-Disappeared-
3 weeks later...
YIXING PART
បេីនិយាយថាខ្ញំុចាប់ផ្តេីមទំលាប់នឹងក្លិនរបស់មន្ទីរពេទ្យហេីយក៏មិនចំលែកដែរ ព្រេាះខ្ញំុមេា៉ទីនេះរាល់ថ្ងៃ អេាយតែពេលណាដែលទំនេរ គឺឆ្លៀតមេា៉អង្គុយកំដរឆាន់យ៉ល ហេីយថ្ងៃសៅរិ៍ អាទិត្យ មេា៉តាំងពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាច...
សួរថាហត់អត់? និយាយទៅរាងកាយវាមិនអីនេាះទេ តែហត់ចិត្ត ហត់នឹងលទ្ធផលដដែលៗ អារម្មណ៍ដដែលៗ... ពេលព្រឹកខ្ញំុមេា៉ពេទ្យដេាយក្តីសង្ឃឹម លួងលេាមខ្លួនឯងថាថ្ងៃនេះឆាន់យ៉លប្រាកដជាដឹងខ្លួន តែត្រូវត្រលប់ទៅផ្ទះវិញរាល់ថ្ងៃជាមួយភាពអស់សង្ឃឹម...
តែទេាះលំបាកមេ៉ច ក៏ខ្ញំុមិនបេាះបង់ចេាលការព្យាយាមដែរ...
គិតទៅគ្រិសក៏បារម្ភពីឆាន់យ៉លមិនចាញ់ខ្ញំុដែរ មេា៉នៅកំដរឆាន់យ៉លរាល់ថ្ងៃដូចគ្នា ទេីបយេីងបាននិយាយគ្នាលេងរំសាយភាពតាន់តឹងខ្លះ ពេលខ្លះគ្រិសក៏ជូនខ្ញំុទៅផ្ទះវិញ ព្រេាះយប់ហេីយមិនចង់អេាយខ្ញំុជិះឡានក្រុងខ្លួនឯង
'សីុងងង~~~ សំុទេាសសស ដែលមេា៉យឺត!'
'...'
'ងៃ៉នេះគ្រូចេញយូរហ៎... សំុទេាសណា'
'ឆឹស'
'យ៉លបា៉វញាំុការេ៉ម okay?'
'ក៏បាន...'
'តេាះ'
'ងៃ៉នេះយេីងទៅដេីរលេងណា?'
'យ៉លធ្វេីប្រូជេកអេាយគ្រូហេីយអា៎យហ៎?'
'ធ្វេីយប់មិញហេីយអា៎យ ងៃ៉នេះទំនេរពេញម្ងៃ៉សំរាប់សីុងសីុង!'
'ប្រាប់អា៎យ ថាកំុហៅសីុងសីុង!'
'យ៉លអេាយហៅហ្យុង សីុងមិនហៅផង'
'ឈប់និយាយមួយអា៎យ'
'និយាយលេងហេ៎ ឆាប់ខឹងមែស តិចចាប់ kiss ដល់មុខក្រហមទៀត'
'ហ៊ានហ៎?'
'ខ្លាចអី?'
'ម្តងនេះឈប់និយាយរកមួយអាទិត្យហ្មង'
'kkk បេីសីុងដាច់ចិត្ត'
'សីុងងងងងង~~~~'
'យា៉! លែង!'
'អេាបតិចហេ៎! ណាាាា'
'អត់ហេ៎'
'នឹកសឹងអីអា៎យ គេទៅដេីរលេងចេាលយេីងឡេីង 2ងៃ៉'
'នឹកដូចគ្នា~~~~'
''ហឹកកកក! ឆាន់យ៉ល!'' ខ្ញំុខ្ទប់មុខនឹងខ្នងដៃរបស់ឆាន់យ៉ល ហេីយយំចេញមេា៉
''...''
''ពេលណាបានដឹងខ្លួនហា៎ស? អេាយសីុងនៅម្នាក់ឯងដល់ពេលណា?''
''...''
''មួយខែអា៎យណា! ដឹងខ្លួនឡេីងមេា៉!''
ទេាះបីជាឃេីញមុខឆាន់យ៉លរាល់ថ្ងៃក៏ដេាយ ហេតុអីបានជាមានអារម្មណ៍ថានឹកដល់ថ្នាក់នេះ?
''សីុងធុញអា៎យណា ដែលនិយាយម្នាក់ឯងរហូត!''
''...''
''ងេីបមេា៉ឆ្លេីយតបសីុងភ្លាម!''
ខ្ញំុក្តេាបដៃរបស់ឆាន់យ៉លណែនជាងមុន ទេាះបីជាមិនដឹងខ្លួនយូរពិតមែន តែដៃរបស់ឆាន់យ៉លនៅតែកក់ក្តៅដដែល យា៉ងហេាចណាស់កំដៅខ្លួនរបស់ឆាន់យ៉លប្រាប់ខ្ញំុថា គេនៅទីនេះនៅឡេីយ គេមិនទាន់បេាះបង់ខ្ញំុចេាលនេាះទេ គេមិនទាន់ទៅណាទេ
ហេីយថ្ងៃនេាះ គឺគ្រិសដដែល ដែលជាអ្នកចូលមេា៉លួងខ្ញំុរហូតដល់គេងលក់ លេីសាឡុងនេាះ
BAEKHYUN PART
''ហ្យុង!''
''ហឺម?''
''ឈប់ហេាះទៅ ហេាះមេា៉មេីស វិលមុខអា៎!''
''អផ្សុកអា៎! បេ៊កក៏មិននិយាយរក ><''
''បេ៊កជិតប្រឡងអា៎យ ត្រូវមេីលមេរៀន ហ្យុងហេាះទៅ ហេាះមេា៉ចឹង បេ៊កមេីលមេរៀនមេ៉ចចូល?''
'':('' ហ្យុងពេបមាត់ហេីយ បាត់ខ្លួនបាត់
ហេីុយយយយ
ខ្ញំុចាប់អារម្មណ៍នឹងសៀវភៅមេរៀនចំពេាះមុខខ្ញំុបន្ត ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសំរាក ហេីយខ្ញំុជ្រេីសរេីសមិននាំហ្យុងទៅដេីរលេងដូចរាល់ដង ព្រេាះអាទិត្យក្រេាយប្រលង final ហេីយ
និយាយចឹងខ្ញំុមិនទាន់បានប្រាប់ទេមេីលទៅថា ថ្ងៃសំរាកកន្លងមេា៉ ពួកយេីងទៅសួនកំសាន្តជាមួយគ្នារួចហេីយ គឺខ្ញំុជិះតែម្នាក់ឯង តែហ្យុងក៏អង្គុយជិតៗដែរតេី ហេីយស្រែកជាមួយគ្នាទៀត ទេាះបីជាអ្នកផ្សេងមេីលមិនឃេីញ តែខ្ញំុមេីលឃេីញ ហេីយស្តាប់លឺ បុ៉ណ្ណឹងក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ
ហេីយអាទិត្យបន្ទាប់មេា៉ ពួកយេីងក៏ទៅលេងម្យុ៉ងដុងជាមួយគ្នា ដេីរទិញរបស់ញាំុស្ទេីរតែបែកពេាះ ព្រេាះត្រូវទិញ 2 ខ្ញំុមួយ ហ្យុងមួយ តែដឹងមេ៉ចអត់? ហ្យុងញាំុអត់បាន! ហេីយខ្ញំុត្រូវញាំុម្នាក់ឯងទាំង 2 ហេីុយយយ តែក៏ម្យា៉ងដែរ ទេាះបីជាមានគេមេីលមេា៉ក្នុងក្រសែភ្នែកចំលែកៗ ថាខ្ញំុជាមនុស្សឆ្កួតដែលនិយាយម្នាក់ឯង តែនិយាយតាមត្រង់ ខ្ញំុមិនដែលមានអារម្មណ៍ថាខ្មាសគេនេាះទេ ព្រេាះវាមិនមែនជារឿងធំដំុអី បេីខ្ញំូជ្រេីសរេីសខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកអ្នកដទៃដែលខ្ញំុមិនស្គាល់ ហេីយមិនខ្វល់ពីអារម្មណ៍របស់អ្នកដែលមានតែខ្ញំុម្នាក់គត់ក្នុងពេលនេះ ខ្ញំុពិតជាមនុស្សដែលអាក្រក់ខ្លាំងណាស់
'ពីមុន យេីងអត់សូវនិយាយគ្នាសេាះណ៎?'
'បេីហ្យុងដឹងខ្លួនវិញ ហ្យុងភ្លេចបេ៊កអត់?'
'ប្រហែលជាអត់ហេ៎...'
'...'
'បេ៊ក... ពេលញុ៉មដឹងខ្លួនវិញ យេីងមេា៉ដេីរលេងជាមួយគ្នាម្តងទៀតណា'
'okay សន្យា'
ឆាន់យ៉លហ្យុងពិតជាគួរអេាយអាណិតខ្លាំងណាស់ គិតមេីលទៅ មានរាងកាយក៏មិនអាចចូលបាន ហេីយថែមទាំងធ្វេីអីមិនបានទៀត សូម្បីតែសង្សារក៏មេីលខ្លួនឯងមិនឃេីញ ទេីបខ្ញំុសុខចិត្តមិនទៅដេីរលេងពេលល្ងាចជាមួយមិត្តភក្តិរួមថ្នាក់ យកពេលវេលានេាះមេា៉កំដរឆាន់យ៉លហ្យុងវិញ
តែលេីកលែងពេលប្រលង! ខ្ញំុពិតជាមិនអាចកំដរបានពិតមែន!
''វា៉ក់អឺ!''
ឆាន់យ៉លហ្យុងចេញមុខមេា៉ពីក្រេាមតុ ហេីយហេាះចេញមេា៉កាត់សៀវភៅរបស់ខ្ញំុ
''យា៉!!!!!!!!!!!!!!!!''
ម្តងនេះគឺភ្ញាក់ជាងលេីកមុនៗទាំងអស់ ភ្ញាក់ដល់ថ្នាក់ធ្លាក់ពីកៅអី ហេីយអុកគូថទៅលេីឥដ្ធ ភ្ញាក់ដល់ថ្នាក់មានអារម្មណ៍ដូចចង់គាំងបេះដូង អាហ្យុងមុខអាក្រក់ លេងជ្រុលពេកអា៎យណា! បេីខ្ញំុគាំងបេះដូងហេីយក្លាយជាវិញ្ញាណដូចហ្យុងទៅធ្វេីមេ៉ច? ចាំទុកអា៎! ឈប់និយាយរក 1អាទិត្យហ្មង
''ហាហាហាហាហាហាហា បេ៊កហ្យុនធ្លាក់ពីលេីកៅអី បេ៊កហ្យុនធ្លាក់ពីលេីកៅអី បេ៊កហ្យុនធ្លាក់ពីលេីកៅអី ប្លែ~~~~''
''...'' ខ្ញំុសំឡក់មុខហ្យុង ហេីយងេីបឈរ យកដៃអង្អែលគូថខ្លួនឯង មិនដឹងជាជាំធំបុ៉ណ្ណាទេនៀក
អូយយយយយ ខឹង!
''ខឹងអា៎យហ៎?''
''...''
''បេ៊កហ្យុន!''
''...''
''សំុទេាស!''
''...''
''សំុទេាសមែនណា! សំុទេាសសសសស''
''...''
''...''
ហេីយសំលេងនេាះក៏បាត់ទៅ ខ្ញំូងាកក្រេាយមេីលជំុវិញបន្ទប់តែមិនឃេីញស្រមេាលរបស់ហ្យុង ទេីបខ្ញំុុមេីលមេរៀនបន្ត
តាំងពីពេលព្រឹកមេា៉ដល់ពេលនេះ មេា៉ងជិត 11យប់ហេីយ តែហ្យុងមិនបានមេា៉រញេ៉រញៃ៉ខ្ញំុទៀត ខ្ញំុមានអារម្មណ៍ចំលែកក្នុងចិត្តតិចតួច តែក៏មិននិយាយអី ដាក់ខ្លួនគេង ដេីម្បីងេីបពីព្រឹកទៅរៀនថ្ងៃស្អែក
ថ្ងៃបន្ទាប់
ថ្ងៃនេះពេលខ្ញំុភ្ញាក់មេា៉ ក៏មិនឃេីញហ្យុងអង្គុយលេីចុងគ្រែចាំដូចរាល់ដង ខ្ញំុរឹតតែចំលែកក្នុងចិត្តទៀត ខ្ញំុជាអ្នកខឹង តែមេ៉ចបានហ្យុងជាអ្នកបាត់ខ្លួនទៅវិញ?????
ព្រឹកមិញគ្រូមិនបានមកបង្រៀន ហេីយគេ line មេា៉ប្រាប់ក្នុងក្រុម ទេីបខ្ញំុនៅផ្ទះមេីលសៀវភៅ ហេីយមករៀនពេលថ្ងៃវិញ តែមេីលសៀវភៅមិនចូលសេាះ ព្រេាះតែគ្មានអ្នកមេា៉រញេ៉រញៃ៉ដូចរាល់ដង
ហេីុយយយយ
ក្រេាយពេលចេញពីរៀន ខ្ញំុប្រញាប់លូកយកទូរស័ព្ទក្នុងហេាបៅ៉មកចុចតេភ្លាម ព្រេាះតែបារម្ភ ខ្លាចហ្យុងកេីតអី រឺក៏មានដំណឹងល្អ ដែលគ្មានអ្នកណាប្រាប់ខ្ញំុ
ទឺតតតត ទឺតតត ទឺតតត
<អាឡូ>
''អាឡូ ហ្យុង''
<អឺម កេីតអី?>
''ហ្យុងនៅណា?''
<នៅពេទ្យ>
''ឆាន់យ៉លហ្យុងមេ៉ចអា៎យ ដឹងខ្លួននៅ?'' ហេតុអីបានជាបេះដូងលេាតញាប់ដល់ថ្នាក់នេះ ក្នុងអំឡុងពេលដែលរង់ចាំចំលេីយ
<នៅ! មេ៉ច?>
''...'' ឆាន់យ៉លហ្យុងបាត់ទៅណា? ចាប់ផ្តេីមបារម្ភអា៎យណាាាាាាាាា
<បេ៊ក...>
''អត់អីហេ៎ហ្យុង បុ៉ណ្ណឹងអា៎យណា''
<អឺម ចេញពីរៀនទៅផ្ទះស្រួលបួល>
''បាទទទ''
comment please >> ☆ click here ☆
.
