-Hungry-
''សេហ៊ុន... កេីតអីហ៎?''
''មានអី!'' ខ្ញំុអានចិត្តរបស់សេហ៊ុន មុននឹងដេីរទៅជិតសេហ៊ុន
''សេហ៊ុនអា៎ បា៉គាត់និយាយចឹងមែន តែគាត់មិនបានស្អប់សេហ៊ុនណា!''
''លួចអានចិត្តញុ៉មហ៎?''
''ចុះបេីសេហ៊ុនអត់ប្រាប់!''
''ចុះបេីគាត់អត់ចូលចិត្តញុ៉ម?''
''មិនដែរហេ៎! យា៉ងណាក៏លូហានស្រលាញ់សេហ៊ុនដែរ!''
''^^'' សេហ៊ុនញញឹមចេញមេា៉ មុននឹងច្របាច់ច្រមុះរបស់ខ្ញំុ
''យា៉! ឈឺ!''
''គួរអេាយស្រលាញ់!''
ខ្ញំុទះស្មារបស់សេហ៊ុនមួយដៃ មុននឹងដេីរចេញទៅអង្គុយលេងលេីសាឡុង
ទូរស័ព្ទរបស់សេហ៊ុនអស់ថ្មតាំងពីម្សល់មិញ ហេីយមិនបានយកឆ្នាំងសាកមកទៀត យប់នេះបានអីលេង?
មួយសន្ទុះសេហ៊ុនក៏ដេីរមកអង្គុយលេីសាឡុង ហេីយដាក់ខ្លួនគេងលេីភ្លៅរបស់ខ្ញំុដូចរាល់ដង
''សេហ៊ុន?''
''ហឺម?'' សេហ៊ុនសំលឹងភ្នែករបស់ខ្ញំុដេាយចំងល់
''លូហាន...''
''???''
''លូហាន... អឺ...''
''មានអីនិយាយមេា៉! ញុ៉មអត់ចេះអានចិត្តហេ៎ណា!''
''លូហានឃ្លាន!''
''អឺម មុនហ្នឹងអេាយទៅ មិនព្រមទៅ... ចង់ញាំុតែកុជមែន... អឺ... ភ្លេចថានៅនេះអត់មានតែកុជ...''
''អឺម... អត់មានហេ៎!'' ខ្ញំុនិយាយមុននឹងពន្លូតចង្កូមអេាយវែងទៅៗ
''លូ...លូហាន...''
''ឈាម...''
''កំុ... កំុ... ប្រាប់... ថា...'' សេហ៊ុនស្ទុះងេីបចេញពីលេីភ្លៅរបស់ខ្ញំុ ហេីយលេាតទៅអង្គុយចុងសាឡុង ស្ទេីរតែធ្លាក់ទៅលេីដីទៅហេីយ
''ឈាមសេហ៊ុនឆ្ងាញ់អត់? សំុប៊ឺតតិចមេីស!'' ខ្ញំុធ្វេីជាកំរេីកខ្លួនទៅជិតសេហ៊ុន
''និ... និយាយ... មែន... និយាយ... លេង?'' សេហ៊ុនចាប់ផ្តេីមប្រែទឹកមុខទៅជាភ័យខ្លាច
''មែន! មេា៉ណែសមេា៉!'' ខ្ញំុលាដៃទៅរកសេហ៊ុន ហេីយសេហ៊ុនលេបទឹកមាត់មួយក្អឹកមុននឹងធ្មេចភ្នែកញាប់ខ្លាំង
''ឈឺ... ឈឺអត់?'' សេហ៊ុនសួរទាំងរដាក់រដុប ហេីយនៅតែមេីលមុខខ្ញំុមិនដាក់ភ្នែក
''អត់ហេ៎! ខ្លាចឈឺហ៎?''
''...'' សេហ៊ុនក្រវីក្បាល មុននឹងលាដៃអេាយខ្ញំុ ហេីយបិទភ្នែកជិត
ហា៎ស ហា៎ស ហា៎
''មេា៉ណែស!'' ខ្ញំុទាញសេហ៊ុនអេាយអង្គុយស្រួលបួលលេីសាឡុង មុននឹងអេានមុខទៅជិតករបស់សេហ៊ុន
''គេប៊ឺតកន្លែងនេះ...'' ខ្ញំុដាក់បបូរមាត់ទៅលេី ក របស់សេហ៊ុន តែសេហ៊ុនមិនកំរេីក មិនរេីបំរះសូម្បីតែបន្តិច
លេីលេាកនេះ មានដែរហ៎? មនុស្សដែលព្រមអេាយបិសាចប៊ឺតឈាមរបស់ខ្លួនឯង?
សេហ៊ុនព្រមអេាយខ្ញំុប៊ឺតឈាមមែនហ៎?
''ជុប! ណាគេដាច់ចិត្តប៊ឺតឈាមសេហ៊ុន?'' ខ្ញំុដកបបូរមាត់ចេញមកវិញ ហេីយញញឹមផ្អែមដាក់
ទេាះបីជាឃ្លានមែន តែក៏ហាមចិត្តខ្លួនឯងបានដែរ!
''អត់អីហេ៎លូហាន! ប៊ឺតហូវ ក្រែងឃ្លានអី?''
''អត់ហេ៎! ធ្វេីលេងតា៎! គេងហូវ! ចាំសេហ៊៊ុនគេងចាំ... អា៎!''
សេហ៊ុនស្រាប់តែកំរេីកខ្លួន ហេីយរុញខ្ញំុអេាយដួលទៅលេីសាឡុង មុននឹងអេានចុះមេា៉តាម
''សេ... សេហ៊ុន! ធ្វេីអី?''
''អេាយប៊ឺតហេីយអត់ប៊ឺត... ចឹងយេីងធ្វេីអីផ្សេងវិញ!'' សេហ៊ុនញញឹមមានល្បិច ធ្វេីអេាយខ្ញំុខ្លាចភ្លាម
''ធ្វេីអី?''
''ធ្វេី...'' សេហ៊ុនដាក់ដៃលេីចង្កេះរបស់ខ្ញំុ ហេីយចាប់ផ្តេីមអង្អែលតិចៗ
''សេ... សេហ៊ុន... ដៃ!'' ខ្ញំុចាប់ដៃនេាះជាប់មិនអេាយកំរេីក សេហ៊ុនញញឹម ហេីយអេានមុខចុះមេា៉ថេីបមាត់របស់ខ្ញំុ
''...''
សេហ៊ុនឆ្លៀតពេលដែលខ្ញំុភ្លេចខ្លួន ចាប់ដៃរបស់ខ្ញំុជាប់ ហេីយស៊កម្រាមដៃចូលមេា៉
''អត់មានទូរស័ព្ទលេង... ក្រែងលេាអផ្សុក... យេីង...''
ថ្ងៃបន្ទាប់
'លូហាន! មីនហូមករក! ចុះមេា៉ជួបគេតិច!'
'កូនអត់ទៅហេ៎! កូននៅមួយសេហ៊ុន!' ខ្ញំុផ្ញេីចិត្តត្រលប់ទៅលេាកបា៉វិញ ហេីយបិទភ្នែកទទួលយកភាពកក់ក្តៅពីរង្វង់ដៃរបស់សេហ៊ុនបន្ត
ទេាះបីជាសាឡុងរបស់ខ្ញំុមិនបានមានទំហំតូចខ្លាំង តែយា៉ងណាក៏នៅតែតូចសំរាប់មមនុស្ស2នាក់ដែរ ខ្ញំុសំណាងជាងសេហ៊ុន ដែលមានដៃរបស់សេហ៊ុនកេីយពេញមួយយប់ ចំណែកសេហ៊ុនគ្មានខ្នេីយ ទេីបត្រូវគេងទាំងចឹង មិនដឹងថាពេលងេីបមេា៉ឈឺក រឺអត់នេាះទេ
'លូហាន! ចុះមកតាមសំរួល រឺក៏ចង់អេាយបា៉ឡេីងទៅ?'
ខ្ញំុចងចញ្ចេីមចូលគ្នា ហេីយចាប់ផ្តេីមមានអារម្មណ៍មិនល្អភ្លាម មួរមៅ៉ដល់អា៎យ!
''good morning! ជុប''
ខ្ញំុអេានមុខទៅថេីបថ្ពាល់របស់សេហ៊ុន ដែលកំពុងតែបិទភ្នែកគេង មុននឹងងេីបចេញ ហេីយមុជទឹករៀបចំ ចុះទៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដែលនៅជាន់ក្រេាម
''បា៉!'' ខ្ញំុហៅលេាកបា៉របស់ខ្ញំុ ដែលកំពុងតែអង្គុយលេីសាឡុង ដេាយមានមនុស្សប្រុសម្នាក់ទៀតអង្គុលទល់មុខ
''លូហាន! ខានជួបគ្នាយូរអា៎យ~~ ^^'' មីនហូហ្យុងញញឹមស្រស់ដាក់ខ្ញំុ មុននឹងងេីបឈរ
''ហ្យុង :)'' ខ្ញំុគ្រាន់តែរាក់ទាក់គាត់ធម្មតា មុននឹងញញឹមស្ងួតដាក់
''និយាយគ្នាសិនហូវ បា៉ទៅរកមា៉ក់សិន!'' និយាយចប់បា៉ក៏បាត់ខ្លួនពីកន្លែងនេាះ ទុកអេាយខ្ញំុនៅជាមួយហ្យុងតែ2នាក់
ធុញថប់! សុខៗស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ចឹង ទាំងដែលពីមុនយេីងរាប់អានជាក្នុងថានៈបងប្អូនរហូត
''...គេនៅហ្នឹងមែន?'' កែវភ្នែករបស់ហ្យុងដែលរួសរាយរាក់ទាក់ មានភាពលេងសេីចអំបាញ់មិញក្លាយទៅជាត្រជាក់ស្រេបគួរអេាយខ្លាច
''គេណា?'' ខ្ញំុធ្វេីមុខឆ្ងល់ហេីយធ្វេីជាមិនយល់ ទាំងដែលក្នុងចិត្តយល់ច្បាស់ថាហ្យុងចង់និយាយពីអី
''ហ្យុងធំក្លិនឈាមមនុស្ស! កំុធ្វេីជាមិនដឹង!''
''បេីនៅហេីយថី?''
''ហ៊ានអា៎ណ៎ ដែលនាំមនុស្សមកដល់ទីនេះ?''
''ចុះបេីនេះជាផ្ទះញុ៉ម! ញុ៉មចង់នាំណាគេមកក៏បានដែរ!''
''ហឹស! យេីងជាគូរដណ្តឹងនឹងគ្នា ធ្វេីអីអេាយចេះទុកមុខអេាយគ្នាផង!''
''គូរដណ្តឹង? សំុទេាស! ចៃដន្យញុ៉មមានមនុស្សដែលត្រូវរៀបការមួយអា៎យ!''
''កំុប្រាប់ថាទៅរៀបការមួយអាមនុស្សថ្នាក់ទាបហ្នឹងអា៎!''
''ថ្នាក់ទាបក៏គ្រាន់បេីជាបិសាចខ្លះដែរ!''
មីនហូហ្យុងស្ទុះចូលមករកខ្ញំុដេាយល្បឿនលឿន ហេីយចាប់កដៃរបស់ខ្ញំុជាប់ ខ្លួនរបស់ពួកយេីងនៅជិតគ្នារហូតដល់ខ្ញំុមានអារម្មណ៍តឹងថប់យា៉ងខ្លាំង
''ហ្យុងអត់ល្អត្រង់ណា?''
''មិនមែនហ្យុងអត់ល្អហេ៎ តែញុ៉មចាត់ទុកហ្យុងត្រឹមបងប្អូន!'' ខ្ញំុព្យាយាមរុញទ្រូងរបស់មីនហូហ្យុងចេញ តែមិនអាចរុញចេញបាន
''បងប្អូន! ហឹស!'' ហ្យុងញញឹមចុងមាត់មុននឹងអេានមុខចុះមេា៉ជិតខ្ញំុ រហូតដល់ខ្ញំុងាកមុខចេញ ព្រេាះមិនងាកទេ បបូរមាត់យេីងប្រាកដជាប៉ះគ្នាជាមិនខាន
''លែង!''
''ចាំទុកអា៎! លូហាន! យេីងត្រូវតែរៀបការជាមួយគ្នា!''
''លែង!''
''...'' ហ្យុងច្របាច់ដៃរបស់ខ្ញំុកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់ខ្ញំុមានអារម្មណ៍ថាឆ្អឹងដៃស្ទេីរតែប្រេះ
''អូយ! លែង!''
''លែងលូហាន!'' សំលេងរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញំុស្គាល់ច្បាស់លឺឡេីង ពីក្រេាយខ្នងរបស់ខ្ញំុ
''...''
សេហ៊ុនដេីរមកជិត ហេីយសំលឹងភ្នែករបស់មីនហូហ្យុងអស់រយៈពេលយូរ រហូតដល់ខ្ញំុអាចមានអារម្មណ៍ដល់ចរន្ធអគ្គិសនីយ៍ ដែលបាញ់ទៅបាញ់មេា៉
ខ្ញំុឆ្លៀតពេលនេាះក្រវាសដៃមីនហូហ្យុងចេញ ហេីយតេាងដៃរបស់សេហ៊ុនជាប់
'ម្នាក់នេះមែន?'
មីនហូហ្យុងសួរខ្ញំុដេាយមិនបញ្ចេញសំលេង តែខ្ញំុជ្រេីសរេីសមិនឆ្លេីយ ហេីយនាំសេហ៊ុនចេញពីកន្លែងនេាះ
ខ្ញំុចូលចិត្តទីនេះដល់ហេីយ ទេាះបីជាគ្មានមេអំបៅជាច្រេីនហេាះទៅហេាះមេា៉ ដូចនៅសួនច្បារជិតសាលា តែទីនេះមានសួនផ្កាទំហំធំ ពណ៌ស្វាយចំរុះផ្កាឈូកតិចៗ
''ចូលចិត្តផ្កាហ៎?'' សេហ៊ុនងាកមកសួរខ្ញំុ ពេលដែលយេីងកំពុងតែកាន់ដៃគ្នា
''អឺម! ចូលចិត្តដាំហេីយ ចូលចិត្តមេីលពេលវាដុះចេញជាទង ចេញជាផ្កា...''
សេហ៊ុនសំលឹងមេីលជំុវិញ មុននឹងបេីកភ្នែកធំៗ ហេីយសួរខ្ញំុបន្ត
''លូហានដាំទាំងអស់ហ្នឹងហ៎?''
''ដាំមួយមា៉ក់... ជួយគ្នាដាំម្តងតិចៗ...''
''តែ... វាច្រេីនអាណា៎!''
''ពួកយេីងមែនដាំក្នុងម្ងៃ៉ណា ប្រេីពេលអស់170ឆ្នាំទំរាំបានបុ៉ណ្ណឹង...''
''ឡូយអា៎ណ៎!'' សេហ៊ុនងក់ក្បាលតិចៗ ហេីយសំលឹងមេីលជំុវិញបន្ត
''...''
''ហេតុអីបានមានតែផ្កាឡាវេនឌឺ?''
''ចូលចិត្ត! ក្លិនវាក្រអូប ហេីយពណ៌ស្អាតទៀត!''
''និយាយទៅលូហានសមនឹងផ្កាដែរតា៎...''
''ត្រង់ណា?''
''ស្អាត... គួរអេាយទាក់ទាញ... ហេីយក្រអូប...''
អានហេីយ comment ផង (comment ទាំងពីររូបអា៎!)! ☆ click here ☆
.
