-Jongin's Doctor-
''យា៉!!!!!!!!!''
''ទៅយកឡេីងយូរ >< និយាយចឹងគ្រែរបស់គ្យុងស៊ូទន់មែស'' គេនិយាយបណ្តេីរ អង្អែលពូករបស់ខ្ញំុបណ្តេីរ
''ចុះពីលេីគ្រែភ្លាម ញុ៉មអត់ចូលចិត្តអេាយណាគេមេា៉គេងលេីគ្រែរបស់ញុ៉មហេ៎'' ខ្ញំុប្រញាប់ដេីរទៅ ហេីយដាក់ប្រអប់ថ្នាំចេាលលេីពូក មុននឹងចាប់ទាញដៃរបស់ជុងអីុន
''ហិស ហិស តែញុ៉មគេងបានត្រូវអត់?''
''អត់! ចេញពីបន្ទប់ញុ៉មភ្លាម''
''អូយយយ ឈឺ! ឈឺទៀតអា៎យ!''
''...'' ត្រូវហេីយ វិធីនេះបានផលមែន ខ្ញំុនៅស្ងៀម មិនហ៊ានតមាត់ មិនហ៊ានដេញអីទាំងអស់ បានត្រឹមតែប្រលែងដៃគេ ហេីយដេីរទៅយកប្រអប់នៅចុងគ្រែដេាយកំហឹង
ខ្ញំុទាញដៃរបស់គេដែលមានស្នាមជាំមេា៉មេីល មុននឹងយកថ្នាំពណ៍សថ្លាៗ មេា៉លាបពីលេី ពេលលាបដៃស្តាំរួច ខ្ញំុក៏លាបដៃឆ្វេងបន្ត ដៃស្តាំរបស់គេដែលនៅទំនេរ ស្រាប់តែលេីកឡេីងដាក់លេីទ្រូង ហេីយប្រឡេះលេវអាវចេញម្តងមួយគ្រាប់ៗ
''ធ្វេី... ធ្វេីអីហ្នឹង? O.O'' ខ្ញំុឈប់លាបហេីយសំលឹងមុខគេ
''ដេាះអាវ O.O''
''យា៉! ដេាះធ្វេីអី?'' ខ្ញំុបេីកភ្នែកធំៗ ហេីយគប់ដបថ្នាំចំទ្រូងរបស់គេមួយទំហឹង
គេមិននិយាយអី ហេីយដេាះអាវចេញ ញញឹមចុងមាត់ មុននឹងប្តូរពីអង្គុយទៅជាគេងផ្កាប់
''លាបខ្នងអេាយផង!''
ហេីយម្ងៃ៉មិនព្រមប្រាប់ ខំតែភ័យ ><
ខ្ញំុនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះពេលឃេីញស្នាមជាំនៅលេីខ្នងរបស់គេ ស្នាមរបួសមានច្រេីនកន្លែង ហេីយថែមទាំងជាំខ្លាំងទៀតផង ខ្ញំុយកចង្អុលដៃតែមានថ្នាំពណ៌សថ្លាៗ នៅអង្អែលពីលេីស្នាមក្រហមនេាះថ្នមៗ មួយកន្លែងហេីយមួយកន្លែងទៀត រហូតស្ទេីរតែពេញខ្នងរបស់គេ
គួរអេាយអាណិតដល់ហេីយ
''ឈឺអត់?''
''...'' គេមិនឆ្លេីយតែក្រវីក្បាលជំនួស
ខ្ញំុអង្អែលលេីស្នាមក្រហម 2-3កន្លែងទៀត មុននឹងប្រាប់គេថារួចហេីយ គេងេីបអង្គុយវិញ មុននឹងយកអាវឡេីងមេា៉ពាក់
''អូយ!''
''កេីតអី?'' ខ្ញំុប្រញាប់មេីលជំុវិញខ្លួនគេថាមានត្រូវរបួសកន្លែងណាទៀតអត់?
''ឈឺមាត់!'' គេយកមេដៃប៉ះកៀនមាត់របស់គេតិចៗ ដែរមានស្នាមក្រហម ហេីយមានឈាមចេញមេា៉តិចៗ
''មេ៉ចបានចេញឈាម?'' ខ្ញំុសួរដេាយចំងល់ របួសផ្សេងៗ វាក្លាយជាដំបៅអស់ហេីយ ព្រេាះពេលវេលាកន្លងផុតទៅ 3-4ថ្ងៃហេីយ តែមាត់របស់គេចេញឈាមដូចជាត្រូវរបួសថ្មីៗចឹង
''ញាំុបបរមុននឹង រលាក!''
''><'' ខ្ញំុយកដបថ្នាំ ហេីយច្របាច់ដាក់ដៃ មុននឹងលាបគែមមាត់គេតិចៗ
''ស្សឺត~~'' គេកំរេីកមាត់ ហេីយបញ្ចេញសំលេងតិចៗ
''ឈឺមែន?''
''...'' គេងក់ក្បាល
''ធ្វេីមេ៉ចចឹង?''
'' :( ''
''ហ្វូ~ ភាំង! បាត់អា៎យ''
''^^''
''សេីចអី?''
''គ្រូពេទ្យអីចឹង? ផ្លំហេីយបាត់ឈឺហ៎?''
''ហេីយអាលូវបាត់អត់?''
''បាត់ ><''
''បេីបាត់ហេីយ ទៅគេងទៅ!''
''បាទ លេាកគ្រូពេទ្យ គ្យុងស៊ូ~~~'' គេនិយាយហេីយលេីកដៃឡេីងដាក់ត្រឹមថ្ងាស ក្នុងន័យថាទទួលបញ្ជា មុននឹងញញឹមដាក់ខ្ញំុ ហេីយដេីរចេញពីបន្ទប់ខ្ញំុបាត់
ស្នាមញញឹមនេាះ...
ដុក ដាក់ ដុក ដាក់ ដុក ដាក់
ថ្ងៃបន្ទាប់
តិង តុង តិង តុង
ហាវវវវវ~~~
ណាគេមេា៉ទាំងព្រឹកនៀក? ខ្ញំុស្ងាប ហេីយងេីបចេញពីលេីគ្រែ ដេីរចេញទៅបេីកទ្វារ
អៀត
ហាវវវវវ~~~~
O.O
ក្រឹបបប
''ជុងអីុនននន ជួយផងងងងង ជុងអីុននននន!!!'' ខ្ញំុប្រញាប់ទាញទ្វារបិទ ហេីយចាក់កន្លឹះ មុននឹងរត់ទៅកាន់បន្ទប់បេ៊កហ្យុន ហេីយបេីកទ្វារចូលទៅ
''(-_-)zzZ''
''ជុងអីុននននន ពួកនេាះមេា៉ទៀតអា៎យ! ជុងអីុននននន'' ខ្ញំុអង្រួនខ្លួនជុងអីុនផង គក់ផង ទះផង
''ពួកណា?'' គេគេចចេញពីកណ្តប់ដៃរបស់ខ្ញំុ ហេីយសួរត្រលប់មេា៉វិញ ទាំងមិនបានបេីកភ្នែក
''ពួកនេាះ!''
''ហា៎ស?'' គេបេីកភ្នែកឡេីងហេីយងេីបអង្គុយ
''នេាះ! នៅមុខបន្ទប់!'' ខ្ញំុចង្អុលចេញទៅក្រៅ ទេាះបីជាពេលនេះមេីលមិនឃេីញទ្វារខាងមុខក៏ដេាយ
គេញីភ្នែក មុននឹងបេីកថតតុជិតគ្រែយកកាំភ្លេីងខ្លីមួយចេញមេា៉ ><
ខ្ញំុព្រិចភ្នែកញាប់ ហេីយដេីរតាមជុងអីុនចេញទៅក្រៅ ពេលទៅដល់មាត់ទ្វារ គេសំលឹងមេីលចូលទៅតាមប្រឡេាះតូចមួយនៅលេីទ្វារ មុននឹងដកដង្ហេីមធំ ហេីយបេីកទ្វារ
''បេីកទ្វារធ្វេីអីជុងអីុន តិចពួក...'' ខ្ញំុនិយាយមិនទាន់ចប់ផង មនុស្សម្នាក់ដេីរចូលមេា៉ ជុងអីុនដេីរទៅអង្គុយលេីសាឡុង ហេីយបេាះកាំភ្លេីងនេាះលេីតុកញ្ចក់ ធ្វេីដូចជាកាំភ្លេីងនេាះជាកាំភ្លេីងជ័រចឹង
''អ្នកប្រុសជុងអីុន សេហ៊ុនអេាយឡេីងមេា៉ដាស់អ្នកប្រុសក្រែងលេាទៅធ្វេីការយឺត...''
''អឺមមម ដឹងអា៎យ! ហេីយសេហ៊ុននៅណា? មេ៉ចបានសេហ៊ុនអត់មេា៉ខ្លួនឯង?''
''គាត់ចាំនៅក្នុងឡាន ខ្លាចមានអ្នកធ្វេីអីមិនល្អ...''
''អឺមមម ទៅចាំនៅក្នុងឡានក៏បានដែរ តិចទៀតចាំចុះទៅ''
''បាទ អ្នកប្រុស!'' មនុស្សម្នាក់ដែលមានសំបុរស ញញឹមស្រស់នេាះ អេានគេារពមុននឹងដេីរចេញទៅ
''អ៎! ឆេន?''
''បាទ!''
''គ្យុងស៊ូអា៎! ម្នាក់នេះឆេន... ជាអ្នកដែលការពារគ្យុងស៊ូជំនួសញុ៉ម ពេលដែលញុ៉មមិននៅ!''
''annyeonghaseyo អ្នកប្រុសគ្យុងស៊ូ!''
''មិនបាច់...''
''ចេញទៅបានអា៎យ!''
''បាទ!'' ម្នាក់ដែលឈ្មេាះឆេន ដេីរចេញទៅ ទុកអេាយខ្ញំុឈរធ្វេីមុខក្រញូ៉វដាក់ជុងអីុន គេមិនខ្វល់នឹងខ្ញំុ ហេីយដេីរចូលបន្ទប់បាត់ ><
ឆឹសសសសសសស
1 month later...
ចាប់តាំងពីថ្ងៃនេាះមេា៉ បន្ទប់របស់បេ៊កហ្យុនក៏បានក្លាយទៅជាបន្ទប់របស់គេជាស្ថាពរ ពេលព្រឹកខ្ញំុងេីបធ្វេីអាហារពេលព្រឹក ហេីយចេញទៅធ្វេីការជាមួយគ្នា ដេាយគេជាអ្នកជូនខ្ញំុទៅមន្ទីរពេទ្យ ចំណែកពេលល្ងាច ពេលខ្លះគេមេា៉យកខ្ញំុ តែបេីកគេមិនទំនេរនេាះទេ េឆនហេីយនិងកូនចៅគេ 2នាក់ទៀត ដេីរកំដរខ្ញំុត្រលប់ទៅវិញ
ពេលខ្លះខ្ញំុក៏មានអារម្មណ៍ធុញធប់ដែរ ខ្ញំុជាគ្រូពេទ្យមិនមែនអ្នកទេាសនេាះទេ ហេតុអីត្រូវតាមខ្ញំុដល់ថ្នាក់នេះ តែពេលដែលយេីងឈ្លេាះគ្នាពីរឿងនេះ គេតែងតែនិយាយថាបារម្ភ មិនចង់អេាយខ្ញំុមានគ្រេាះថ្នាក់ ទេីបខ្ញំុបានត្រឹមតែនៅស្ងៀម
គ្រប់ច្រកចេញចូលរបស់មន្ទីរពេទ្យ មានអង្គរក្សរបស់គេយាមពេញទាំងអស់ មិនយល់ថាហេតុអីបានជាលេាកប្រធានមិនថាអីសេាះចឹង...
តែមិនបាច់គិតច្រេីនទេ យា៉ងណាក៏គេធ្វេីដេីម្បីសុវត្ថិភាពរបស់ខ្ញំុ ខ្ញំុគួរតែត្រេកអរហេីយអរគុណគេបានត្រូវ ><
''អ្នកប្រុសតូច!'' សំលេងនេះដូចជាប្រហែលៗ
ពេលនេះខ្ញំុកំពុងតែដេីរសំដៅទៅបន្ទប់របស់លេាកគ្រូពេទ្យគីម ដេីម្បីបបួលទៅញាំុអាហារពេលថ្ងៃជាមួយគ្នា ព្រេាះគាត់ត្រលប់មេា៉ពីចេជូវិញហេីយ តែស្រាប់តែត្រូវសំលេងហៅរបស់មនុស្សម្នាក់បញ្ឈប់
ខ្ញំុងាកទៅខាងក្រេាយ មុននឹងបេីកភ្នែកធំៗ
''សីុវមីន?''
''បាទអ្នកប្រុសតូច! លេាកប្រុសធំចង់ជួប ពេលនេះកំពុងតែចាំក្នុងឡាន!''
''មានការអីមែន?''
''អ្នកស្រីនឹកអ្នកប្រុស រអ៊ូថាចង់ជួប''
''ចឹងចាំថ្ងៃអាទិត្យនេះ ចាំគ្យុងស៊ូទៅលេងផ្ទះ!''
''បាទ!'' សីុវមីនអេានគេារពខ្ញំុ មុននឹងដេីរចេញទៅបាត់
ខ្ញំុងាកក្រេាយហេីយសំដៅទៅបន្ទប់របស់លេាកគ្រូពេទ្យគីមបន្ត
''គ្យុងស៊ូ!!''
''...''
comment please >> ☆ click here ☆
.
