាច់មកមេីលមុខរបស់អុីសុីងធ្វេីអេាយអុីសុីងដែលមិនធ្លាប់មានអារម្មណ៍ភ័យពីមុនមក ចាប់ផ្តេីមភ័យ
''បេីនាយអត់ចង់...''
''អូខេ! យេីងរេីមកនៅជាមួយគ្នា ^^''
''មែនហ៎?''
''មែន! មេីលធ្វេីមុខហ៎!!! ហាហាហាហា''
''ចុះបេីឆ្ងល់! មិននឹកស្មានថានាយព្រមសេាះ!''
''ប៊េកចង់នៅមួយអុីសុីងណា៎ មិនថានៅផ្ទះមួយណា កន្លែងណាក៏ដេាយ សំខាន់អេាយតែមានអុីសុីង ^^''
អុីសុីងញញឹមតិចៗធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនលូកដៃទៅចាក់ថ្ពាល់ខួចនេាះលេង កែវភ្នែកប៊េកហ្យុនដែលសំលឹងមេីលមុខអុីសុីងធ្វេីអេាយអុីសុីងអេានទៅថេីបថ្ពាល់របស់ប៊េកហ្យុន
នឹកដល់អា៎យ!
''យ៉ា! ឆ្លៀតឱកាស!'' ប៊េកហ្យុនខិតចេញ ហេីយខ្ទប់ថ្ពាល់ខ្លួនឯង
''ចាក់ថ្ពាល់គេមុន!''
''ប៊េកចាក់ថ្ពាល់ មានលួចថេីបណា៎''
''ណែស! ថេីបវិញក៏បាន!''
អុីសុីងអេានមុខទៅជិតប៊េកហ្យុន ហេីយធ្វេីមុខឌឺដាក់ ប៊េកហ្យុនពេបមាត់មុននឹងអេានទៅថេីបមែន
''ណាគេបង្រៀននាយអេាយធ្វេីចឹង?''
''ហិហិហិហិ បន្ទប់នេះអត់មានគ្រែហេ៎ហ៎? ហេីយប៊េកគេងណាាាាាាាាាាា?''
''ចាំទិញម៉េាដាក់!''
''ហេីយគ្រែកូនរបស់យេីង?''
''ចាំទិញទៀតក៏បាន!''
''តែយេីងទឹមទិញហេីយហេ៎ណា''
''ចាំយកពីផ្ទះនាយមកក៏បាន''
''ហេីយចុះ...''
''នាយចង់បានអី ចាំរកអេាយទាំងអស់ :)''
''ប៊េកឃ្លានអា៎យយយយ ><''
''អូខេ ចាំនាំទៅញាំុរហូតទាល់តែថ្ពាល់ទាំងសងខាងត្រលប់មកដូចដេីមវិញ''
''ប៊េកហ្យុនននន!!! បាត់ទៅណាហា៎ស?'' គ្រាន់តែចាក់សេារចូលមកដល់ក្នុងផ្ទះភ្លាម សំលេងរបស់ម៉ាក់ខ្លួនឯងស្រែកខ្លាំងៗ ព្រេាះតែបាត់មុខកូនអស់រយៈពេលជាង 3ថ្ងៃ
''ម៉ាក់... ប៊េកសុំទេាស!''
''តាមពិត ញ៉ុមអ្នកខុស ញ៉ុមអ្នកនាំប៊េកហ្យុនទៅផ្ទះញ៉ុម ហេីយចៃដន្យញ៉ុមឈឺ ទេីបនាំប៊េកហ្យុនមកវិញអត់បាន...'' អុីសុីងសំរេចចិត្តកុហកចេញទៅ ដេីម្បីកុំអេាយម៉ាក់របស់ប៊េកហ្យុនស្តីអេាយប៊េកហ្យុន
''សំណាងអា៎យដែលគ្យុងស៊ូតេមកប្រាប់ថាកូននៅជាមួយអុីសុីង កុំអីម៉ាក់ប្តឹងប៉ូលីសអា៎យនៀក!''
''សុំទេាសម៉ាក់!''
''អឺម! ង៉ៃក្រេាយកុំធ្វេីចឹងទៀតអា៎!''
''ទៅមុជទឹកសិនហូវ! កុំទាន់អាលគេង!'' ពេលដែលឃេីញប៊េកហ្យុនដាក់ខ្លួនគេងលេីគ្រែ អុីសុីងប្រញាប់និយាយឃាត់ភ្លាម
''ហឺម? ប៊េកហត់អា៎ ប៊េកគេងអា៎យ!''
''ប៊េកហ្យុន...'' ពេលនេះត្របកភ្នែករបស់ប៊េកហ្យុនបិទជិត លែងដឹងលែងលឺអីទៀតហេីយ
''...''
''ទៀតអា៎យណា៎! ជាកូនឆ្កែរឺក៏កូនជ្រូកនៀកកកក!''
អុីសុីងរអ៊ូតិចៗមុននឹងដេីរទៅកាន់គ្រែដែលប៊េកហ្យុនគេង ហេីយទាញភួយមកដណ្តប់អេាយប៊េកហ្យុន មុននឹងចូលមុជទឹក ពេលចេញមកវិញអុីសុីងក៏ដាក់ខ្លួនគេងនៅលេីគ្រែក្បែរប៊េកហ្យុនដូចរាល់ដង អុីសុីងសំលឹងមេីលជុំវិញបន្ទប់ ហេីយញញឹមតិចៗម្នាក់ឯង ទេាះបីជាបន្ទប់នេះមិនសូវធំដូចបន្ទប់របស់អុីសុីង តែវាមានភាពកក់ក្តៅជាងបន្ទប់អុីសុីងឆ្ងាយណាស់ ខ្សែភ្នែករបស់អុីសុីងឈប់ត្រង់កៀនបន្ទប់ ដែលមានគ្រែរបស់កូនក្មេង
ប៊េកហ្យុនទំងន់ជិតគ្រប់ 5ខែអា៎យ ទេាះជារយៈពេលនៅក្នុងពេាះរបស់បិសាចម្នាក់ៗមិនដូចគ្នា អ្នកខ្លះអាចយូរដល់ 6 រឺក៏ 7 ខែ តែអុីសុីងមានអារម្មណ៍ថានឹងបានជួបកូនឆាប់ៗ
