-Sehun's Roommate-
''អឺ... យា៉! បន្ទប់លេាកនាយកនៅណា?'' ខ្ញំុសួរមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងតែដេីរកាត់
''...'' <មនុស្សប្រុសអីមុខគួរអេាយស្រលាញ់មែស>
''អឺ...'' ខ្ញំុរៀបដេីរចេញពេលដែលលឺការគិតរបស់គេហេីយ
''ចាំញុ៉មនាំទៅ'' <អូយយយ ស្អាតអា៎ ចង់បាន!>
''អឺ... មិនបាច់ហេ៎ ចាំទៅខ្លួនឯង!''
''មេា៉!'' គេឆ្លៀតឱកាសចាប់កដៃរបស់ខ្ញំុ ហេីយទាញទៅជិត
''លែង!'' ខ្ញំុនិយាយដេាយសំលេងស្មេីរ ព្រេាះមិនចង់ប្រេីកំលាំង បេីប្រេីកំលាំងឆ្អឹងរបស់ម្នាក់នេះបាក់អស់ជាមិនខាន
''...'' <ស្អាតមែនតែកាចមែស? តែកាចបែបនេះ ញុ៉មចូលចិត្ត>
ខ្ញំុលេីកជេីងទាត់ខ្មងជេីងរបស់គេ មុននឹងក្រវាសដៃរបស់គេចេញ ហេីយដេីរចេញពីត្រង់នេាះ មនុស្សអីដៃរវាមជាងមឹកទៀត
ព្រឹបបប
ខ្ញំុដេីរងាកក្រេាយផងអីផង ទេីបមិនបានមេីលមុខ ហេីយថ្ងាសរបស់ខ្ញំុក៏បុកនឹងមនុស្សម្នាក់ចំៗ
''ដេីរមេីលផ្លូវផង អត់ភ្នែកហេ៎អី?'' ខ្ញំុងេីបមុខឡេីងមេីលអ្នកដែលនៅចំពេាះមុខ
''ជួបគ្នាល្អអា៎យ សួរតិចមេីស បន្ទប់លេាកនាយកនៅណា?'' ខ្ញំុឆ្លៀតឱកាសសួរអ្នកដែលខ្ញំុរត់បុក គេគឺជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលថាអេាយខ្ញំុពេលរៀនមុននេះ ម្នាក់ដែលមានរង្វង់ភ្នែកខ្មៅៗនេាះ
''នៅនេាះ! ចូលទៅហេីយ ឡេីងទៅជាន់ទី 4'' គេចង្អុលទៅអាគារពណ៌សមួយនៅខាងឆ្វេងដៃ
''អឺម'' ខ្ញំុងក់ក្បាល មុននឹងដេីរសំដៅទៅអគារនេាះ
ដូចជាភ្លេចអីម្យា៉ង ទេីបប្រញាប់រត់ទៅរកគេវិញ
''អរគុណ!''
''...'' គេជ្រួញចញ្ចេីមតិចតួច មុននឹងងក់ក្បាលទទួល
''អឺ...'' ខ្ញំុងាកទៅរកមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលមានកំពស់ទាបជាង ហេីយមេីលមុខគេ
''សំុទេាសណា រឿងព្រឹកមិញ!''
''អត់អីហេ៎លូហាន សីុវមីនអត់ទុកក្នុងចិត្តហេ៎''
''អឺម! ចង់ធ្វេីមិត្តភក្តិមួយញុ៉មមែន? ធ្វេីហូវ!''
''...'' សីុវមីនញញឹមហេីយងក់ក្បាល
''នៅទៅនិយាយជាមួយធ្វេីអីទៀត គេស្រែកដាក់មីនព្រឹកមិញហ៎ ភ្លេចអា៎យហ៎?''
''ថាវ! លូហានសំុទេាសអា៎យតា៎ កំុមានរឿងមួយគ្នាអី''
''មីនចិត្តល្អចឹងរហូត!''
''លូហានទៅបន្ទប់លេាកនាយកមែន? អេាយសីុវមីនជូនទៅអត់?''
''អត់អីហេ៎ ទៅអា៎យណា!''
ខ្ញំុនិយាយហេីយប្រញាប់ដេីរចេញពីត្រង់នេាះ សំដៅទៅបន្ទប់នាយក
''ណែស! កូនសេារបន្ទប់លេខ 412 នៅជាន់ទី 4''
''...'' អារបស់ពណ៌ទឹកប្រាក់ស្រួចៗស្អីនេាះ ដែលគេហៅថាកូនសេារ ត្រូវបានដាក់លេីតុ ទេីបខ្ញំុលូកដៃទៅរកវាមេា៉កាន់
''សំរាកអេាយបានស្រួលណា លូហាន~''
''...'' ខ្ញំុងក់ក្បាល ហេីយបង្វែរខ្លួនចេញពីបន្ទប់លេាកនាយក មុននឹងបិទភ្នែក
'បេ៊កហ្យុន!'
'ថីទៀតអា៎យ! មួយមេា៉ងហៅម្តង!'
'កូនសេារហ្នឹងអីគេ?'
'កូនសេារ? យកទៅចាក់ដេីម្បីបេីកទ្វារបន្ទប់!'
'ទ្វារនៅនេះអត់ប្រេីមន្តអាគមហេ៎ហ៎?'
'ឡប់! បុ៉ណ្ណឹងអា៎យ bye~'
''លូហាន! រៀបចំឥវា៉ន់ទៅណា?'' ក្រេាយពេលចេញពីបន្ទប់របស់លេាកនាយក ខ្ញំុបំបាំងកាយត្រលប់មេា៉ផ្ទះវិញ ដេីម្បីរៀបចំរបស់របរ ទៅនៅបន្ទប់សេហ៊ុន
''កូនទៅនៅមួយសង្សារកូន! បា៉ឈប់បង្ខំកូនអេាយការមួយមីនហូហ្យុងទៀតហូវ!''
''សង្សារ? កូនចៅណាគេ?''
''គេជាមនុស្សធម្មតា!''
''មិនបាន! កូននៅជាមួយមនុស្សធម្មតាមិនបានដាច់ខាត! ពួកមនុស្សគ្មានកំលាំងខ្លាំង គ្មានសមត្ថភាពមេីលថែកូនហេ៎ ហេីយថែមទាំងគ្មានជីវិតអមាតៈទៀត''
''តែកូនស្រលាញ់គេ! កូននឹងនៅមួយគេ បា៉ហាមកូនអត់បានហេ៎!''
''លូហាន!''
ខ្ញំុប្រញាប់កាន់វា៉ឡី ហេីយបំបាំងកាយភ្លាម ពេលដែលឃេីញបា៉ដេីរសំដៅមេា៉រកខ្ញំុ បេីនៅយូរប្រាកដជារត់មិនរួចនេាះទេ
''ហេីុយយយយយ''
ខ្ញំុដកដង្ហេីមធំ ហេីយអូសវា៉ឡីចូលមហាវិទ្យាល័យ e.x.o មុននឹងសំលឹងមេីលកូនសេារក្នុងដៃ
បន្ទប់អូ សេហ៊ុននៅណា?
'បន្ទប់លេខ 412'
ក្រេាយពេលដេីរតាមផ្លូវ ហេីយសួរគេជាច្រេីន ទីបំផុតខ្ញំុក៏មេា៉ឈប់ពីមុខបន្ទប់មួយ
ហេីយអាសេារនេះ គេប្រេីមេ៉ច? ខ្ញំុយកវាទៅប៉ះនឹងទ្វារ ហេីយប្រេីមន្តអាគមដែលខ្ញំុប្រេីរាល់ដង
តែ...
គ្មានអ្វីកេីតឡេីងទាំងអស់
ធ្វេីមេ៉ចហូវ?
ផាំង ផាំង ផាំង
''អូ សេហ៊ុន!''
''...''
ផាំង ផាំង ផាំង
''អូ សេហ៊ុន! សេហ៊ុនននន~''
ផាំង ផាំង អៀតតត
''សេហ៊ុន~~~''
''មេា៉ធ្វេីអី?''
''លូហាននៅបន្ទប់នេះ!'' ខ្ញំុលេីកដៃចង្អុលទៅខាងក្នុង
''ហា៎ស???''
''នេះ កូនសេារបន្ទប់!'' ខ្ញំុញញឹម ហេីយលេីកកូនសេារក្នុងដៃបង្ហាញ
''គ្មានផ្លូវ! គ្មានផ្លូវដាច់ខាត!''
''មានតេី! យេីងចូលទៅនិយាយគ្នាខាងក្នុងវិញល្អជាង!''
''ឈប់! ហាមចូលដាច់ខាត! ទៅរកបន្ទប់ផ្សេងគេង!''
''អត់ហេ៎! លេាកនាយកអេាយលូហានគេងបន្ទប់នេះ!''
''មិនអាចទៅរួច! បន្ទប់ជាន់នេះ គឺជាបន្ទប់សំរាប់គេងម្នាក់ឯង''
''តែលេាកនាយកអេាយសេារមេា៉អា៎យណា~''
''I don't care'' សេហ៊ុនទាញទ្វារបិទមួយទំហឹង
''សេហ៊ុននននននអា៎! បេីអត់អេាយចូល លូហានចាក់សេារចូលអា៎យណា'' ទេាះបីជាមិនដឹងថាចាក់សេាររបៀបមេ៉ច តែខ្ញំុប្រាកដជារកវិធីចូលបាន
អៀតតត
''មិនពិត! កុហក! ទេាះយា៉ងណាក៏មិនមែនជាបន្ទប់នេះដែរ! ចាំលេខខុសហេ៎អី?''
''...'' ខ្ញំុឈប់និយាយតែលេីកសេារបង្ហាញ
''ញុ៉មទៅនិយាយជាមួយលេាកនាយក! ហាមចូលបន្ទប់ដាច់ខាត!'' សេហ៊ុនចង្អុលមុខខ្ញំុ ហេីយបញ្ជារ មុននឹងបិទទ្វារបន្ទប់ ហេីយដេីរចេញទៅកាន់ជណ្តេីរយេាងបាត់
'ហាមចូលបន្ទប់ដាច់ខាត'
ទៅខាងក្នុងល្អជាង!
ខ្ញំុបំបាំងកាយចូលទៅក្នុងបន្ទប់ មុននឹងបេាះសេារអត់ប្រយេាជន៍នេាះទៅលេីពូក សេារអីគ្មានឃេីញបេីកទ្វារបានផង
វូវា៉ាាាាាាាា!
បន្ទប់សេហ៊ុនស្អាតអា៎... រៀបចំមានរបៀបរៀបរយ របស់ភាគច្រេីនសុទ្ធតែពណ៌ស និងខ្មៅកាន់តែធ្វេីអេាយបន្ទប់នេះគួរអេាយចង់រស់នៅទៀត
ខ្ញំុអង្គុយលេីពូករបស់សេហ៊ុន ពូកទន់ៗ នៅភពរបស់ខ្ញំុ គ្មានពូកបែបនេះនេាះទេ ខ្ញំុយកខ្នេីយរបស់សេហ៊ុនមេា៉អេាប ហេីយស្រូបយកក្លិនរបស់សេហ៊ុន
ក្រអូប♡
ខ្ញំុបេីកទូរខេាអាវ មេីលសៀវភៅ មេីលថតតុ ថតទូរ មេីលគ្រប់យា៉ងនៅក្នុងបន្ទប់នេះទាល់តែអស់ ទេីបលឺសំលេងគេាះទ្វារ!
គេហៅថាដំទ្វារទេីបត្រូវ!!
''លូហាន! នៅក្នុងហ្នឹងមែន? ប្រាប់ហេីយថាហាមចូល! បេីកទ្វារភ្លាម!''
''បេីកទ្វារ?'' ខ្ញំុនិយាយដាក់ខ្លួនឯងតិចៗ មុននឹងបេីកភ្នែកធំៗ
ពេលចូលមេា៉មិញអត់មានទាន់ចាក់សេារផង ធ្វេីមេ៉ច? ខ្ញុំស្ទាបជុំវិញទ្វារ ហេីយព្យាយាមប្រេីមន្តអាគម នៅតែបេីកទ្វារមិនបាន
''លូហាន! បេីកទ្វារភ្លាម!''
ហេតុអីទ្វារទីនេះ មិនបេីកដេាយខ្លួនឯង ដូចទ្វារនៅផ្សារទំនេីបដែលខ្ញុំចូលចិត្តទៅ?
''សេហ៊ុន... អត់មាន... សេារហេ៎ហ៎?''
''មិញប្រញាប់ពេក ភ្លេចយកសេារមេា៉!''
ធ្វេីមេ៉ចហូវ?
អានហេីយ comment ផងណាាាាា! ☆ click here ☆
.
