☆☆ ភ្នាក់ងារសំងាត់និងព្រះរាជបុទ្រទឹកកក Rule 5

Rule 5: Time Lag



One day in human world is two days in monster world.

ច្បាប់ទី៥: ពេលវេលាមួយថ្ងៃនៅឋានមនុស្សស្មេីរនឹងពីរថ្ងៃនៅឋានបិសាច

      ''អត់យល់ថាម៉េចបានឯងស្អប់ឆាន់យ៉លដល់ថ្នាក់នេះ ទាំងដែរជាគូរជីវិតហ្នឹងគ្នា''

      ''វាសំលាប់ប្អូនប្រុសរបស់យេីង ហេីយនៅធ្វេីអេាយមុខយេីងក្លាយជាបែបនេះទៀត''

      ''រឿងវាកន្លងផុតទៅយូរអា៎យ ឯងឈប់គិតពីវាហូវ''

      ''ហឹស ទោះជាយេីងងាប់ក៏គ្មានថ្ងៃភ្លេចដែរ''   និយាយហេីយក៏ប្រលែងខ្សែធ្នូរ ធ្វេីអេាយធ្នូរហោះទៅត្រូវនឹងចំណុចកណ្តាលពណ៍ក្រហមរបស់ផ្ទាំងស្សុីប មុននឹងដេីរទៅអង្គុយលេីកៅអី ហេីយយកកំណាត់មកជូតធ្នូររបស់ខ្លួនឯង

      ''ហេីុយយយ''   ចំណែកម្នាក់ទៀតក៏ប្រលែងខ្សែតាម មុននឹងទុកធ្នូរចេាលនៅលេីតុជិតនោះ ហេីយដេីរទៅអង្គុយលេីកៅអីទល់មុខមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន

      ''ហេីយគូរជីវិតរបស់ឯងកាលម៉េាយក? ទុកអេាយឯងនៅរអ៊ូស្អីក៏មិនដឹង''

      ''យ៉ា! យេីងមានបំណងល្អ! មុននឹងក្រេាយឯងត្រូវតែរៀបការជាមួយនឹងឆាន់យ៉លដដែល''

      ''គ្យុងស៊ូ! យេីងគ្មានង៉ៃការជាមួយឆាន់យ៉លដាច់ខាត''

      ''ប៊េកហ្យុន តែគូរជីវិតកំណត់ហេីយអា៎យ មិនអាច...''

      ''បេីឯងនិយាយពីឆាន់យ៉លទៀតយេីងខឹងមែនទែនអា៎យណា!''

      ''និយាយគ្នាពីរឿងអីហ្នឹង ធ្វេីមុខគួរអេាយខ្លាចមែសប៊េក?''

      ''ខាងហ្យុក... ម៉េាអា៎យហ៎?''   គ្យុងស៊ូងាកទៅរកគូរជីវិតរបស់គេ ដែលកំពុងតែដេីរព័ទ្ធដៃមករក

      ''អឺម លេងមួយប៊េកហ្យុនហេីយនៅ?''

      ''...''   គ្យុងស៊ូងាកទៅមេីលមុខប៊េកហ្យុនដែលកំពុងតែធ្វេីមុខក្រញ៉ូវ ហេីយងាកមុខទៅកន្លែងផ្សេង

      ''ចង់ទៅវិញទៅហូវ គូរជីវិតម៉េាយកអា៎យ''

      ''ប៊េកហ្យុន...''

      ''យេីងទៅបន្ទប់វិញអា៎យ''   ប៊េកហ្យុនងេីបឈរ ដេាយក្នុងដៃកាន់ធ្នូររបស់ខ្លួនឯង ហេីយដេីរចេញពីទីលានបាញ់ធ្នូរ

      ''តោះ ទៅអាណាចក្រយេីងវិញ''

      ''អឺម''   គ្យុងស៊ូងាកទៅងក់ក្បាលដាក់ខាងហ្យុក មុននឹងងាកទៅមេីលខ្នងរបស់មិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់ខ្លួនឯង មុននឹងដេីរចេញពីអាណាចក្ររបស់ប៊េកហ្យុនវិញ

      ''ខាងហ្យុក... នាយគិតថាគូរជីវិតអាចស្អប់គ្នាបានដែរហ៎?''

      ''មិនអាចទៅរួចហេ៎ គូរជីវិតត្រូវបានកំណត់តាំងពីយេីងកេីតហ៎ ទេាះម៉េចក៏ត្រូវតែរៀបការជាមួយគ្នាដែរ''

      ''ប៊េកហ្យុនអា៎ មានមនុស្សមករក''   មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលមានមុខមាត់ស្រករៗនឹងប៊េកហ្យុន ប៉ុន្តែអាយុច្រេីនជាងប៊េកហ្យុនរាប់រយឆ្នាំ ឈរនៅមាត់ទ្វារបន្ទប់របស់ប៊េកហ្យុនដែលបេីកចេាលហេីយនិយាយ

      ''ណាគេម៉ាក់?''   ប៊េកហ្យុនងាកទៅរកម៉ាក់របស់ខ្លួនឯង មុននឹងសួរ

      ''មនុស្សពីអាណាចក្រខាងជេីង...''

      ''ម៉េាទៀតអា៎យហ៎? ប្រាប់ថាប៊េករវល់''

      ''តែ...''

      ''ប្រាប់ថាមនុស្សមិនចង់ជួបអា៎យ មិនបាច់មុខក្រាស់ម៉េាទៀតហេ៎!!!''

      ''អឺម''   ម៉ាក់របស់ប៊េកហ្យុនដកដង្ហេីមធំ មុននឹងដេីរចេញទៅ

ប៊េកហ្យុនដាក់ខ្លួនអង្គុយលេីសាឡុង មុននឹងអេានទៅយកសៀវភៅមួយក្បាលដែលដាក់ចេាលលេីតុឡេីងមកអាន តែក៏គ្មានសមាធិអាន ព្រោះតែមួរម៉ៅរឿងរបស់ឆាន់យ៉ល

      ''ណាគេនិយាយថាអត់ចង់ជួបយេីងហ៎?''   សំលេងរបស់មនុស្សស្រីម្នាក់លាន់លឺឡេីងនៅខាងមុខបន្ទប់របស់ប៊េកហ្យុន

សំលេងនេះ...

      ''អៃរីន!!!''   ប៊េកហ្យុនស្ទុះងេីបឡេីង មុននឹងដេីរទៅខាងមុខបន្ទប់របស់ខ្លួនឯង

      ''ប៊េកហ្យុននី~~~~''

      ''ម៉េាពីដេីរលេងវិញអា៎យហ៎?''

      ''យេីងទៅតែ3ខែសោះ កុំធ្វេីមេីលតែយេីងទៅ 3ឆ្នាំមេីស''

      ''3ខែ នៅឋានមនុស្ស តែ 6ខែនៅនេះ!!!''

      ''អឺ មែន ភ្លេច!''   អៃរីនឆ្លេីយ មុននឹងដេីរចូលទៅអង្គុយលេីសាឡុងក្នុងបន្ទប់របស់ប៊េកហ្យុនដេាយមានប៊េកហ្យុនដេីរតាមពីក្រេាយ

      ''សប្បាយអត់?''

      ''អឺម តែនៅសេអ៊ូលចំរដូវក្តៅ ក្តៅចង់ងាប់អា៎យ''

      ''នេះបិសាចចេះងាប់ដែរហ៎?''

ផាច់!!!

      ''អូយ! ឈឺ!!!''

      ''...''   អៃរីនសំឡក់មុខរបស់ប៊េកហ្យុន ធ្វេីអេាយប៊េកហ្យុនសេីចស្ងួតចេញមក

      ''ហេីយសេអ៊ូលហ្នឹងមានអីខ្លះ? ឃេីញទៅញឹកដល់អា៎យ លេីកនេះទៅឡេីងយូរ''

      ''មានមនុស្ស មានរបស់ញាំុ មានកន្លែងដេីរលេង មានរបស់មានជីវិត អត់ដូចនៅនេះហេ៎''

      ''ទីនេះក៏មាន''

      ''មានអី?''

      ''របស់មានជីវិត...''

      ''ដេីមអង្គាសិល៍នៅជិតទ្វារពន្លឺព្រះចន្ទហ្នឹងហ៎?''

      ''អឺម''

      ''ចង់ទៅមេីលទៅសេអ៊ូលអត់? មែនមានតែមួយដេីមចឹងហេ៎''

      ''អត់ទៅហេ៎ ទៅឋានមនុស្សម្តងៗ ទំរាំតែលួចទៅបាន''

      ''មិនបាច់ខ្លាចហេ៎ គ្មានណាគេចាប់បានហេ៎ទៅ''

      ''បេីត្រូវពួករដ្ឋាភិបាលចាប់បាន និងត្រូវដាក់ទេាសអា៎''

      ''អូយយយយ លំដាប់នេះអា៎យ''

      ''ហេតុតែគេមេធ្មប់ គេចេះសិល៍''

      ''ហិហិ តេាះ ទៅរកគ្យុងស៊ូ^^''

      ''-.-''

      ''អ្នកប្រុសប៊ី! ញ៉ុមយកអាហារពេលថ្ងៃមកអេាយ''   ជុងអុីនកាន់ថាសដាក់ម្ហូបដែលខ្លួនឯងជាអ្នកធ្វេីដេាយផ្ទាល់ដៃ ចំណែកប៊ីក៏ងេីបមុខចេញពីកំព្យូទ័រ មុននឹងញញឹមតប

      ''ង៉ៃនេះនាយធ្វេីម្ហូបទៀតអា៎យហ៎?''   ប៊ីត្រេកអរម្នាក់ឯងក្នុងចិត្តដែលជុងអុីនធ្វេីម្ហូបអេាយគឺជាជុងអុីន សារភាពតាមត្រង់ថាថ្វីដៃរបស់ជុងអុីនពិតជាពូកែមែន ហេីយរសជាតិប្លែកជាងដែលអ៊ុំមេផ្ទះធ្វេីរាល់ដងទៀត

      ''អឺម អ៊ុំមេផ្ទះសុំឈប់មួយអាទិត្យ លឺថាកូនគាត់មកលេង''

      ''អ៎''

      ''ព្រឹកមិញទៅទិញនំខេកការ៉េមដែលអ្នកប្រុសចូលចិត្តមកទៀត តែទាល់តែល្ងាចបានអេាយញាំុ''

      ''ហេតុអី?''

      ''ជារង្វាន់ដែលអ្នកប្រុសខំរៀនង៉ៃនេះ!''   ជុងអុីននិយាយមុននឹងរៀបដេីរចេញពីបន្ទប់របស់ប៊ី តែក៏ត្រូវឈប់ឆ្ងល់ពេលដែលលឺប៊ីនិយាយ

      ''ង៉ៃក្រេាយនាយយកបាយថ្ងៃត្រង់របស់នាយ មកញាំុជាមួយគ្នាក៏បាន''

      ''ម៉េចបាន ឆេនហ្យុងប្រាកដជា...''

      ''តា៎ញ៉ុមថាបានគឺបានអា៎យ''

      ''ចឹងក៏បាន''

ស្នាមញញឹមរបស់ជុងអុីនធ្វេីអេាយថ្ពាល់របស់ប៊ីឡេីងកំដៅភ្លាម មិនដឹងថាដេាយសារតែប៊ីគ្មានមិត្តភក្តិច្រេីនដូចអ្នកផ្សេង រឺក៏មិនធ្លាប់ទទួលបានការមេីលថែយកចិត្តទុកដាក់បែបនេះពីអ្នកនៅក្នុងគ្រួសារ រឺក៏មកពីអង្គរក្សនិងមេផ្ទះពីមុនៗមិនដែលមានអ្នកណាហ៊ាននិយាយលេង និងញញឹមដាក់ប៊ីបែបនេះ ទេីបបានជាប៊ីជាអារម្មណ៍ថារំភេីបគ្រប់ពេល ពេលដែលមានជុងអុីននៅក្បែរ

      ''យកម្ហូបអេាយអ្នកប្រុសអា៎យហ៎?''   ពេលដែលដេីរចុះជណ្តេីរមកដល់ជាន់ក្រេាម ឆេនក៏ដេីរទៅរកជុងអុីនភ្លាម

      ''ហេីយអា៎យ ហ្យុងមានការអីហ៎?''

      ''រេាងចក្ររបស់លេាកស៊ូហូមានបញ្ហា ហេីយថាវរវល់ប្រជុំ ញ៉ុមត្រូវទៅមេីល''

      ''អ៎ អេាយញ៉ុមទៅជាមួយអត់?''

      ''អត់អីហេ៎ នាយនៅផ្ទះមេីលអ្នកប្រុសប៊ីហូវ អ៊ុំមេផ្ទះអត់នៅផ្ទះទៀត''

      ''អូខេ ហ្យុងមិនបាច់បារម្ភហេ៎''

      ''អឺម''   ឆេនទះស្មាររបស់ជុងអុីនមួយដៃថ្នមៗ មុននឹងដេីរចេញទៅបាត់

ជុងអុីនគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងយកអាហារដែលនៅសល់មកញាំុ ហេីយពេលដែលជិតដល់ម៉េាងប៊ីចូលរៀនម៉េាងបន្ត ជុងអុីនក៏ឡេីងទៅយកថាស និងចានទទេរចុះមកលាងសំអាត គិតៗទៅក្នុងផ្ទះដ៏ធំបែបនេះ បែរជាគ្មានមនុស្សសោះ គួរតែធ្វេីអីទៅណ៎?

      ''ថាវ! ហៅឆេនចូលម៉េាតិច!''

      ''បាទ!''   អង្គរក្សរបស់ស៊ូហូអេានគេារព មុននឹងដេីរចេញពីបន្ទប់ធ្វេីការរបស់ចៅហ្វាយរបស់ខ្លួនចេញទៅរកមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនឯងនៅផ្ទះខាងក្រេាយ

មិនយូរប៉ុន្មានអង្គរក្សម្នាក់ទៀតក៏បានចូលមកក្នុងបន្ទប់ មុននឹងអេានគេារព

      ''បាទលេាកស៊ូហូ!''

      ''ថ្ងៃមិញអត់មានណាគេនៅផ្ទះហេ៎ហ៎?''

      ''មានតែអង្គរក្សនៅយាមមុខផ្ទះ''

      ''ចុះអ៊ុំមេផ្ទះ''

      ''សុំឈប់មួយអាទិត្យ''

      ''អឺម''

      ''មានរឿងអីមែនលេាកស៊ូហូ?''

      ''មានអ្នកលួចចូលបន្ទប់ញ៉ុម!''

      ''លេាកស៊ូហូចង់និយាយពី...''

      ''សង្កេតមេីលវាកុំអេាយបាត់ពីខ្សែភ្នែក''

      ''បាទ!''

previous rule

next rule

.