-Kiss-
ខ្ញំុអង្គុយចាំលេីកៅអីពូកពណ៌ខ្មៅមួយដែលដាក់នៅខាងមុខបន្ទប់ប្តូរខេាអាវ តែអ្នកដែលដេីរចូលទៅមុននេះបាត់យូរនេាះយូរ
''ជុងអីុន ហេីយនៅ យូរមែស?''
''...''
''ជុងអីុន!!!!''
''គ្យុងស៊ូ! ជុងអីុនថាដូរវិញល្អជាង!''
''ចេញមេា៉!''
''តែ...''
''លឿន!''
ទ្វារបន្ទប់ពណ៌សសន្សឹមៗបេីកឡេីង តែមនុស្សដែលនៅក្នុងនេាះមិនព្រមចេញមេា៉ ខ្ញំុដេីរចូលទៅទាញកដៃជុងអីុនចេញមេា៉
ជុងអីុនពាក់អាវពណ៌ខ្មៅពីក្នុង អាវធំពណ៌ទឹកប៊ិច ខេាកំណាត់វែងពណ៌ដូចគ្នា មេីលទៅមិនបានអាក្រក់នេាះទេ តែហេតុអីក៏ល្អសេីច?
(thanks to the pic owner)
ខ្ញំូញញឹមៗរបៀបទប់ៗ ដេីម្បីកំុអេាយជុងអីុនឃេីញ
''មេីលទៅល្អសេីចអា៎ត្រូវអត់?''
''...'' ខ្ញំុញញឹមហេីយក្រវីក្បាល
ជុងអីុនមេីលខ្លួនឯងដែលនៅក្នុងកញ្ចក់ ខ្ញំុមេីលតាមដែរ មុននឹងឃេីញសេហ៊ុន ហេីយនិងអង្គរក្សរបស់ជុងអីុន 2នាក់ទៀត កំពុងតែញញឹមៗរបៀបទប់ៗដូចជាខ្ញំុ
ខ្ញំុងាកទៅមេីលមុខសេហ៊ុន ក្នុងន័យថាដូចគ្នា ហាហាហា
:) < មុខរបស់អង្គរក្សរបស់ជុងអីុន រួមទាំងសេហ៊ុន ហេីយនិងខ្ញំុ
''សេីចអី?'' អ៊ូសសស លេាកមា៉ហ្វៀរបស់យេីងខឹងហេីយ
''អត់មានអីហេ៎ អ្នកប្រុស!'' កូនចៅម្នាក់ឆ្លេីយ
''ហេីយចុះឯងសេីចអី?'' ជុងអីុនងាកទៅសួរកូនចៅម្នាក់ទៀត
''អត់មានអីហេ៎ អ្នកប្រុស!''
''អូ សេហ៊ុន!''
''បាទអ្នកប្រុស!''
''ខេាអាវនេះមេ៉ចដែរ?''
ហាហាហាហាហាហាហា < ខ្ញំុសេីចក្នុងចិត្ត ទឹកមុខជុងអីុនពេលនេះពិតជាល្អសេីចមែន
''អឺ... សង្ហា... សង្ហា...!''
''មែនហ៎?''
''បាទ!'' សេហ៊ុនឆ្លេីយហេីយបិទបបូរមាត់ចូលគ្នាដេីម្បីទប់សំណេីច
''យា៉! ញុ៉មជាមា៉ហ្វៀ មិនមែនអ្នកកំប្លែងហេ៎! ហាមសេីច''
:) < ទឹកមុខរបស់គ្រប់គ្នា
''គ្យុងស៊ូ!!!!!!!!!!!!''
''ហា៎ស ហា៎ស?'' ខ្ញំុប្រញាប់ធ្វេីមុខធម្មតា តែភ្នែកនៅតែព្រិចញាប់
''ទៅរកខេាអាវពណ៌ខ្មៅមេា៉!''
''តែ...''
''-_-''
''T^T'' ខ្ញំុពេបមាត់ហេីយដេីរទៅរកភ្លាម
ត្រូវគេថាអេាយទាល់តែបាន តែទេាះយា៉ងណាក៏ធ្វេីបាបបានតិចដែរ ហាហាហា
កុក កុក កុក
''ជុងអីុន នែស~~~~''
''ទ្វារអត់ចាក់កន្លឺះហេ៎!''
''...'' ខ្ញំុរុញទ្វារចូលទៅក្នុងបន្ទប់ផ្លាស់ខេាអាវ ហេីយលូកដៃដែលមានទំពួកភ្ជួរអាវធំពណ៌ខ្មៅមួយ ហេីយនិងខេាជេីងវែងពណ៌ខ្មៅមួយចូលទៅ
''យកចូលមេា៉!''
''ឆឹសស'' ខ្ញំុបញ្ចេញសំលេងមិនពេញចិត្ត ហេីយបេីកទ្វារអេាយធំជាងមុន មុននឹងចូលទៅហុចអេាយដល់ក្នុងបន្ទប់
ដេាយសារតែបន្ទប់នេះជាបន្ទប់ឡខេាអាវជាន់ខ្ពស់ ទំនេីប ទេីបមិនបានមានទំហំតូចដូចបន្ទប់ឡខេាអាវទូរទៅ នៅខាងមុខមានកញ្ជក់ធំមួយ ហេីយមានសាឡុងវែងតូចមួយខាងក្នុងទៀត ជញ្ជាំងពណ៌ខ្មៅកាន់តែធ្វេីអេាយបន្ទប់នេះមេីលទៅទំនេីបជាងមុនទៀត
''ណែស!'' ខ្ញំុហុចទំពក់អេាយជុងអីុន ដែលកំពុងតែពាក់អាវសឺមីពណ៌ខ្មៅ ហេីយមូលកដៃឡេីងត្រឹមកែងដៃទាំងសងខាង
(thanks to the pic owner)
''មេា៉ណែស!'' ជុងអីុនចាប់ទាញកដៃខ្ញំុ ហេីយរុញទៅផ្អែកនឹងជញ្ជាំងក្នុងរយៈពេលមិនដល់មួយវិនាទី
''ថីហ្នឹង?''
''ធ្វេីបាបញុ៉មហ៎?'' គេញញឹមចុងមាត់ ហេីយមេីលខ្ញំុដេាយខ្សែភ្នែកមានល្បិច ជុងអីុនពេលនេះពិតជាមិនគួរអេាយទុកចិត្តសេាះ ហេីយនៅមានពាក្យ 'ញុ៉ម' ជំនួសពាក្យដែលហៅខ្លួនឯងថា 'ជុងអីុន' ទៀត
''មានណាាា! ស៊ូ... ស៊ូគ្រាន់តែ... អ៊ុប អឺមមមម'' ខ្ញំុគក់ស្មារជុងអីុន ក្នុងន័យថាបញ្ឈប់ទង្វេីររបស់គេភ្លាម តែគេនៅតែធ្វេីបាបខ្ញំុវិញ ដេាយបបូរមាត់របស់គេ
ខ្ញំុចាប់ផ្តេីមដកដង្ហេីមដង្ហក់ តែគេក៏មិនព្រមឈប់ងាយៗដែរ ទេាះបីជាខ្ញំុគក់ រឺក៏ធ្វេីសំលេងមិនពេញចិត្តយា៉ងណាក៏ដេាយ
''ហឺុ ហឺុ ហឺុ'' ខ្ញំុស្រូបយកខ្យល់ពេញសួតពេលដែលគេដកបបូរមាត់ចេញ តែមនុស្សដែលនៅចំពេាះមុខខ្ញំុគ្រាន់តែញញឹមចុងមាត់ ពេញចិត្តលទ្ធផលដែលទទួលបាន
''ងៃ៉ក្រេាយធ្វេីចឹងទៀតហូវ!''
''...''
''តែលេីកក្រេាយការដាក់ទេាសមិនមែនត្រឹមតែថេីបហេ៎!''
''ជុង! អីុន!'' ខ្ញំុធ្វេីមុខក្រញូ៉វហេីយសំឡក់គេ
''បាទ ^^'' មិនបាច់មេា៉ធ្វេីសំលេងទន់ភ្លន់ ញញឹមស្រស់ស្រាយហេ៎ មិញធ្វេីអីខ្លះខ្ញំុចាំទាំងអស់
''ស៊ូទៅផ្ទះវិញ!''
''ចាំជុងអីុនជូនទៅ''
''មិនបាច់ហេ៎!''
''ទៅហូវចឹង!'' ចុម? ខ្ញំុជាអ្នកខឹងហេតុអីបានជាក្លាយទៅជាជុងអីុនទៅវិញ?
''bye'' ខ្ញំុដេីរចេញពីបន្ទប់នេាះ តែមិនឃេីញសូម្បីតែស្រមេាលអ្នកដេីរតាម
''...'' ខ្ញំុដកដង្ហេីមធំ ហេីយពេបមាត់ មុននឹងបែរក្រេាយចូលទៅក្នុងបន្ទប់នេាះវិញ
''យា៉!!! គីម ជុងអីុន!!! ហ៊ានអេាយស៊ូទៅវិញម្នាក់ឯងហ៎? ចុះបេីគេចាប់ស៊ូបាត់ធ្វេីមេ៉ច?''
''មានអីពិបាក! រកអ្នកថ្មី :)''
''យា៉ាាាា និយាយថាមេ៉ចមិញ?''
''រកអ្នកផ្សេងបានស្លូតជាងស៊ូឆ្ងាយណាស់!''
''ប្រាប់ទៅ ទេាះជាស៊ូកាចមែន តែមនុស្សគួរអេាយស្រលាញ់ដូចស៊ូលេីលេាកនេះមានតែមួយហេ៎ ><''
''-^-'' ជុងអីុនពេបមាត់ដាក់ខ្ញំុ
ផាច់!
''ពេបមាត់ហ្នឹងមានន័យថាមេ៉ច?''
''មានណា! គួរអេាយស្រលាញ់!''
''មិនបាច់ហេ៎! ខឹងអា៎យ ចង់ទៅរកអ្នកថ្មីអីក៏ទៅៗ''
''មានណា! រកណាគេបានដូចស៊ូចឹង?''
''-^-'' ម្តងនេះខ្ញំុជាអ្នកពេបមាត់ម្តង
''ស៊ូ~~~~''
''មេ៉ច?''
''យេីងទៅផ្ទះវិញល្អជាង លែងទៅជប់លៀងហេីយ ជុងអីុនចង់ញាំុម្ហូបស្នារដៃស៊ូ!''
''???''
''ណាាាា~~~''
''ចឹងក៏បាន!''
ខ្ញំុធ្វេីមុខធម្មតា ហេីយរៀបនឹងដេីរចេញទៅ
''ស៊ូ! ពាក់នាឡិកាអេាយតិច!''
''...'' ខ្ញំុយកនាឡិកា rolex ពណ៌ទឹកប្រាក់របស់ជុងអីុន ហេីយពាក់អេាយថ្នមៗ
''Thank you baby''
ជុប
ជុងអីុនអេានមេា៉ថេីបថ្ពាល់របស់ខ្ញំុដេីម្បីអរគុណ
''ងៃ៉ក្រេាយពេលអរគុណមិនបាច់ថេីបថ្ពាល់ហេ៎ដឹងនៅ?''
''បាទ!''
ជុប
''...'' ខ្ញំុជ្រួញចញ្ចេីម
''ថេីបមាត់ជំនួស!''
ផាចចច់
''តេាះ!! ទៅផ្ទះយេីងវិញ ^^''
ផ្ទះយេីងហ៎? ហេតុអីបានជាមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្តៅបែបនេះ?
បេីគិតថាការដែលបានជួបជុងអីុននៅថ្ងៃនេាះ គឺជាសំណាងអាក្រក់ ពេលនេះខ្ញំុបែរជាអរគុណព្រហ្មលិខិតដែលធ្វេីអេាយខ្ញំុហេីយនិងគេបានជួបគ្នា អរគុណដែលធ្វេីអេាយខ្ញំុបានស្គាល់មនុស្សល្អៗម្នាក់ មនុស្សដែលប៊ិសសំលាប់ខ្ញំុនៅថ្ងៃដែលជួបគ្នាលេីកទីមួយ បែរជាព្រមលះបង់អ្វីៗគ្រប់យា៉ងដេីម្បីខ្ញំុ ការពារខ្ញំុ ផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ ក្តីស្រលាញ់ ធ្វេីអេាយខ្ញំុមានអារម្មណ៍ថាខ្ញំុសំណាងណាស់ដែលបានគេនៅក្បែរ
អរគុណណា គីម ជុងអីុន ដែលចាប់ខ្ញំុឡេីងឡាននៅថ្ងៃនេាះ :)
(thanks to the pic owner)
▲△▲△▲△
Ending
comment please >> ☆ click here ☆
.
