-He Knows-
ឆាន់យ៉លដេីរត្រលប់មេា៉រកខ្ញំុវិញ ហេីយចង្អុលទៅហ្គេាលនេាះ
''ពេលបេាះអា៎! មេីលអាខ្សែខ្មៅៗ ជំុវិញហ្នឹង! តំរង់អេាយត្រូវអាហ្នឹងទៅ វាចូលអា៎យ! បេីមេីលហ្គេាលហ្មង វាពិបាកតិច''
''អឺម''
''សាកបេាះមេីស!''
ឆាន់យ៉លហុចបាល់មេា៉អេាយខ្ញំុ ខ្ញំុទទួលហេីយបេាះសំដៅទៅខ្សែខ្មៅៗ ដែលឆាន់យ៉លនិយាយមុននេះ
អត់ចូល!
''ពេលកាន់បាល់ ប្រេីម្រាមដៃកាន់ មែនបាតដៃហេ៎! ហេីយពេលបេាះ ប្រេីកំលាំងនៅចុងម្រាមដៃ''
''អឺម!''
ខ្ញំុធ្វេីតាមហេីយបេាះម្តងទៀត
''ពេលបេាះអា៎ លេាតតិចៗបានអា៎យ រឺ ក៏មិនបាច់លេាតក៏បានដែរ គ្រាន់តែបន្ទន់ជង្គង់តិចបានអា៎យ''
''...''
''ហេីយដៃលេីកអេាយខ្ពស់តិច!''
''...''
''ខ្ពស់ពេកអា៎យ!'' ឆាន់យ៉លថាអេាយខ្ញំុ ហេីយដេីរមេា៉ឈរពីក្រេាយខ្នងខ្ញំុ
ខ្ញំុមិនចាប់អារម្មណ៍ ហេីយគិតតែពីចាប់បាល់ ហេីយតំរង់បន្ត រហូតដល់...
ខ្វាបបប់
ឆាន់យ៉លចាប់ដៃខ្ញំុពីក្រេាយ មេីលទៅដូចជាកំពុងតែអេាបគ្នាចឹង ខ្ញំុមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងចាប់ផ្តេីមធ្វេីការហួសកំណត់ទៀតហេីយ
ដុក ដាក់ ដុក ដាក់ ដុក ដាក់
ឆាន់យ៉លកំរេីកដៃចុះឡេីង ចុះឡេីង ធ្វេីអេាយដៃខ្ញំុដែរត្រូវគេកាន់នេាះកំរេីកទៅតាមដែរ ខ្យល់ដង្ហេីមរបស់ឆាន់យ៉ល ប៉ះត្រូវ ករបស់ខ្ញំុតិចៗ
''សាកបេាះមេីល!'' ពេលដែលឆាន់យ៉ល ដាក់ដៃខ្ញំុអេាយនៅកំពស់ត្រឹមថ្ងាស ទេីបប្រាប់អេាយខ្ញំុបេាះម្តងទៀត
អត់ចូលទៀត!
បេីចូលទេីបចំលែក! ដៃញ័រដល់ថ្នាក់ហ្នឹង ហេីយសុខៗ ស្រាប់តែបាត់កំលាំងទៅណាអស់ ><
''ហេីុយយយ'' ឆាន់យ៉លដកដង្ហេីមធំៗ ដូចជាធុញ ដែលបង្រៀនខ្ញំុហេីយ នៅតែធ្វេីមិនបាន
''មិនបាច់បង្រៀនហេ៎! ទេាះចេះបេាះក៏គ្យុងស៊ូលែងមេា៉លេងទៀតដែរ!''
''អឺម! ចឹងទៅផ្ទះវិញ! ហត់ពេញម្ងៃ៉អា៎យ!''
''អឺម''
BAEKHYUN PART
ក្រេាយពេលអង្គុយមេីលមុខសេហ៊ុន ដែលកំពុងតែចុចទូរស័ព្ទលេង ខ្ញំុធ្វេីមុខក្រញូ៉វ (ហេីយលួចយំស្ងាត់ៗ) រហូតដល់គ្រប់គ្នាឈប់លេងបាល់ អ្នកដែលដេីរមេា៉រកខ្ញំុមុនគេគឺបងអីុសីុង!
ខ្ញំុដឹងថាបងអីុសីុងបារម្ភពីខ្ញំុ តែដេាយសារចង់អេាយខ្ញំុនៅម្នាក់ឯង ទេីបមិនបានតាមមេា៉មុននេះ តែល្អហេីយ ខ្ញំុក៏មិនចង់យំអេាយបងអីុសីុងឃេីញដែរ
''សេហ៊ុនគ្រាន់តែបារម្ភ! មានបានតាំងចិត្តថាអេាយបេ៊កហ្យុនណា!''
''^^'' ខ្ញំុញញឹមដេាយបង្ខំចិត្ត ហេីយងក់ក្បាល
បងអីុសីុងអង្អែលខ្នងខ្ញំុ ហេីយងាកទៅស្រែកដាក់សេហ៊ុន ដែលអង្គុយនៅតុមួយទៀត ដែលនៅមិនឆ្ងាយបុ៉ន្មានពីកន្លែងដែលខ្ញំុអង្គុយនេាះទេ
''សេហ៊ុនអា៎! ងៃ៉នេះជូនបេ៊កហ្យុនទៅផ្ទះផង''
''បងអីុសីុង!'' ខ្ញំុងាកទៅធ្វេីមុខងរដាក់បងអីុសីុង
''ថី?'' សេហ៊ុនងាកមេា៉សួរខ្ញំុ
''អឺ... អឺ...''
''ចៃដន្យឡានរបស់តៃកុងឡានបេ៊កហ្យុនបែកកង់!'' បងអីុសីុងនិយាយជំនួស
''អេាយគ្រិសជូនទៅហូវ'' សេហ៊ុនប្រកែក
''គ្រិសត្រូវជូនអីុសីុងទៅវិញ!''
''អត់អីហេ៎! ចាំបេ៊កហ្យុនទៅវិញខ្លួនឯងក៏បាន'' ខ្ញំុនិយាយហេីយអេានមុខចុះ
ទៅបង្ខំគេធ្វេីអី? គេមិនចង់ជូនបេ៊កហ្យុនទៅវិញទេ
''ចាំជូនទៅក៏បាន!'' សេហ៊ុននិយាយហេីយលេីកកាតាបស្ពាយ មុននឹងដេីរទៅបាត់
''ស៊ូស៊ូ បេ៊កហ្យុន!'' បងអីុសីុនទះស្មារខ្ញំុ 2ដៃ
''អរគុណបងអីុសីុង''
ខ្ញំុនិយាយហេីយយកដៃជូតទឹកភ្នែកដែលនៅសល់ មុននឹងរត់តាមសេហ៊ុនទៅ
''សិស្សច្បង! ចាំផង''
''ជេីងខ្លី ដេីរយឺត!''
''សំុទេាស :(''
''សំុទេាសដូចគ្នា!''
'' :) '' ហេតុអីគ្រាន់តែពាក្យខ្លីៗមួយមា៉ត់នេះធ្វេីអេាយខ្ញំុញញឹមចេញមេា៉ ដូចមុននេះគ្មានអីកេីតឡេីងចឹង ><
''សួរតិច!'' សិស្សច្បងនិយាយឡេីង ពេលដែលយេីងដេីរមេា៉បានឆ្ងាយគួរសម
''បាទ?''
''ស្រលាញ់ញុ៉មមែន?''
''O.O''
''បេីស្រលាញ់ កាត់ចិត្តទៅ!''
''O.O''
''ញុ៉មអត់ចូលចិត្តមនុស្សនិយាយច្រេីន ហេីយធ្វេីចរិកដូចកូនក្មេង!''
''បាទ! :( ''
ខ្ញំុឆ្លេីយ ហេីយឈរនៅស្ងៀមមួយកន្លែង សំរេចចិត្តឈប់ដេីរទៅមុខតាមសេហ៊ុនទៀត!
គេប្រាប់អេាយខ្ញំុកាត់ចិត្ត ហេីយនៅមុខក្រាស់ដល់ណាទៀត? បុ៉ននេះគឺគ្រប់គ្រាន់ហេីយ កាត់ចិត្តពេលនេះល្អជាង
''កូនឆ្កែ! មេ៉ចមិនដេីរមេា៉?'' សេហ៊ុនឈប់ដេីរហេីយងាកមេា៉រកខ្ញំុ
''...'' ខ្ញំុក្រវីក្បាល ហេីយដេីរចេញពីទីនេាះ ត្រលប់ទៅកន្លែងហាត់បាល់មុននេះវិញ
''បេ៊កហ្យុន! ត្រលប់មេា៉វិញធ្វេីអី?'' បងអីុសីុងងាកមេា៉សួរ
''បងអីុសីុង! T T ហឺុ ហឺុ ហឹក ហឹក''
''បេ៊កហ្យុន យំធ្វេីអីទៀតអា៎យ?'' បងអីុសីុងទាញខ្ញំុទៅអេាប
''ហឺុ ហឺុ''
''សេហ៊ុនធ្វេីអី?''
''ហឺុ ហឺុ ហឺុ...''
''កូនឆ្កែ!''
ខ្ញំុអេាបបងអីុសីុងកាន់តែណែនជាងមុនទៀត ពេលលឺសំលេងសេហ៊ុន
''ធ្វេីអីបេ៊កហ្យុន?'' បងអីុសីុងកំហកដាក់សេហ៊ុន
''កំុយំណា! ទេាះបីជាសេហ៊ុនមាត់អាក្រក់ ក្បាលរឹង សេាះកក្រេាះ តែចិត្តល្អហេ៎ កំុប្រកាន់នឹងវាអីណា!'' គ្រិសហ្យុងអង្អែលក្បាលខ្ញំុ ហេីយនិយាយលួង
''សួរថាធ្វេីអីបេ៊កហ្យុន??'' បងអីុសីុងស្រែកដេាយរឹកពារមួរមៅ៉ជាងមុនទៀត
''សំុនិយាយជាមួយបេ៊កហ្យុនតិច... រឿងផ្ទាល់ខ្លួន!'' សេហ៊ុននិយាយ
''បេ៊ក...'' បងអីុសីុងអង្អែលខ្នងខ្ញំុ ហាក់បីដូចជាលួងលេាមខ្ញំុ ហេីយសួរថាព្រមរឺអត់?
''...'' ខ្ញំុក្រវីក្បាល ហេីយនៅតែអេាបបងអីុសីុងដដែល
''ចឹងយេីងទៅផ្ទះវិញ ចាំបងជូនទៅ''
''បេ៊កហ្យុន! សំុនិយាយមួយតិច!''
''...''
''បេ៊ក...'' សំលេងដែលរឹងទទឹង ត្រជាក់ស្រេបនេាះ ស្រាប់តែទន់ភ្លន់ភ្លាម... ធ្វេីអេាយបេះដូងលេាតញាប់ ហេីយចិត្តទន់មួយរំពេច
''បេ៊កនិយាយមួយគេតិចក៏បាន!'' ខ្ញុំងាកទៅប្រាប់បងអីុសីុង គាត់ងក់ក្បាល ហេីយប្រលែងខ្ញំុ
ខ្ញំុយកខ្នងដៃជូតទឹកភ្នែក ហេីយអេានមុខចុះ ដេីរយឺតៗទៅរកសេហ៊ុន
''តេាះ! ចាំជូនទៅផ្ទះ!'' សេហ៊ុនកាន់កដៃរបស់ខ្ញំុ ហេីយអូសទៅកន្លែងចតឡាន
''មាន... មានអី... ចង់និយាយ?''
''សំុទេាស!''
ខ្ញំុមិនឆ្លេីយតប ហេីយខ្ញំុក្រឡេកមេីលមុខពីចំហៀងរបស់សេហ៊ុន ដែលកំពុងតែជ្រួញចញ្ចេីម គិតរឿងអីម្យា៉ង
''សិស្សច្បងស្អប់បេ៊កខ្លាំងហ៎?''
''...'' សិស្សច្បងនៅស្ងៀមធ្វេីអេាយខ្ញំុចាប់ផ្តេីមយំម្តងទៀត
ខ្ញំុព្យាយាមទាញកដៃខ្លួនឯងចេញ តែសេហ៊ុនចាប់ជាប់មិនព្រមលែង
''សិស្សច្បងលែង!''
''កំុយំ!''
''សិស្សច្បង!... លែង...''
''ប្រាប់ថាកំុយំ!''
ទីបំផុតខ្ញំុក៏ឈប់រេី ហេីយឈរស្ងៀមប្រលែងទឹកភ្នែកចេញមេា៉ទាំងអស់
ខ្វាបបប់
!!!
comment please >> ☆ click here ☆
.
