-Touch-
ខ្ញំុដេីរចេញពីថ្នាក់រៀន សំដៅទៅមុខសាលា ដេីម្បីឈរចាំឡានក្រុងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ព្រេាះតាំងពីថ្ងៃដែលឆាន់យ៉លហ្យុងចូលមន្ទីរពេទ្យ ហ្យុងត្រូវមេា៉យកខ្ញំុទៅផ្ទះ ហេីយត្រលប់ទៅមន្ទីរពេទ្យម្តងទៀត ទេីបខ្ញំុសំរេចចិត្តជិះឡានក្រុងទៅវិញខ្លួនឯងស្រួលជាង បងប្រុសហត់ខ្លាំងណាស់ហេីយ កំុអេាយពិបាកដេាយសារខ្ញំុទៀតអី
ថ្ងៃនេះគ្មានហ្យុងនៅជាមួយ បបួលនិយាយគ្នា ហេតុអីបានជាមានអារម្មណ៍ថាឯកាបែបនេះ មិនទំលាប់សេាះ ចង់អេាយហ្យុងនៅដូចមុន ទេាះជារករឿងឈ្លេាះគ្នារហូតក៏ដេាយ...
កំុប្រាប់ថាខ្ញំុលង់ស្រលាញ់... មិត្តភក្តិរបស់បងប្រុសអេាយសេាះណា... ហេីយមិត្តភក្តិរបស់បងប្រុសម្នាក់នេាះថែមទាំងមានសង្សារដែលស្អាតទៀតផង
ហេតុអីគិតដល់អីុសីុងហ្យុងហេីយ មានអារម្មណ៍សេាកសៅបែបនេះ T____T
កំុអេាយសេាះបេ៊កហ្យុន ហាមគិតលេីសពីហ្នឹង >____<
ខ្ញំុឈរចាំខាងមុខចំណតឡានក្រុង ដេាយមានមនុស្សស្រី 2នាក់ឈរចាំខាងមុខ
''បេ៊កហ្យុននីរបស់បង... ងៃ៉នេះបងប្រុសដ៏សែនកាចអត់មេា៉យកហេ៎ហ៎?'' ហេីុយយយយ ទៀតហេីយ >___< មនុស្សកំពុងតែអារម្មណ៍អត់ល្អផង
''អត់ហេ៎!''
''ទៅមួយបងហេ៎ បងជូនទៅវិញ~~~'' សិស្សច្បងដែលមានឈ្មេាះថា ថាវ ព្យាយាមចង់ជូនខ្ញំុទៅផ្ទះវិញ ទាំងដែលខ្ញំុបដិសេធរាប់រយដងហេីយ នៅតែមិនព្រមឈប់សេាះ ចាប់ផ្តេីមធុញអា៎យណា >___<
''ហេស ហេស ខ្លាចចិត្ត!'' ខ្ញំុញញឹមស្ងួតដាក់ ហេីយបែរមុខចេញ
''អូយយយ មិនបាច់ខ្លាចចិត្តហេ៎ ឡានបងចតមុខនេះ តេាះ!''
''...''
''បេ៊កហ្យុននី~~'' កំុហៅឈ្មេាះចឹងមេីល ឈ្មេាះឡេីងដូចស្រី
''...''
''បេីចឹង...''
''ឆាន់យ៉លហ្យុង!!!'' ពេលដែលខ្ញំុងាកមុខចេញពីសិស្សច្បងថាវ ខ្ញំុងាកទៅឃេីញហ្យុងកំពុងតែឈរ នៅចញ្ចេីមផ្លូវម្ខាងទៀត ដៃព័ទ្ធចូលគ្នាកំពុងតែសំលឹងមេីលមេា៉ខ្ញំុ
''...''
''ហ្យុងងងង!'' ខ្ញំុមិនខ្វល់ពីថាវហ្យុងដែលកំពុងតែឈរញែ៉ រឺក៏ត្រូវតំរង់ជួរដេីម្បីឡេីងឡានក្រុងនេាះទេ ខ្ញំុប្រញាប់ដេីរចេញពីកន្លែងនេាះ រត់ឆ្លងកាត់ផ្លូវថ្នល់ទៅរកវិញ្ញាណដែលបាត់ខ្លួនជិត 2ថ្ងៃនេាះភ្លាម
''...''
''ហ្យុងងងង!''
''បេ៊កកក ប្រយ័ត្ន!'' ស្រមេាលរបស់ហ្យុងបាត់ពីកន្លែងនេាះភ្លាម
អូយយយ បាត់ខ្លួនទៀតអា៎យហ៎?
ព្រឹបបបប
ព្រូសសសស
ខ្លួនរបស់ខ្ញំុត្រូវបានរុញចេញពីកណ្តាលថ្នល់ ហេីយដួលទៅលេីចញ្ចេីមថ្នល់មួយទំហឹង តែការឈឺចាប់ទាំងអស់វាមិនទាន់ស្មេីរអារម្មណ៍របស់ខ្ញំុពេលនេះនេាះទេ
មិញ...
ដៃរបស់ហ្យុង... ប៉ះខ្លួនរបស់ខ្ញំុបាន...?
ត្រូវហេីយ! អំបាញ់មិញ ហ្យុងជាអ្នកហេាះមេា៉ រុញខ្លួនរបស់ខ្ញំុចេញ!
-O-
''ហ្យុង... ហ្យុង!'' ខ្ញំុបេីកភ្នែកធំៗ ហេីយសំលឹងមេីលដៃទាំងសងខាងនេាះ
''...'' ហ្យុងហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អេីល ហេីយសំលឹងមេីលដៃទាំងសងខាងរបស់ខ្លួនឯងដូចគ្នា
''ហ្យុងប៉ះ... ប៉ះបេ៊កបានមែន?''
''...'' ហ្យុងក្រវីក្បាល
''...''
''អត់ដឹងដែរ...''
''ហ្យុងងងងង! ហ្យុងប៉ះប៊េកបាននន'' ហេីយសុខៗទឹកភ្នែករបស់ខ្ញំុក៏ហូរចុះមក ដេាយមិនដឹងមូលហេតុ
''បេ៊ក មេ៉ចអា៎យមានត្រូវកន្លែងណាអត់?'' ថាវហ្យុងរត់មេា៉រកខ្ញំុ ហេីយសួរភ្លាម ថែមទាំងចាប់ដៃចាប់ជេីង
''អត់អីហេ៎'' ខ្ញំុឆ្លេីយហេីយទាញដៃរបស់ហ្យុងចេញ
''ចាំហ្យុងជូនទៅផ្ទះណា''
''មិនបាច់ហេ៎!... ហ្យុង! ហ្យុងបាត់ទៅណាពេញម្ងៃ៉ហា៎សសស?'' ពេលបដិសេធថាវហ្យុងហេីយ ខ្ញំុក៏ងាកទៅសួរឆាន់យ៉លហ្យុងដែលកំពុងតែលុតជង្គង់មេីលអការៈរបស់ខ្ញំុ
''បេ៊កនិយាយមួយណាគេហ្នឹង?'' << ថាវហ្យុង
''ហ្យុង! បេ៊កសួរថាបាត់ទៅណាហា៎ស????''
''បេ៊កខឹង... ហេីយអត់ចង់រំខាន!''
''គួរតែប្រាប់គ្នាមុន ដឹងអត់បេ៊កស្មានតែ...''
''សំុទេាសដែលធ្វេីអេាយបារម្ភ...''
''បេ៊ក... និយាយពីអី?'' << ថាវហ្យុង
''ងៃ៉ក្រេាយកំុបាត់ខ្លួនចឹងទៀតអា៎!!!'' ខ្ញំុអេានមុខយំកាន់តែខ្លាំង
''សំុទេាស!'' ដៃរបស់ឆាន់យ៉លហ្យុងដាក់ពីលេីថ្ពាល់របស់ខ្ញំុ ព្យាយាមជូតទឹកភ្នែកអេាយខ្ញំុ តែមិនអាចប៉ះខ្លួនបានដូចមុនចឹង
ខ្ញំុមេីលដៃ ហេីយមេីលមុខរបស់ហ្យុង ដែលពេារពេញទៅដេាយអារម្មណ៍ដឹងខុស
''អត់អីហេ៎... បេ៊កលែងខឹងអា៎យ យេីងទៅផ្ទះមួយគ្នាណា''
''...'' ហ្យុងងក់ក្បាល ហេីយខ្ញំុងេីបឈរ បេាះដីលេីខ្លួនចេញ មុននឹងដេីរទៅជាមួយឆាន់យ៉លហ្យុង ដេាយមានថាវហ្យុងនៅឈរអែសក្បាល ដេាយចំងល់
@ហាងការេ៉មជិតសាលា
''យកការេ៉មស្ត្របេរីមួយ ហេីយនិង... អឺ... ហ្យុងញាំុអី?'' ខ្ញំុងាកទៅសួរវិញ្ញាណដែលនៅជិតខ្លួន
''ញាំុសូកូឡា!''
''យកសូកូឡាមួយទៀត'' បុក្ខលិកស្រីម្នាក់នេាះមេីលមុខខ្ញំុដេាយខ្សែភ្នែកចំលែកៗ
''ការេ៉ម... 2កែវ... អស់... អស់ 5600 វុ៉ន!''
ខ្ញំុហុចលុយអេាយ មុននឹងឈរចាំយកការេ៉មមួយសន្ទុះ ហេីយដេីរទៅអង្គុយតុមួយដែលនៅក្នុងហាង
''បេ៊ក... និយាយមួយញុ៉មចឹង អត់ខ្លាចគេថាមនុស្សឆ្កួតហេ៎ហ៎?''
''ខ្លាចអី? បេ៊កមែននិយាយម្នាក់ឯងណា!''
''តែគេមេីលញុ៉មអត់ឃេីញ...''
''គេមេីលអត់ឃេីញ មិនមែនបានន័យថាហ្យុងអត់នៅណា!''
''តែ...''
''កំុខ្វល់ពីអ្នកផ្សេងច្រេីនពេក... ផ្ទុយទៅវិញ បេីបេ៊កអត់និយាយជាមួយហ្យុងដេាយសារខ្លាចអ្នកផ្សេងថា... ហ្យុងហេ៎ ដែលជាអ្នកអន់ចិត្ត''
''អរគុណណា ដែលមិនបេាះបង់ញុ៉ម...''
''ក្នុងលេាកនេះ មានតែប៊េកហេ៎ ដែលមេីលហ្យុងឃេីញ... បេីបេ៊កអត់ខ្វល់ពីហ្យុងទៀត ហ្យុងធ្វេីមេ៉ច?''
''ត្រូវអា៎យ ញុ៉មធ្វេីមេ៉ចទៅ?''
''...''
''...''
''កំុគិតច្រេីនអី... បេ៊កនៅទីនេះ...''
''...'' ឆាន់យ៉លហ្យុងគ្រាន់តែងាកមេា៉ញញឹមដាក់ខ្ញំុ ហេីយអេានមេីលការេ៉មដែលចាប់ផ្តេីមរលាយ នៅលេីតុ
ខ្វាបបប់
''លេីកនេះបេ៊កញាំុអេាយ លេីកក្រេាយត្រូវតែមេា៉ញាំុខ្លួនឯងណា!''
''...'' ឆាន់យ៉លហ្យុងងក់ក្បាល
''សន្យា?''
''សន្យា!
ពួកយេីងសេីចដាក់គ្នា ហេីយខ្ញំុញាំុការេ៉ម 2កែវនេាះទាល់តែអស់
ថ្ងៃបន្ទាប់
''បេ៊កហ្យុនននន~~~''
''ហឺម...'' ខ្ញំុឆ្លេីយក្នុងបំពង់កដេាយមិនងាកទៅមេីលមិត្តភក្តិភ្នែកធំៗរបស់ខ្ញំុ ដែលអង្គុយជិតគ្នា
''ម្សល់មិញលូណានាំគ្យុងស៊ូទៅរកគ្រូទាយ... អូមា៉យហ្គត ដឹងអត់ថាគ្រូទាយថាមេ៉ច?''
''បេ៊កមែនគ្រូទាយផង មេ៉ចដឹង?''
''ឆឹសស... គ្រាន់តែចាប់ដៃភ្លាម លេាកគ្រូថាគ្យុងស៊ូជិតដល់គូរព្រេងអា៎យ~~~~''
''ចឹងហ៎? គូព្រេងណាគេ?''
''គាត់ថាកំពស់ខ្ពស់ សំបុរស្រអែម...''
''និយាយចេញមេា៉សិស្សច្បងជុងអីុនហ្មង!'' ខ្ញំុសេីចចេញមេា៉ ព្រេាះគ្យុងស៊ូលួចស្រលាញ់សិស្សច្បងឆ្នាំទី 4ម្នាក់ដែលមានសំបុរស្រអែម រូបរាងគួរអេាយទាក់ទាញខ្លាំង
''ហ្នឹងៗៗ!!! គ្យុងស៊ូក៏គិតចឹងដែរ! គូរព្រេងច្បាស់ក្រឡែត''
''ចេះតែជឿទៅ គ្រូទាយហ្នឹង!''
ផូសសស
''អូយយយ!'' គ្យុងស៊ូដាក់ក្បាលខ្ញំុមួយដៃ
''គ្រូទាយនេះល្បីថាពូកែអា៎ណា! មិនត្រឹមតែចេះទាយហេ៎ ថែមទាំងពូកែរឿងចាប់ខ្មេាចទៀត''
''ចាប់ខ្មេាច?''
''អឺមមម ដឹងអា៎យថាបេ៊កប្រាកដជាមិនជឿរឿងខ្មេាច... តែគាត់ពូកែមែនអា៎!!!'' ហ្នឹងអា៎យ មិនជឿរឿងខ្មេាចសេាះ... ហេីយចុះម្នាក់ដែលអង្គុយលេីតុរបស់ខ្ញំុពេលនេះ?
ខ្ញំុងេីយមុខឡេីងទៅមេីលមុខឆាន់យ៉លហ្យុង ដែលកំពុងតែមេីលមេា៉ដូចគ្នា ហេីយញាក់ចញ្ចេីមដាក់ខ្ញំុ
''ពូកែមែនហ៎? សំុអាស័យដ្ឋានតិចមេីស''
''ឃេីញអត់! អត់ជឿទេ តែយកធ្វេីអីចុះ?''
''យកទុកលេងហ្នឹងអា៎... ក្រែងល៎ ងៃ៉ណាត្រូវការ''
''okay ចាំប្រាប់''
comment please >> ☆ click here ☆
.
