-Heartbeat-
ខ្ញំុដេីរទៅថ្នាក់ជាមួយសេហ៊ុន អង្គុយជិតសេហ៊ុន ទៅញាំុអាហារពេលព្រឹកជាមួយសេហ៊ុន ត្រលប់ទៅថ្នាក់វិញជាមួយគ្នា ចេញទៅផ្ទះជាមួយគ្នា រហូតមេា៉ដល់បន្ទប់វិញក្នុងពេលល្ងាច
''សេហ៊ុន ទៅណា?'' ខ្ញំុស្រែកសួរភ្លាម ពេលដែលត្រលប់មេា៉វិញ សេហ៊ុនចូលមុជទឹក ហេីយផ្លាស់ខេាអាវ រៀបចេញទៅខាងក្រៅ
''ទៅញាំុអី!''
''ទៅដែរ!'' ខ្ញំុក្រេាកឈរ ហេីយដេីរទៅតាមសេហ៊ុនភ្ញាម
''ទៅធ្វេីអី បេីអាហារពេលព្រឹកក៏មិនញាំុ អាហារពេលថ្ងៃក៏មិនញាំុ!''
''ចុះបេីលូហានញាំុអត់បាន!''
''ហេីយបេីមិនញាំុបាយ ញាំុអីចឹង?''
''លូហានញាំុអាហាររបស់មនុស្សអត់បានហេ៎!''
''ជាមនុស្សបេីមិនញាំុអាហារមនុស្ស ញាំុចំនីឆ្កែមែន?''
''ប្រាប់អា៎យតា៎ ថាលូហានមិនមែនមនុស្ស!''
''មែន? វេមផាយទៀតអា៎យហ៎? មេីស ណាចង្កូម?? ហាមាត់មេា៉!''
''ចង់ឃេីញមែនហ៎?'' ខ្ញំុនិយាយដេាយសំលេងខ្សេាយៗ បេីសេហ៊ុនឃេីញហេីយប្រាកដជាខ្លាចខ្ញំុជាមិនខាន
''អឺ! ហាមាត់មេា៉!''
ខ្ញំុលេបទឹកមាត់មួយក្អឹក មុននឹងហាមាត់តិចៗ ហេីយបញ្ជាចង្កូមរបស់ខ្លួនឯងអេាយលូតចេញមេា៉វែងៗ
♪~ ♪~ ♪~
សេហ៊ុនស្រាប់តែអេានចុះ ហេីយមេីលទូរស័ព្ទនៅក្នុងដៃ មុននឹងចុចទទួល ហេីយដាក់ក្បែរត្រចៀក
''ទៅលូវអា៎យ បុ៉ណ្ណឹងអា៎យ!''
ខ្ញំុបញ្ជាវាអេាយចូលទៅវិញ!
''ណា? ក្រែងថាវេមផាយអី?'' សេហ៊ុនងាកមេា៉រករឿងខ្ញំុបន្ត
''...'' ខ្ញំុគិតតែពីក្រវីក្បាល ហេីយអេានមុខចុះ ហេតុអីពេលនេះមានអារម្មណ៍ថាខ្លាចសេហ៊ុនដឹងថាខ្ញំុជាវេមផាយ ខ្លាចសេហ៊ុនខ្លាច ហេីយមិនហ៊ាននៅជិត ខ្លាចសេហ៊ុនស្អប់បិសាចដូចជាខ្ញំុ
''បេីទៅត្រូវតែញាំុ!''
''តែ...''
''...'' <តាំងពីព្រឹកមេា៉ដល់ពេលនេះ មិនទាន់មានអីចូលពេាះសូម្បីតែបន្តិច បេីឈឺក្រពះទៅធ្វេីមេ៉ច? ចូលចិត្តធ្វេីអេាយគេបារម្ភរហូត>
ខ្ញំុប្រញាប់ងេីបមុខឡេីង ហេីយមេីលមុខសេហ៊ុន ដែលកំពុងតែសំលឹងមុខខ្ញំុដូចគ្នា... សេហ៊ុនបារម្ភពីខ្ញំុហ៎??
''ញាំុក៏បាន តែញាំុតែតិចហេ៎ណា!'' ខ្ញំុប្រញាប់យល់ព្រម ដេីម្បីបានទៅជាមួយសេហ៊ុន
''អឺម! តេាះ!'' សេហ៊ុនចាប់កដៃរបស់ខ្ញំុ មុននឹងដេីរចេញពីបន្ទប់ ហេីយចាក់សេារ! និយាយចឹង ខ្ញំុចេះចាក់សេារអា៎យណា៎!
ខ្ញំុមេីលដៃរបស់សេហ៊ុនខាងស្តាំ ដែលកាន់កដៃរបស់ខ្ញំុខាងឆ្វេង ^^
''ញាំុអី?'' ពេលនេះពួកយេីងកំពុងតែអង្គុយក្នុងហាងអាហារមួយកន្លែង មានគ្នា 5នាក់ រួមទាំងខ្ញំុ
ជុងដេ សីុវមីន ថាវ កម្ម៉ង់អាហាររួចហេីយ នៅសល់តែសេហ៊ុន ហេីយនិងខ្ញំុ
''សេហ៊ុនញាំុអី?'' ខ្ញំុងាកទៅសួរសេហ៊ុន ហេីយសេហ៊ុនចង្អុលម្ហូបមួយមុខ
''លូហានញាំុអាហ្នឹងដែរ!''
សេហ៊ុនងាកទៅកម្ម៉ង់បុក្ខលិកម្នាក់ដែលឈរចាំ មុននឹងហុចមេនុយអេាយគេ
ខ្ញំុសំលឹងម្ហូប ហេីយស្ទាក់ស្ទេីរ មិនហា៊នយកវាដាក់ចូលមាត់
''សេហ៊ុន! លូហានញាំុតែកុជបានអត់?''
''ញាំុបាយហេីយចាំញាំុតែកុជ!'' <តាំងពីព្រឹកមិនទាន់ញាំុអីផង ហេីយញាំុតែកុជប្រាកដជាឈឺពេាះជាមិនខាន>
''...'' ញាំុក៏ញាំុ គ្រាន់តែ2-3 មា៉ត់ មិនអីហេ៎មេីលទៅ ខ្ញំុរឹងមាំសឹងអី
គ្រាន់តែមួយមា៉ត់ដំបូងមានអារម្មណ៍ថាពេាះមិនស្រួល ហេីយមួយមា៉ត់បន្ទាប់ធ្វេីអេាយខ្ញំុមានអារម្មណ៍ថាឈាមនៅក្នុងខ្លួនរត់ទៅរត់មេា៉ រហូតដល់ដៃរបស់ខ្ញំុញ័រភ្លាម
អ៊ុបបប
ខ្ញំុយកដៃខ្ទប់មាត់ ហេីយប្រញាប់រត់ទៅបន្ទប់ទឹក
''អែ៊កកកកក ខេស ខេស អែ៊កកក''
''កេីតអីហ្នឹង?'' សំលេងគ្រលរៗរបស់មនុស្សម្នាក់លាន់លឺក្បែរត្រចៀករបស់ខ្ញំុ មុននឹងមានដៃមួយអង្អែលខ្នងរបស់ខ្ញំុ
មិនចាំបាច់ងេីបមុខឡេីងមេីលក៏ដឹងដែរថាជាអ្នកណា!
ដេាយសារតែក្នុងពេាះរបស់ខ្ញំុគ្មានម្ហូបអីច្រេីន ក្រៅពីម្ហូបដែលញាំុមុននេះ ទេីបធ្វេីអេាយឈាមនៅក្នុងពេាះក្អួតចេញមេា៉ដែរ
''លូហាន! ទៅ... ទៅពេទ្យ... ទៅពេទ្យល្អជាង!'' សេហ៊ុនស្លន់ស្លេារ ហេីយរៀបចាប់ខ្ញំុបី តែខ្ញំុបដិសេធ
''អែ៊កកកកក ខេស ខេស''
''លូហាន! មេ៉ចបានចេញឈាមមេា៉ច្រេីនមែស?'' ចុះបេីប៊ឺតតែឈាម ញាំុឈាម ហេីយក្នុងពេាះមានតែឈាម
ខ្ញំុក្រវីក្បាល ហេីយយកដៃដាក់លេីដេីមទ្រូងខ្លួនឯង
ពុលអាហារទាល់តែបាន!
''នាំ... នាំ... នាំលូហាន... ទៅបន្ទប់វិញ... បានអត់... សេហ៊ុន?''
''បានៗ តេាះៗៗ!'' សេហ៊ុនប្រញាប់ប្រញាល់នាំខ្ញំុចេញពីក្នុងបន្ទប់ទឹក
មានអារម្មណ៍ថាអស់កំលាំង ទន់ដៃទន់ជេីង គ្រាន់តែ 2 មា៉ត់សេាះ ហេតុអីពុលដល់ថ្នាក់នេះ?
''ដេីររួចអត់?''
ខ្ញំុងក់ក្បាល ដេាយមានសេហ៊ុនជួយគ្រា សំណាងហេីយដែរពួកយេីងមេា៉ញាំុអីនៅហាងអាហារក្នុងសាលា ទេីបមិនចាំបាច់ប្រេីពេលវេលាធ្វេីដំណេីរឆ្ងាយ
ពេលពុលអាហារម្តងៗ កុំនិយាយដល់បំបាំងខ្លួន សូម្បីតែដេីរក៏មិនចង់រួចផង សំណាងហេីយបានសេហ៊ុនជួយគ្រារហូតមកដល់បន្ទប់ សេហ៊ុនដាក់ខ្ញុំអេាយគេងលេីគ្រែស្រួលបួល មុននឹងស្ទាបថ្ងាសរបស់ខ្ញុំ កំដៅពីបាតដៃរបស់សេហ៊ុនធ្វេីអេាយខ្ញុំញាក់តិចៗ ព្រេាះតែអ្វីក៏មិនដឹង
នេះបេីខ្ញុំមានចង្វាក់បេះដូងដូចគេ បេះដូងប្រាកដជាលេាតដុក ដាក់ ដុក ដាក់ ដុក ដាក់ ជាមិនខាន
បេីខ្ញុំមានឈាមធម្មតាដូចគេ ថ្ពាល់ទាំងសងខាងប្រាកដជាឡេីងក្រហម ហេីយក្តៅជាមិនខាន
''ម៉េចបានត្រជាក់ដល់ថ្នាក់នេះ? រាល់ដងត្រជាក់ស្រេបអា៎យ អាលូវត្រជាក់ជាងមុនទៀត''
''សេហ៊ុនអា៎! លូហានរងា'' កុហក!
''ធ្វេីមេ៉ច? នៅនេះគ្មានម៉ាសីុនកំដៅដូចស្រុកគេហេ៎!''
''អេាប!'' ខ្ញុំធ្វេីមាត់ស្រួចៗ ហេីយធ្វេីមុខកំសត់ដាក់សេហ៊ុន
''ដណ្តប់ភួយហេីយគេង!'' <សុខៗអេាយគេអេាបហ្នឹង បេីហាមចិត្តអត់បានធ្វេីមេ៉ច?>
:)
''អេាប! រងារ!!!'' ខ្ញុំធាក់ភួយចេញ ហេីយចាប់ផ្តេីមរករឿង
''ទៅុមុជទឹកសិន ម៉េាវិញចាំគេងអេាប!''
''okay មុជអេាយលឿនណាសេហ៊ុន ^^''
សេហ៊ុនក្រវីក្បាលតិចៗ ហេីយដេីរចូលបន្ទប់ទឹកបាត់ ធម្មតាសេហ៊ុនមុជទឹកតែ 10 នាទីតែបុ៉ណ្ណេាះ
តែលេីកនេះបែរជាប្រេីរយៈពេលជាង 1 មេា៉ង!
<យូរដល់ថ្នាក់នេះ ប្រហែលជាគេងលក់បាត់អា៎យដឹង>
ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់តិចៗ ហេីយសំងំបិទភ្នែកបន្ត
<មុជទឹកហេីយស្រួលខ្លួនតិច ងងុយគេងអា៎យ គេងវិញល្អជាង>
ក្រេាយពេលគិតបែបនេាះហេីយសេហ៊ុនដាក់ខ្លួនគេងលេីគ្រែក្បែរៗខ្ញុំ
គិតខុសហេីយអូ សេហ៊ុន វេមផាយ... មិនដែលគេងនេាះទេ!
កឹក
ខ្វាប់
ក្រេាយពេលសេហ៊ុនចុចកុងតាក់បិទភ្លេីងហេីយ បន្ទប់ទាំងមូលស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹត ហឹស ខ្ញុំខិតទៅជិតរាងកាយនេាះហេីយដាក់ដៃលេីទ្រូងរបស់សេហ៊ុន ហេីយដាក់ជេីងម្ខាងពីលេីជេីងរបស់សេហ៊ុនទៀត
''លូហាន!'' សេហ៊ុនភ្ញាក់ព្រឺត ហេីយប្រញាប់រេីភ្លាម ព្យាយាមទាញដៃ ទាញជេីងខ្ញុំចេញ តែកំលាំងមនុស្សដែលឈ្នះវេមផាយហ៎?
''(-.-)zzZ''
''មមេីហ៎?''
''...'' ទាល់តែយូរបានល្ងង់ឆ្លេីយ
<អេាបណែនដល់ថ្នាក់ហ្នឹង យប់ហ្នឹងគេងលក់អត់នៀក?>
''...''
បេីវេមផាយចេះគេង ក៏គេងមិនលក់ដែរ...
... មិនមែនព្រេាះតែសេហ៊ុនរេីពេញមួយយប់នេាះទេ...
... តែព្រេាះតែការគិតរបស់សេហ៊ុន!
<មនុស្សអីដៃខ្លីៗ អេាបគេមិនជុំផង នៅខំអេាបទៀត>
<ពេលណាបានលែង? ដកដង្ហេីមលែងរួចអា៎យ>
<ធុញថប់! គេងអត់លក់!>
<ហេតុអីបានបេះដូងលេាតញាប់មែស?>
<បេីលូហានធ្វេីចឹងរាល់យប់ ញុ៉មអាចទប់ចិត្តបានមា៉នងៃ៉នៀក?>
ថ្ងៃបន្ទាប់
ខ្ញុំឈប់អេាបសេហ៊ុន ពេលដែលការគិតរបស់គេស្ងាត់ទៅហេីយយកខ្នេីយដាក់អេាយសេហ៊ុនគេងស្រួលបួល ព្រេាះម្សល់មិញសេហ៊ុនចុក កខ្លាំង តែមិនព្រមប្រាប់ខ្ញុំ គិតតែពីរអូ៊ក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង
''ភ្ញាក់អា៎យហ៎?''
''អូយយ! ភ្ញាក់ព្រឺត!''
''អរុណសួស្តីសេហ៊ុន ^^''
''អឺម ខិតមុខទៅអេាយឆ្ងាយតិចមេីស!''
''បេះដូងលេាតញាប់ហ៎~~~~~~~?'' ខ្ញុំនិយាយដេាយសំលេងឌឺ ហេីយញញឹមញញែម
''ឆឹស!''
អានហេីយ comment ផងណាាាាា! ☆ click here ☆
.
